Owoce Medjugorje
I znowu niesamowite świadectwo.
Zadzwońcie do rodziny i przyjaciół, aby tego nie przegapili.
Pierwsze świadectwo złoży polski ksiądz, to piękne świadectwo.
Wspomniał ekipie przed nagrywaniem, że modlił się z nami na różańcu,
gdy pierwszy raz transmitowaliśmy w sieci modlitwę z dachu budynku,
że jest wdzięczny, że wykorzystujemy internet do publikowania świadectw
i że będzie się modlił za MaryTV, a to nie jest mała rzecz,
poczekajcie, aż usłyszycie o mocy jego modlitwy w Medjugorje.
Ten ksiądz to ks. Piotr Glas z Wielkiej Brytanii.
Jest Polakiem, ale mieszka w Anglii i służy tam w parafii.
To piękne świadectwo o jego poznaniu Medjugorje
i o niezwykłych uzdrowieniach.
On sam to powie na początku, ale muszę zacytować jedno zdanie
z jego świadectwa: "Nie umiem już wyobrazić sobie
mojego życia kapłańskiego bez Medjugorje."
Ksiądz Piotr Glas.
Jestem ks. Piotr Glas, z Anglii.
Jestem Polakiem, urodziłem się w Polsce, tam też przyjąłem święcenia kapłańskie.
Pracuję w Anglii od 20 lat.
Święcenia przyjąłem 24 lata temu. Właśnie teraz w maju jest rocznica.
Mieszkam w Gosport, niedaleko Portsmouth, na południu Anglii.
Miasto ma około 100 tysięcy mieszkańców.
Piękna parafia, nad morzem, przy kanale La Manche.
Jestem tam już około pięć lat.
Jeżdżę do Medjugorje od 1996 roku
i nie umiem już wyobrazić sobie swojego życia kapłańskiego
bez tego miejsca, bez bycia blisko mojej Matki Maryi.
Pierwszy raz przyjechałem tu zaraz po zakończeniu wojny,
trzy tygodnie od zakończenia.
Zabrała mnie tu przyjaciółka. Po prostu wzięła mnie i poprosiła, żebym pojechał.
Nie wiedziałem, dokąd jadę.
Słyszałem już o Medjugorje, ale nie byłem fanem tego miejsca.
A potem pojawił się ból w plecach, źle się czułem, nie mogłem nic robić.
Z trudem mogłem chodzić.
Naprawdę się starałem, robiłem, co mogłem,
ale marzyłem już o powrocie do domu.
Pewnego dnia przyjaciółka powiedziała:
Wzięłam taksówkę, zróbmy coś, pojedźmy na Kriżevac.
Odpowiedziałem jej, że ledwo chodzę. Ale pojechaliśmy, szedłem z trudem.
I doszliśmy do niebieskiego krzyża. Zapytałem ją, czy może poczekać,
powiedziałem, że chcę klęknąć, mimo bólu pleców, i pomodlić się.
Klęknąłem i zacząłem się modlić. I wtedy coś się wydarzyło.
Kiedy wstałem z kolan, powiedziałem jej:
"Przepraszam, moja modlitwa trwała z 10-15 minut
Przepraszam, że musiałaś czekać"
Odpowiedziała: "Chyba ksiądz żartuje.
To nie było 10 minut, tylko 3 godziny.
Ksiądz się tu modlił ponad 3 godziny." Nie mogłem w to uwierzyć.
Niczego niezwykłego nie czułem, nie zobaczyłem, nie usłyszałem.
To była czysta modlitwa kontemplacyjna, przepiękna, serce przy Sercu.
To był początek mojej przygody z Maryją.
Od tego czasu wciąż tu wracam, choć były lata, kiedy nie przyjeżdżałem.
Ale był rok, kiedy w moim życiu kapłańskim nastąpiła wielka zmiana.
To było w 2004 roku.
Zostałem wikarym w Jersey, na Wyspach Normandzkich
byłem świeżo przeniesiony, 2 czy 3 miesiące na nowej parafii.
Poproszono mnie, abym odwiedził chłopca w szpitalu, on miał 12-13 lat.
Wtedy jeszcze nic o nim nie wiedziałem, ale teraz znam jego historię.
Był chory od siedmiu lat,
przeżył wypadek samochodowy
z tego powodu miał ataki padaczki, nie mógł chodzić do szkoły.
Co rusz miał ataki, występowały one coraz częściej,
brał mnóstwo, ale to mnóstwo leków.
Około trzydziestu tabletek dziennie.
Nie chodził do szkoły, był w szpitalu.
