Szymanowski, "Stabat mater" Op. 53 Stabat Mater | op. 53 | for soprano, alto, baritone, mixed choir and orchestra Work Details Opus: op. 53 Year of composition: 1925-1926 Scored for: for soprano, alto, baritone, mixed choir and orchestra Composer: K … [Altro]

Szymanowski, "Stabat mater" Op. 53 Stabat Mater | op. 53 | for soprano, alto, baritone, mixed choir and orchestra Work Details Opus: op. 53 Year of composition: 1925-1926 Scored for: for soprano, alto, baritone, mixed choir and orchestra Composer: Karol Szymanowski Choir: SATB Soloinstruments/Soloists: soprano, alto, baritone Instrumentation: 2 2 2 2 - 4 2 0 0 - perc(4), hp, org, str(8 8 6 6 4) Instrumentation details: 1st flute; 2nd flute; 1st oboe; 2nd oboe (+c.a); 1st clarinet in A; 2nd clarinet in A; 1st bassoon; 2nd bassoon (+cbsn); 1st horn in F; 2nd horn in F; 3rd horn in F; 4th horn in F; 1st trumpet in Bb; 2nd trumpet in Bb; percussion(4); harp; organ; violin I; violin II; viola; violoncello; contrabass

Szymanowski, Stabat Mater für Solisten, Chor und Orch Op. 53 . Karol Maciej Szymanowski (* 6. Oktober 1882 in Tymoszówka (heute Ukraine); † 29. März 1937 in Lausanne) war ein polnischer Komponist. Karol Szymanowski wurde 1882 als Sohn von Stanisław Korwin-Szymanowski und Anna Szymanowska, geb. Taube, in Tymoszówka geboren. Mit sieben Jahren erlernte Karol das Klavierspiel und begann mit ersten Kompositionsversuchen. In Jelisawetgrad machte er im Jahre 1900 sein Abitur, anschließend nahm er das Musikstudium an der Musikakademie Warschau auf. Er schloss sich einer Gruppe junger polnischer Komponisten an, die einen eigenen Verlag gründeten. Am 6. Februar 1906 fand die Uraufführung der Konzertouvertüre Opus 12 statt. 1909 schrieb Szymanowski seine 2. Sinfonie und erhielt erste Preise für seine Kompositionen. Zwischen Reisen nach Italien (1909 und 1910) sowie Nordafrika (1914) wohnte der Komponist 1911 und 1912 hauptsächlich in Wien. 1914 lernte er Igor Strawinski kennen. Die 3. Sinfonie Lied der Nacht entstand im selben Jahr. Bei Ausbruch des Ersten Weltkrieges im Sommer 1914 kehrte Szymanowski an seinen Geburtsort zurück, wo er bis 1917 blieb. 1917 entstanden die ersten Pläne zur Oper Król Roger (König Roger). Nachdem das Haus seiner Familie in Tymoszówka im Herbst 1917 zerstört worden war, zog die Familie nach Jelisawetgrad um. Hier beschäftigte sich Szymanowski fast zwei Jahre lang ausschließlich mit Literatur. Er schrieb einen Roman namens Efebos und schenkte seinem jugendlichen Liebhaber Boris Kochno eine russische Übersetzung dieses Buches. Szymanowski ließ das Buch nie verlegen. Das Manuskript ging beim Angriff auf Warschau 1939 verloren; erhalten ist jedoch eine von Jarosław Iwaszkiewicz verfasste Inhaltsangabe sowie 150 Seiten in russischer Übersetzung, die später in Paris aufgefunden wurden. 1919 ließ sich Szymanowski wieder in Warschau nieder. Mittlerweile wurden seine Werke in ganz Europa und auch in den USA gespielt. Im Jahr 1926 fand die Uraufführung von Król Roger in Warschau statt. Ein Jahr später wurde Szymanowski Direktor der Musikakademie Warschau. Er bemühte sich um eine Reform der musikalischen Ausbildung und geriet dabei in Konflikt mit konservativen Dozenten. 1929 bat er um seine Entlassung. Im selben Jahr wurden das 1. Bild seines Balletts Harnasie sowie sein Stabat Mater uraufgeführt. Sein Gesundheitszustand verschlechterte sich; mehrere Kuraufenthalte bewirkten nur eine vorübergehende Linderung. Nach der Umwandlung des Konservatoriums in eine Musikhochschule wurde Szymanowski zum Rektor ernannt. Das Wohnhaus von Karol Szymanowski in Zakopane 1932 legte er dieses Amt nieder und übersiedelte nach Zakopane. Sein kompositorisches Schaffen in diesem Jahr umfasst das 2. Violinkonzert und die 4. Sinfonie Sinfonia Concertante. Szymanowski geriet in finanzielle Bedrängnis und unternahm zahlreiche Konzertreisen. 