IX Przykazanie Boże-Nie pożądaj żony bliźniego swego
Radek33     03/04/2012 03:35
DZIEWIĄTE PRZYKAZANIE BOŻE „NIE POŻĄDAJ ŻONY BLIŹNIEGO SWEGO"

1. W biblijnym opisie stworzenia Bóg mówi: „Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam”, zaś autor natchniony dodaje „stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył: stworzył mężczyznę i niewiastę” (Rdz 1, 26-27). Niestety, współcześnie często spojrzenie na człowieka i jego ciało nie jest spojrzeniem jak na obraz Boży, ale spojrzeniem pożądliwym, sprowadzającym człowieka do roli przedmiotu służącego do użycia. Tymczasem Jezus mówi, że „każdy, kto pożądliwie patrzy na kobietę, już się w swoim sercu dopuścił z nią cudzołóstwa” (Mt 5,28).

2. Czym jest pożądanie? Jak naucza Katechizm Kościoła Katolickiego, „święty Jan rozróżnia trzy rodzaje pożądania, czyli pożądliwości: pożądliwość 377, 400 ciała, pożądliwość oczu i pychę życia. Zgodnie z katolicką tradycją katechizmową dziewiąte przykazanie zakazuje pożądania cielesnego” (KKK 2514). „Pojęcie pożądanie może oznaczać każdą 405 gwałtowną postać pragnienia ludzkiego. Teologia chrześcijańska nadała temu pojęciu szczególne znaczenie pragnienia zmysłowego, które przeciwstawia się wskazaniom rozumu ludzkiego (…) Pożądanie jest konsekwencją nieposłuszeństwa grzechu pierworodnego (Rdz 3,11). Wywołuje ono nieporządek we władzach moralnych człowieka i nie będąc samo w sobie grzechem, skłania człowieka do popełniania grzechów” (KKK 2515).

3. Święty Paweł Apostoł napomina: „Niechże więc grzech nie króluje w waszym śmiertelnym ciele, poddając was swoim pożądliwościom. Nie oddawajcie też członków waszych jako broń nieprawości na służbę grzechowi” (Rz 6,12-13). W człowieku toczy się walka między dążeniami „ducha” i „ciała”, rozumianego nie tyle jako ciało biologiczne, tworzące „wraz z duchową duszą naturę człowieka i jego osobową podmiotowość”, ale jako „uczynki czy też raczej stałe usposobienie – cnoty i wady – moralnie dobre lub złe” (KKK 2516). Święty Paweł daje świadectwo tej walce, mówiąc: „jestem bowiem świadom, że we mnie, to jest w moim ciele nie mieszka dobro: bo łatwo przychodzi mi chcieć tego, co dobre, ale wykonać – nie” (Rz 7,18-19).
Walka z pożądliwością cielesną dokonuje się przez oczyszczenie serca i praktykowanie umiarkowania. „Błogosławieni czystego serca albowiem oni Boga oglądać będą” (Mt 5,8) – mówi Jezus. „Czyste serca” oznaczają tych, którzy dostosowali swój umysł i swoją wolę do Bożych wymagań świętości, zwłaszcza w trzech dziedzinach: miłości; czystości, czyli prawości płciowej; umiłowania prawdy i prawowierności w wierze (por. KKK 2518). Istnieje związek między czystością serca ciała i wiary: „Sercom czystym jest obiecane widzenie Boga twarzą w twarz i upodobnienie do Niego. Czystość serca jest warunkiem wstępnym tego widzenia. Już dzisiaj uzdalnia nas ona do widzenia tak, jak widzi Bóg, przyjmowania drugiego człowieka jako bliźniego: uzdalnia nas do uznania ciała ludzkiego – naszego własnego i naszego bliźniego – za świątynie Ducha Świętego, przejaw Boskiego piękna” (KKK 2519).
„Czystość domaga się wstydliwości. Wstydliwość chroni intymność osoby i związana jest z czystością, świadczy o jej czujności. Kieruje ona spojrzeniami i gestami, które odpowiadają godności osób i godności ich zjednoczenia. Wyzwala z szerzącego się erotyzmu i usuwa to wszystko, co sprzyja nieprzyzwoitej ciekawości. Domaga się także oczyszczenia klimatu społecznego przez nieustanną walkę z permisywizmem obyczajów, który opiera się na błędnej koncepcji wolności ludzkiej” (KomKKK 530).
Czy jako chrześcijanin dbam o czystość swoich myśli i spojrzeń? Czy przezwyciężam pożądliwość przez oczyszczenie serca i praktykowanie umiarkowania?

4. Zapamiętajmy: „Dziewiąte przykazanie domaga się przezwyciężenia pożądliwości cielesnej w myślach i pragnieniach. Walka z pożądliwością cielesną prowadzi przez oczyszczenie serca i praktykowanie cnoty umiarkowania. Dziewiąte przykazanie zakazuje kultywowania myśli i pragnień związanych z czynami zakazanymi przez szóste przykazanie” (KomKKK 527-528).
Nie pożądaj żony bliźniego swego. To treść dziewiątego przykazania Bożego. Ani żadnej rzeczy, która jego jest. Tak natomiast brzmi ostatnie przykazanie Dekalogu. Przykazania te wzajemnie się uzupełniają, a zarazem są zwieńczeniem całego Dekalogu. Przykazania te dotyczą naszej psychiki – naszych myśli, uczuć, pragnień oraz woli – zwracają uwagę na intencje naszego serca. Grzechem przeciwko tym przykazaniom jest każde egoistyczne pragnienia, które daje początek grzesznym zachowaniom. Brak umiarkowania, zazdrość, nieumiarkowana zachłanność to konkretne przykłady grzechów będących wykroczeniem przeciwko przytaczanym przykazaniom.
W tradycji Kościoła dziewiąte przykazanie dotyczy pożądliwości ciała i jest bardzo zintegrowane z szóstym przykazaniem. Natomiast dziesiąte – dotyczy pożądliwości dóbr drugiego człowieka, a tym samym zintegrowane jest z siódmym przykazaniem.
„Gdzie jest twój skarb, tam będzie i serce twoje." (Mt 6, 21)
Króluj nam Chryste zawsze i wszędzie…
Radek33         03/04/2012 03:36
Walka z pożądliwością cielesną dokonuje się przez oczyszczenie serca i praktykowanie umiarkowania. „Błogosławieni czystego serca albowiem oni Boga oglądać będą” (Mt 5,8) – mówi Jezus. „Czyste serca” oznaczają tych, którzy dostosowali swój umysł i swoją wolę do Bożych wymagań świętości, zwłaszcza w trzech dziedzinach: miłości; czystości, czyli prawości płciowej; umiłowania prawdy i prawowierności w wierze (por. KKK 2518). [Más]
Radek33         03/04/2012 03:36
„Dziewiąte przykazanie domaga się przezwyciężenia pożądliwości cielesnej w myślach i pragnieniach. Walka z pożądliwością cielesną prowadzi przez oczyszczenie serca i praktykowanie cnoty umiarkowania. Dziewiąte przykazanie zakazuje kultywowania myśli i pragnień związanych z czynami zakazanymi przez szóste przykazanie” (KomKKK 527-528). [Más]
Medios parecidos
24:46 EN EL CAMINO DE SANTIAGO-CAP-2-NAT GEO
3,641 Visto     0 Anuncios