Trzy razy transportowano go do szpitala w Londynie helikopterem,
raz prawie umarł w drodze.
Był pod opieką najlepszych profesorów i lekarzy w Europie,
ale oni nie potrafili go zdiagnozować.
Byłem świadkiem jednego ataku, to było przerażające.
Jego stan się stale pogarszał, dowiedziałem się od jego mamy,
że rokowania są, że przeżyje może rok, bo jego serce było bardzo słabe
z powodu tych wszystkich ataków i przyjmowanych leków.
Chłopak rósł, miał już 13-14 lat, znów miałem odwiedzić go w szpitalu.
Udzieliłem mu namaszczenia chorych, pomodliłem się z nim.
Pomyślałem: "Boże, żebym mógł jakoś mu pomóc."
Potem wyszedłem, on po chwili znowu miał bardzo silny atak.
Organizowałem wtedy pielgrzymkę do Medjugorje, pierwszą z Jersey,
tamtejsi ludzie nie znali tej nazwy, pytali, czy to ma coś wspólnego z magią.
Wyjaśniałem, że to Medjugorje, potem pytali, czy to w Polsce,
Odpowiadałem, że sanktuarium leży na terenie Bośni.
Zebrałem grupę około 15 osób, więc miałem powód, żeby znów pojechać.
Pewnej niedzieli jechałem akurat do jednego z kościołów pod moją opieką
i zamiast skręcić w prawo, żeby dojechać do kościoła,
przez pomyłkę (lub nie) skręciłem w lewo.
Miałem już zawracać, ale pomyślałem, że odwiedzę tego chłopca.
I nagle przyszło mi do głowy, aby odbyć pielgrzymkę w jego intencji,
aby modlić się za niego w Medjugorje. Poszedłem do jego domu
i zapytałem rodziców, czy mogę z nim pomówić.
Był akurat świeżo po ataku, blady, słaby, wyglądał bardzo źle.
Zapytałem, czy mogę z nim pogadać. On się zgodził, rozmawialiśmy
i powiedziałem: "Ofiaruję swoją modlitwę w intencji twojego uzdrowienia.
Nie wiem, co się wydarzy, ale czuję, że to jedyna droga.
Ale ty musisz się modlić w domu". On nie mógł wtedy podróżować.
Nie mógł nawet pojechać autobusem do szkoły, tak bardzo chorował.
Powiedziałem: "Ja jadę do Medjugorje, ty zostajesz tu, obaj się modlimy.
Stworzymy duchowy most. Módl się najlepiej jak potrafisz,
razem z rodzicami, a ja będę modlić się za ciebie w Medjugorje.
Pierwszy raz w Medjugoje modliłem się z tak otwartym sercem.
Nigdy jako kapłan nie modliłem się tak gorąco.
Ofiarowałem za niego wszystkie msze, które koncelebrowałem.
Odprawiałem tyle Eucharystii, ile tylko mogłem, właśnie za niego.
Szedłem na Kriżevac, była godzina 14.00, upał 40 stopni,
i ofiarowałem za niego cały swój pot, pościłem i modliłem się na różańcu.
Poprosiłem ludzi z pielgrzymki o modlitwę za niego.
W kieszeni miałem jego zdjęcie, tu w kieszonce na sercu
Nosiłem go ze sobą po Medjugorje.
Modliłem się najlepiej jak umiałem,
wierząc, że Bóg może coś zrobić, chociaż pomóc jego rodzinie,
gdyż jego choroba niszczyła rodzinę,
jego matka musiała rzucić bardzo dobrze płatną pracę,
aby być z nim cały czas.
21 maja, w dzień objawienia, Ivan był wtedy na wzgórzu objawień,
siadłem przy krzyżu i gdy przyszła Maryja
podniosłem do góry zdjęcie chłopca i powiedziałem Jej tak:
"O Pani, ja zrobiłem wszystko, co mogłem jako ksiądz.
Teraz Twoja kolej.
Możesz to zrobić".
Gdy wracałem, dostałem sms, potem kolejne i kolejne,
że coś się wydarzyło. Wiadomości przychodziły całą noc.
Wtedy nie wiedziałem jeszcze, co się dokładnie stało,
tylko że coś się wydarzyło.
Tuż przed powrotem do domu wspiąłem się na wzgórze ponownie
i modliłem się do Ojca Slavko: "Opiekuj się tym chłopcem".
Poszedłem na górę, tam gdzie Ojciec Slavko zmarł,
jest tam stos kamieni i zakopałem to zdjęcie pod kamieniami
i powiedziałem: "Ojcze Slavko, zostawiam go z tobą".