1935 fand die Uraufführung des gesamten Balletts Harnasie in Prag statt. 1935 erlebte er mit diesem Stück einen weiteren Triumph in Paris. Wegen der erneuten Verschlechterung seiner Gesundheit (Tuberkulose) reiste Szymanowski nach Davos und 1936 nach Südfrankreich (Grasse und Cannes) und schließlich in ein Sanatorium in Lausanne, wo er am 29. März 1937 starb. Stabat Mater | op. 53 | for soprano, alto, baritone, mixed choir and orchestra Work Details Opus: op. 53 Year of composition: 1925-1926 Scored for: for soprano, alto, baritone, mixed choir and orchestra Composer: Karol Szymanowski Choir: SATB Soloinstruments/Soloists: soprano, alto, baritone Instrumentation: 2 2 2 2 - 4 2 0 0 - perc(4), hp, org, str(8 8 6 6 4) Instrumentation details: 1st flute; 2nd flute; 1st oboe; 2nd oboe (+c.a); 1st clarinet in A; 2nd clarinet in A; 1st bassoon; 2nd bassoon (+cbsn); 1st horn in F; 2nd horn in F; 3rd horn in F; 4th horn in F; 1st trumpet in Bb; 2nd trumpet in Bb; percussion(4); harp; organ; violin I; violin II; viola; violoncello; contrabass

Karol Maciej Szymanowski, né à Tymoshivka (alors en Russie, aujourd'hui en Ukraine) le 6 octobre 1882 et mort à Lausanne (Suisse) le 28 mars 1937, est un compositeur et pianiste polonais. Le Stabat Mater est une œuvre de Karol Szymanowski écrite en 1925-1926 pour soprano, alto et baryton, chœurs et orchestre. L'œuvre utilise la traduction polonaise de Czesław Jankowski (1865-1935) de l'hymne marial (Stabat Mater). Les 20 strophes sont réparties en six mouvements. Stała Matka bolejąca.. (Stabat mater dolorosa) pour soprano, chœurs et orchestre (strophes 1 à 4) I któż widział tak cierpiącą.. (Quis est homo qui non fleret) pour baryton, chœurs et orchestre (strophes 5 à 8) O Matko Źródło Wszechmiłości.. (O, Eia, Mater, fons amoris) pour soprano, alto, chœurs et orchestre (strophes 9 à 12) Spraw niech płaczę z Tobą razem.. (Fac me tecum pie flere) pour soprano, alto, chœurs a cappella (strophes 13 et 14) Panno słodka racz mozołem.. (Virgo virginum praeclara) pour baryton, chœurs et orchestre (strophes 15 à 18) Chrystus niech mi będzie grodem.. (Christe, cum sit hinc exire) pour soprano, alto, baryton, chœur et orchestre (strophes 19 et 20) Il s'agit de la première composition de Szymanowski reposant sur un texte liturgique. Elle a été écrite durant la période nationaliste tardive du musicien (1922-1937), caractérisée par l'utilisation de rythmes et de mélodies polonaises. Au retour de son voyage à Zakopane en 1922, Szymanowski écrivit, à propos de la musique traditionnelle polonaise : "[celle-ci] est rendue vivante par sa proximité avec la nature, par sa force, par l'expression de sentiments directs, par sa pureté raciale" 1 L'association d'éléments musicaux polonais avec le texte liturgique du Stabat Mater est unique, témoignant d'une réflexion du compositeur sur ses convictions nationalistes. Elle a été écrite pour soprano, alto, baryton, chœurs et orchestre (paires of flûtes, hautbois, clarinettes, bassons, quatre cors, deux trompette, percussions, harpe, cordes et orgue). Son exécution demande un peu moins d'une demi-heure. L'œuvre est initialement une commande de 1924 de la Princesse Edmond de Polignac (1890-1927) qui demandait "une pièce pour solistes, chœurs et orchestre (avec peut-être des textes en polonais – une sorte de requiem polonais." 2 Teresa Chylińska a indiqué certaines intentions de Szymanowski pour l'œuvre: "Une sorte de requiem paysan – quelque chose de rural et ecclésiastique, naïf dans la foi, une espèce de prière pour les âmes – un mélange de religion pour simples d'esprit, de paganisme et de réalisme paysan austère." 