I to było zabawne uczucie, bo gdy schodziłem ze wzgórza,
w pewnym momencie chciałem zawrócić i zabrać zdjęcie z powrotem,
czułem się, jakbym porzucał chłopca, a to przecież był kawałek papieru,
tylko zdjęcie, ale to było takie trudne.
Powiedziałem sobie, że muszę to zrobić, zostawić zdjęcie.
Wiem, że to było głupie, ale czułem się jak ojciec zostawiający syna.
Musiałem jednak iść.
Gdy wróciłem do domu, dowiedziałem się, co się wydarzyło właśnie 21 maja.
Gdy modliłem się o 22.00 z Maryją, gdy trzymałem w górze to zdjęcie,
on modlił się w Jersey. Był piękny wieczór,
na stole stało 10 zapalonych świec, a on się modlił.
Był piękny, spokojny wieczór, co było dość niezwykłe,
gdyż Jersey jest normalnie bardzo wietrznym miejscem.
Modliliśmy się o tej samej porze, o 22.00, w Anglii to była 21.00.
Świeczki zaczęły gasnąć, jedna po drugiej.
Kiedy zgasła ostatnia świeca, Collum został całkowicie uzdrowiony.
Wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy o tym.
Czekaliśmy na kolejne ataki. Ale kolejnego ataku nie było.
Nie mogłem uwierzyć.
Czekaliśmy tydzień, chłopiec dalej brał swoje leki.
Ataku nie było przez tydzień, drugi tydzień, miesiąc.
Cieszyliśmy się, ale wciąż czekaliśmy na atak.
Nic się nie działo drugi miesiąc, trzeci,
w końcu rodzice zabrali Colluma do lekarzy,
którzy się nim opiekowali,
i powiedzieli, że chcą, aby pozwolili chłopcu odstawić leki.
Odstawianie tych wszystkich tabletek trwało kilka miesięcy.
Kiedy w listopadzie w końcu nie brał już żadnych tabletek,
jego zatrute lekami ciało wróciło do normy,
zaczął jeść, rosnąć, jego twarz, wcześniej blada, stała się rumiana.
I wiedzieliśmy już, że naprawdę coś się wtedy stało.
Zabrałem go do Medjugorje na rocznicę uzdrowienia.
Nazwaliśmy to jego urodzinami,
duchowymi narodzinami do drugiego życia.
Zorganizowałem pielgrzymkę i zabrałem go razem z innymi.
Miał 14 lat, gdy przyjechał tu ze mną.
Wierzcie lub nie, poproszono mnie, bez żadnych wcześniejszych ustaleń,
o przewodniczenie Mszy Świętej 21 maja.
Byłem bardzo zaskoczony, nie wiedziałem, co powiedzieć,
bo trudno opowiedzieć całą tę historię w 10-15 minut.
Kościół był przepełniony.
W zakrystii trząsłem się jak galareta.
Nie wiedziałem nawet, o czym jest Ewangelia z dnia.
Powiedziałem Bogu: "Oddaję Ci to",
wiedziałem tylko, że mam dać świadectwo.
Collum tam był, grupa śpiewała, ja odprawiałem mszę,
przeczytałem Ewangelię i, wierzcie lub nie, było tam zdanie:
"U Boga wszystko jest możliwe".
Bardzo mnie to uderzyło, to było niesamowite.
Gdy skończyłem, zapadła głęboka cisza,
ludzie płakali, ja też,
a Collum podszedł do mnie i mocno mnie uścisnął.
Nie był w stanie nic powiedzieć, chciałem, żeby coś powiedział,
tylko mnie przytulił.
To był początek niesamowitej przemiany w moim życiu.
Ponownie odkryłem Medjugorje, na nowo odkryłem moje kapłaństwo,
wiarę i rolę Maryi w moim życiu.
Collum ma teraz 22 lata, jest przystojnym młodym mężczyzną,
studiuje w seminarium duchownym,
w tym roku zacznie trzeci rok.
Jeśli Bóg pozwoli i dożyję,
a Collum przeżyje trudy seminarium,
pojedziemy do Medjugorje odprawić razem mszę.
Ale wszystko w rękach Boga. Ja tego nie wiem.
Rok 2004 był początkiem tej niesamowitej przygody
dla niego, dla mnie, dla jego rodziny.
Gdy opuszczałem Jersey, założyłem dom, "Oazę Pokoju",
w samym środku wyspy, prowadzą go teraz rodzice Colluma,
mieszkają tam i prowadzą to pełne mocy miejsce, "Oazę Pokoju".