3 Szymanowski et la princesse de Polignac se perdent de vue et la commande n'est plus d'actualité. Elle est remise à l'ordre du jour quelques mois plus tard lorsqu'un industriel de Varsovie, Bronisław Krystall, fait une commande à Szymanowski pour une œuvre à la mémoire de sa dernière femme. De plus, la nièce du musicien, Alusia Bartoszewiczówna, décède en janvier 1925. Il tente alors de consoler sa sœur, songeant à dédicacer son œuvre à la mère chagrinée4. Des circonstances extérieures ont également motivé son écriture, probablement d'ordre pécuniaire, même s'il n'existe pas de preuve de paiement pour son Stabat Mater5 La création en a été faite le 11 janvier 1929 à Varsovie sous la direction de Grzegorz Fitelberg. L'œuvre a été publiée aux éditions Universal en Autriche. Grandissant au sein d'un environnement familial ouvert sur le monde artistique, ses frères et sœurs faisant tous de la musique, de la peinture ou de la poésie, Karol Szymanowski est initié très tôt au piano (dès l’âge de 7 ans). Entrant en 1901 au Conservatoire de Varsovie, il y bénéficie de l'enseignement d'un des plus illustres maîtres de l'époque en la personne de Zygmunt Noskowski. C'est ici qu'il rencontre notamment Arthur Rubinstein mais également des musiciens qui formeront avec lui peu de temps après le groupe « Jeune Pologne en musique » : Apolinary Szeluto, Grzegorz Fitelberg et Ludomir Rozycki. Protégés par le prince Wladyslaw Lubomirski, Szymanowski et ses partenaires donnent vie à leurs idéaux avant-gardistes dans une Pologne encore très marquée par l'œuvre conservatrice de compositeurs tels que Józef Elsner, Chopin et Moniuszko. Leur musique se veut en ce sens contemporaine, résolument européenne et occidentale. Épris de culture austro-allemande, Szymanowski effectue de longs séjours à Vienne et en Allemagne où il rencontre de grands succès notamment avec sa Symphonie no 2 op. 19 et sa Sonate no 2 op. 21. Il s'oriente par la suite vers de nouvelles voies esthétiques. Cherchant à s'enrichir de la découverte de contrées toujours plus mirobolantes, Szymanowski réalise de nombreux périples au cours des années 1908-1914. Il séjourne en Italie et en Afrique du Nord, voyages qui l'influencent notamment dans l'écriture du livret de son opéra Le Roi Roger (Roger de Hauteville), mais également en France. Cette fascination pour l'Orient et la culture méditerranéenne se retrouve également dans sa nouvelle Efebos où il décrit ses amours masculines, et son amour pour le jeune Boris Kochno. Il donne plusieurs concerts aux États-Unis, où Pierre Monteux dirige l'une de ses symphonies à Boston, et à Paris, où il rencontre les célébrités musicales de l’époque (Maurice Ravel, Alfred Cortot…). Il préfère cependant rentrer par patriotisme dans son pays natal plutôt que de poursuivre ses voyages. Il y étudie dès lors le folklore musical local et s’en inspire dans de nombreuses œuvres, en particulier dans son ballet pantomime Harnasie. Reconnu par les édiles, il obtient le poste de directeur du Conservatoire de Varsovie jusqu’à sa démission en 1932 survenue en raison de désaccords de fond, essentiellement dus à sa promotion des créations artistiques nouvelles aux dépens de celles d'essence classique. Au cours de ses années d’enseignement, Szymanowski sacrifie sa carrière de compositeur. Parmi ses élèves, on trouve Bolesław Szabelski. Lorsqu'il quitte définitivement ses fonctions officielles, il peut de nouveau se consacrer à la composition, avec notamment la création de sa 4e symphonie et du concerto pour violon no 2. Tuberculeux depuis son plus jeune âge, il s'éteint à Lausanne à l'âge de 55 ans.

Ка'роль Мацей Корвин-Шимано'вский (польск. Karol Maciej Korwin-Szymanowski; 6 октября 1882, деревня Тимошовка, Киевская губерния — 29 марта 1937, Лозанна) — польский композитор, пианист, педагог, музыкальный критик. Один из наиболее заметных деятелей польской музыкальной культуры первой половины XX века. Первые уроки музыки Шимановский получил дома, затем учился в музыкальной школе Густава Нейгауза в Елисаветграде. В 1901 году переехал в Варшаву, где брал уроки гармонии у профессора консерватории Марека Завирского, контрапункту и композиции учился у Зигмунта Носковского. Виткевич. Портрет К.Шимановского, 1930 В 1905 году вошел в состав творческого сообщества «Молодая Польша в музыке», куда, помимо него входили Аполлинарий Шелюто, Гжегож Фительберг, Людомир Ружицкий, пианист Артур Рубинштейн и другие музыканты. Сообщество вскоре распалось, однако дало толчок развитию музыки в Польше. Во многом благодаря поддержке князя Владислава Любомирского, покровительствовавшего сообществу, начала издаваться и исполняться музыка молодых композиторов. Собственные произведения композитора начали набирать популярность с конца 1900-х годов. В 1910-е годы стиль Шимановского испытывает влияние разных музыкальных течений, на основе которых он формирует собственную оригинальную манеру сочинения. Этот период считается самым плодотворным в творчестве композитора — появляются многочисленные фортепианные, камерные и оркестровые произведения, опера «Король Рогер» — одно из самых известных сочинений. После Первой мировой войны и революции Шимановский много гастролировал как пианист, исполняя в том числе и собственные работы, писал критические статьи. Дом Шимановского в Закопане С начала 1920-х годов жил в Закопане, занимался изучением польского музыкального фольклора, оказавшего влияние на его сочинения этого периода. В 1926—1929 и 1930—1933 годы возглавлял Варшавскую консерваторию, однако в знак протеста против интриг реакционных кругов вместе с Иеронимом Фейхтом ушёл из Государственной высшей музыкальной школы. Последние годы жизни композитора были сопряжены с тяжёлыми финансовыми условиями и болезнью (туберкулёз). Шимановский умер в Лозанне в 1937 году.

Karol Maciej Szymanowski h. Korwin / Ślepowron (ur. 3 października 1882 w Tymoszówce, zm. 29 marca 1937 w Lozannie) – polski kompozytor, pianista, pedagog i krytyk muzyczny. Wraz z Grzegorzem Fitelbergiem, Ludomirem Różyckim i Apolinarym Szeluto należał do grupy kompozytorów Młodej Polski. Obok Fryderyka Chopina jest uznawany za jednego z najwybitniejszych polskich kompozytorów. Szymanowski pochodził z polskiej rodziny zamieszkującej na Ukrainie naddnieprzańskiej od XVIII wieku. Wieś Tymoszówkę odziedziczył po swym dziadku Feliksie Szymanowskim. Rodzina matki (z domu Taube) pochodziła z Kurlandii. Rodzina miała szerokie zainteresowania muzyczne: ojciec grał na fortepianie i wiolonczeli, brat Feliks był pianistą, siostra Stanisława śpiewaczką. W wieku siedmiu lat Karol rozpoczął domową edukację, z akcentem położonym na naukę muzyki. Drobne kalectwo (niepełnosprawna noga) ograniczało jego aktywność fizyczną. Najpierw uczył się pod kierownictwem ojca, a potem, od 1892, Gustawa Neuhausa, lokalnego nauczyciela muzyki, który odkrył u młodego Szymanowskiego zdolności kompozytorskie. W szkole Neuhausa w Elizawetgradzie zapoznał się z dorobkiem artystycznym romantyzmu, w szczególności niemieckiego. Następnie studiował w Warszawie u prof. Zygmunta Noskowskiego. W latach 1903–1905 przebywał w Berlinie, gdzie poznał się z Ryszardem Straussem, który stał się jego mistrzem w nadchodzących latach. Zainspirowany jego muzyką skomponował swe pierwsze symfonie. W 1914, po śmierci Jadwigi Janczewskiej opuścił Zakopane udając