W przyszłym miesiącu jego ojciec zostanie diakonem stałym, w 2013 roku.
Jego ojciec będzie wyświęcony na diakona stałego.
A jeśli Bóg da, Collum zostanie wyświęcony na kapłana w 2017 roku.
Musimy się modlić i ufać.
Wiem, że on ma przesłanie dla całego świata
i że będzie narzędziem w ręku Maryi.
To, co się stało w 2004 roku, nie stało się bez przyczyny,
nie tylko dla mnie i dla niego.
Jak powiedziałem, to był początek mojego nawrócenia.
Od tego czasu przyjeżdżałem tu raz albo kilka razy w roku,
tak często jak tylko się dało.
Odkryłem swoje życie na nowo.
Zostałem diecezjalnym egzorcystą, walczę z szatanem
i wiem, jak bardzo on mnie nienawidzi.
Jedną z najsilniejszych broni przeciw niemu jest Maryja,
szatan Jej nie znosi.
Spotykam się ze świeckimi, księżmi, zakonnicami,
bo nie jesteśmy wolni od dręczenia a nawet zniewolenia Złego,
o czym wielu jest zupełnie nieświadomych.
Leczą się u psychologów, psychiatrów, szukają porad,
a czasem rozwiązanie jest bardzo proste,
Spotykałem ludzi, którzy przychodzili do mnie po latach terapii,
a 3 godziny modlitwy wystarczały, by byli wolni, mieli nowe życie.
Wiem, że to moc Najświętszej Pani, Jej wstawiennictwo i modlitwa.
Dwa czy trzy lata temu pojechałem do Medjugorje,
odprawiałem mszę w kościele Bożego Miłosierdzia,
i modliłem się nad ludźmi.
Była tam dziewczynka, miała 12 lat, cierpiała na jakąś chorobę,
wtedy nie wiedziałem, że jest chora, miała jakąś chorobę wrodzoną.
Jej mięśnie zanikały, słabły, ale to nieważne.
Podeszła, modliłem się nad nią.
Kiedy położyłem na nią ręce, chwiała się mocno.
Chciałem iść dalej, wielu ludzi czekało na modlitwę,
było mało czasu i było bardzo gorąco, to było upalne popołudnie.
Ale nie mogłem się ruszyć. Cały czas się nad nią modliłem.
W końcu przestałem i poszedłem modlić się za innych.
Dzień później szedłem na Kriżevac i gdy byłem na szczycie wzgórza,
ktoś powiedział mi "Jest tu dziewczyna, która chce z księdzem porozmawiać."
To była ona. Miała na imię Courtney Była bardzo nieśmiała.
Powiedziała: "Proszę księdza, chcę z księdzem o czymś pomówić."
Była jednak bardzo nieśmiała,
powiedziałem jej, że nie teraz, żebyśmy wrócili do Medjugorje.
Powiedziała mi potem: "Wczoraj, gdy ksiądz się nade mną modlił,
widziałam jak ksiądz podszedł, nagle widziałam tylko czerń
i nagle zobaczyłam mężczyznę", tak mi powiedziała:
"Zobaczyłam mężczyznę, który podszedł do mnie."
Zapytałem, co to był za człowiek.
"Wychodził z tej ciemności, miał brązową brodę,
piękną, błyszczącą szatę i pas."
Powiedziała też, że wokół jego głowy latał ptak.
Zapytałem, jaki to był ptak. Odpowiedziała, że nie wie,
ale że wyglądał jak gołąb, jasny, błyszczący gołąb.
Zapytałem, czy to był Jezus.
Odpowiedziała, że to mógł być Jezus, ale że nie wie.
Mówiła dalej: "Widziałam Jego Serce.
Jego Serce biło, widziałam, jak się porusza tu na piersi.
Zapytałem, co działo się dalej.
Odpowiedziała: "Zobaczyłam kobietę w czerni."
W swojej głupocie pomyślałem, że to był szatan. Ona zaprzeczyła.
"Ta kobieta wyglądała jak ta zakonnica z obrazu."
Zapytałem: "Siostra Faustyna?",
a ona potwierdziła: "Tak, możliwe, to była zakonnica".
Zapytałem, co się działo dalej: "Jezus powiedział mi takie słowa.
Brzmiały dokładnie: "Wierz we Mnie, nigdy nie odchodź."
To było niesamowite, powtórzyła mi te słowa,
a ona nie była zbyt religijna, nie wiedziała za dużo o wierze,
ale powiedziała: "Właśnie to przekazał mi ten mężczyzna:
"Wierz we mnie, nigdy nie odchodź",
a potem zniknął i znowu zobaczyłam księdza."
To prawdopodobnie był moment, kiedy nie mogłem od niej odejść.
Potem powiedziała mi: "Wspięłam się na Kriżevac, znów mogę chodzić.
Zostałam całkowicie uzdrowiona przez Pana."
To piękne. Nie mogłem uwierzyć. Teraz ona ma 15-16 lat.
Tym razem nie mogła przyjechać tu ze mną, bo ma egzaminy.
Ale od tamtego dnia jest zupełnie zdrowa,
gra w piłkę nożną, wszędzie jej pełno
i ma ogromne nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego,
czyta "Dzienniczek" Siostry Faustyny i modli się.
Jej rodzice, rodzina są tu ze mną.
Poznałem moc modlitwy.
Dla Boga nie ma nic niemożliwego, jeśli wierzysz.
Wydarzyło się jeszcze dużo innych rzeczy,
ale te dwie to wielkie świadectwa,
które są głęboko w moim sercu.
To nie jest tylko dla nich, dla mnie.
Jest mnóstwo ludzi, którzy stracili nadzieję, wiarę,
w Anglii, w mojej rodzimej Polsce, w USA, na całym świecie.
Są ludzie, którzy wątpią, księża, którzy stracili wiarę,
osoby konsekrowane, które przestały wierzyć,
osoby, których wiara jest letnia. Dla nich przekazuję to przesłanie:
wierzcie w Jezusa, nigdy nie odchodźcie.
Po prostu wróćcie do Niego, uwierzcie.
Nie musicie przyjeżdżać do Medjugorje, ludzie mówią mi, że ich na to nie stać,
ale Collum przecież nie był tam, a doznał uzdrowienia.
Maryja jest wszędzie, może ci pomóc, gdy modlisz się na różańcu.
Od czasu uzdrowienia Colluma, choć kiedyś nie byłem fanem różańca,
jako ksiądz przed tamtym wydarzeniem odmawiałem go od czasu do czasu,
był dla mnie długą, nudną modlitwą, nie potrzebowałem go, by być księdzem,
teraz odmawiam różaniec codziennie i od uzdrowienia Colluma
nie opuściłem ani jednego dnia, nawet gdy byłem chory,
miałem grypę i wysoką gorączkę, i tak odmawiałem różaniec.
Jestem bardzo szczęśliwy, że Bóg przemienił moje życie
i że odkryłem kapłaństwo na nowo, tu w Medjugorje.
Jestem tu znów i się modlę, a Bóg działa.
Modlę się za ludzi, którzy do mnie przychodzą,
którzy potrzebują uzdrowienia, modlitwy, uwolnienia.
Wiem, że szatan robi swoje, ale już nie czuję strachu,
gdyż wiem, że Maryja jest ze mną.
Trzy lata temu całkowicie oddałem się Matce Bożej
według św. Ludwika de Monfort, polecam każdemu,
teraz w Medjugorje przygotowuję się do odnowienia tego aktu zawierzenia,
to 33 dni przygotowania. Bardzo polecam każdemu
oddanie się Maryi, a przez Maryję Jezusowi.
Ja zrobiłem to raz i odnawiam co roku.
Wiem, że Ona jest ze mną i że przez nią należę cały do Jezusa.
Niech Bóg wam błogosławi, to, co usłyszeliście, to czysta prawda,
módlcie się za mnie, a ja będę modlił się za was,
o nawrócenia, za te wszystkie serca, które są wciąż daleko od Boga,
za osoby, które sprawują kult na zewnątrz.
ale ich serca są wciąż daleko od Boga.
Otwórz serce, uwierz i kochaj Boga ponad wszystko.
Jedyna droga do Boga wiedzie przez Jego Matkę, Maryję
Stań się niewolnikiem Maryi, a ona zabierze cię do Jezusa.
Najkrótsza, najlepsza droga do Jezusa to droga przez Maryję.
Szatan będzie cię nienawidził.
Będzie cię kopał, robił wszystko, żeby cię zatrzymać, ale nie bój się,
gdyż dla Boga nie ma nic niemożliwego, tak jak mówiła tamta Ewangelia,
"U Boga wszystko jest możliwe", jeśli wierzysz.
Niech Bóg wam błogosławi.
Módlcie się za mnie, ja też będę pamiętać o was w modlitwie.
Niech będzie błogosławiony Bóg przez Jego Matkę Maryję w Medjugorje.
Z Bogiem.