się w podróż po Europie. Podróżując po Europie, będąc we Francji zapoznał się z modnym wówczas impresjonizmem, a w szczególności muzyką Claude'a Debussyego, która była kolejną inspiracją twórczą wchodzącego w okres największej płodności twórczej kompozytora. Okres wojny spędził w rodzinnej Tymoszówce, intensywnie pracując. Skomponował wtedy między innymi III symfonię, I Koncert skrzypcowy i I Kwartet smyczkowy. W czasie rewolucji bolszewickiej rodzina Szymanowskich straciła swój majątek ziemski. W 1920 mąż siostry Karola Szymanowskiego – Stefan Bartoszewicz, urzędnik ministerstwa handlu w Warszawie, kupił opuszczoną przez Niemców (masowo emigrujących, po decyzji traktatu wersalskiego o przyznaniu Polsce Pomorza i Wielkopolski) willę w Bydgoszczy dla rodziny Szymanowskich. W latach 1921–1924 w willi tej (przy ul. Kozietulskiego 5 na bydgoskim osiedlu Bielawy) mieszkał wraz z matką Anną Szymanowską, siostrą Stanisławą i bratem Feliksem. W tym czasie skomponował m.in. pieśni do cyklu wierszy Juliana Tuwima pod nazwą „Słopiewnie”, inicjujące nowy okres w jego twórczości oraz eseje o Igorze Strawińskim i Fryderyku Chopinie. W połowie lat 20. rodzina przeniosła się do Warszawy, gdzie Karol odniósł pierwsze wielkie sukcesy artystyczne i ostatecznie został pierwszym rektorem Warszawskiego Konserwatorium Muzycznego. Szymanowski był homoseksualistą. Jednym z jego dzieł, zawierającym motywy homoerotyczne, jest opera Król Roger (1918–1924)[potrzebne źródło]. Tworzył również wiersze. W latach 1917-1919 napisał powieść Efebos, poruszającą wprost tematykę homoseksualizmu. Dedykował ją swojemu kochankowi, 15-letniemu Borisowi Kochno. Boris był tancerzem, pochodzącym z szlacheckiej rosyjskiej rodziny, w późniejszych latach, po wyjeździe do Paryża, był również związany z Sergiuszem Diagilewem oraz Colem Porterem. Powieść spłonęła we wrześniu 1939 w mieszkaniu kuzyna kompozytora Jarosława Iwaszkiewicza, który sporządził obszerne streszczenie utworu. Jednak jeden z rozdziałów, podarowany właśnie Kochno (w przekładzie rosyjskim samego Szymanowskiego), ocalał. Ten fragment został wydany w Niemczech. Za twórczość literacką w latach 30. otrzymał Złoty Wawrzyn Akademicki Polskiej Akademii Literatury. W 1930 Szymanowski cierpiący na gruźlicę, na stałe zamieszkał w wynajmowanej Willi Atma w Zakopanem - obecnie Oddział Muzeum Narodowego w Krakowie, skąd kierował Akademią Muzyczną w Warszawie (1930–1932) oraz często wyjeżdżał na leczenie do szwajcarskich sanatoriów. Gruźlica zaatakowała gardło kompozytora, wskutek czego Szymanowski nie był w stanie niczego jeść. Zmarł w czasie snu, w klinice Du Signal w Lozannie. Za twórczość muzyczną o wiekopomnym znaczeniu dla kultury polskiej i ogólnoświatowej w dniu 2 kwietnia 1937 roku Prezydent Ignacy Mościcki nadał pośmiertnie Karolowi Szymanowskiemu Wielką Wstęgę Orderu Odrodzenia Polski. Pochowany w Krypcie Zasłużonych na Skałce w Krakowie. Jego serce spłonęło 6 sierpnia 1944 roku w czasie powstania warszawskiego razem z kaplicą Sióstr Sercanek w Kościele św. Krzyża. Z okazji 125. rocznicy urodzin oraz 70. rocznicy śmierci kompozytora, 16 listopada 2006 sejm RP ogłosił rok 2007 rokiem Karola Szymanowskiego. Ostatnie lata przyniosły renesans twórczości kompozytora. Siłą sprawczą owego ożywienia jest Sir Simon Rattle, który ze swoją City of Birmingham Orchestra nagrał dla koncernu EMI 4 albumy monograficzne (w tym jeden podwójny) zawierające: 3 Symfonię, Stabat Mater, Litanię do Maryi Panny oraz oba koncerty skrzypcowe. Nagrania te otrzymały dwie prestiżowe Grammophon Awards. W dyskografii dyrygenta znajdują się również Harnasie, Król Roger, Pieśni miłosne Hafiza (z Magdaleną Kozeną), a także 4. Symfonia koncertująca.