J─ÖzykÔÇâÔÇâ
ÔÇâ
Wy┼Ťwietlenia
2,8 tys.
┼ÜW.FILOMENAÔÇâ 2ÔÇâ

­čöą ­čöą ­čöą Przysi─Öga wierno┼Ťci Bergoglio, rozpoczyna si─Ö od Wydzia┼éu Teologicznego - Konstytucja apostolska ┬źVeritatis gaudium┬╗ autorstwa papie┼╝a Franciszka na temat uniwersytet├│w i wydzia┼é├│w ko┼Ťcielnych, 29.01.2018

TŁUMACZONE TRANSLATOREM

Tak si─Ö nazywa nowy list apostolski ÔÇ×Veritatis gaudiumÔÇŁ ÔÇô ÔÇ×Rado┼Ť─ç prawdyÔÇŁ, na wydziale teologii og┼éoszony dzisiaj przez Stolic─Ö Apostolsk─ů. Podpisany przez Bergoglio. Oczywi┼Ťcie.

* * *


Sp├│jrz, co m├│wi numer 26 i 27 (w odniesieniu do nauczycieli) Konstytucji:

N. 26 ┬ž 2: ÔÇ×Ci, kt├│rzy ucz─ů dotykaj─ůc spraw wiary i moralno┼Ťci maj─ů by─ç ┼Ťwiadomy, ┼╝e to zadanie musi zosta─ç przeprowadzone w pe┼énej komunii z autentycznym Magisterium Ko┼Ťcio┼éa, a szczeg├│lnie Biskupa Rzymskiego ....ÔÇŁ

┼╗e Bergoglio. B─ůd┼║ ostro┼╝ny. W sprawach wiary i moralno┼Ťci. W komunii z Bergoglio. Ergo ... Amoris Laetitia.

N. 27: ÔÇ×Ci, kt├│rzy ucz─ů dyscypliny sprawach wiary i obyczaj├│w musi otrzyma─ç po dokonaniu ich wyznanie wiary, misj─Ö kanoniczn─ů od Kanclerza lub jego delegataÔÇŁ

Wyznanie wiary do kogo? Oczywi┼Ťcie b─Ödzie to do nowego magisterium Bergoglio .

za: anonimidellacroceblog.wordpress.com/ÔÇŽ/breve-appunto-iÔÇŽ

* * *


Konstytucja apostolska ┬źVeritatis gaudium┬╗ autorstwa papie┼╝a Franciszka na temat uniwersytet├│w i wydzia┼é├│w ko┼Ťcielnych, 29.01.2018

[B0083]


Tekst w języku włoskim
Tekst w j─Özyku francuskim
Tekst w j─Özyku angielskim
Tekst w j─Özyku niemieckim
Tekst w języku hiszpańskim
Tekst w j─Özyku portugalskim

Tekst w języku włoskim
FRANCESCO
KONSTYTUCJA APOSTOLSKA
VERITATIS GAUDIUM
O UNIWERSYTETACH
ORAZ WYDZIAŁY ECCLESIASTYCZNE

PROLOG
1
. Rado┼Ť─ç prawdy ( Veritatis gaudium ) wyra┼╝a t─Ösknot─Ö, kt├│ra sprawia, ┼╝e serce ka┼╝dego m─Ö┼╝czyzny jest niespokojne, dop├│ki si─Ö nie spotka, nie ┼╝yje i nie dzieli si─Ö ze wszystkimi ┼Üwiat┼éo┼Ťci─ů Boga [1] . Prawda bowiem nie jest abstrakcyjn─ů ide─ů, ale to Jezus, S┼éowo Bo┼╝e, w kt├│rym jest ┼╗ycie, jest ┼Üwiat┼éem ludzi (zob. J 1, 4), Synem Boga, kt├│ry jest razem Synem Bo┼╝ym. ÔÇ×cz┼éowiek. On sam, "objawiaj─ůc tajemnic─Ö Ojca i jego mi┼éo┼Ť─ç, objawia cz┼éowieka cz┼éowiekowi i nadaje mu swoje wysokie powo┼éanie" [2] .

W spotkaniu z Nim, ┼╗ywym (zob. Objawienie 1:18) i Pierworodnym po┼Ťr├│d wielu braci (por. Rz 8, 29), ludzkie serce ju┼╝ do┼Ťwiadcza ┼Ťwiat┼éa i ┼Ťwiat┼éa w ┼Ťwiat┼éocieniu historii. celebracja bez zachodu s┼éo┼äca zjednoczenia z Bogiem i jedno┼Ť─ç z bra─çmi we wsp├│lnym domu stworzenia, z kt├│rego b─Ödzie si─Ö cieszy─ç bez ko┼äca w pe┼énej komunii z Bogiem. W modlitwie Jezusa do Ojca: "aby wszyscy stanowili jedno, tak jak wy, Ojcze, jeste┼Ťcie we Mnie, a Ja w was, oni r├│wnie┼╝ s─ů w nas "( J 17, 21 ) jest tajemnic─ů rado┼Ťci, kt├│r─ů Jezus chce, aby┼Ťmy przekazali w pe┼éni (por. 15,11) od Ojca z darem Ducha ┼Üwi─Öty: Duch prawdy i mi┼éo┼Ťci, wolno┼Ť─ç, sprawiedliwo┼Ť─ç i jedno┼Ť─ç.

To jest ta rado┼Ť─ç, na kt├│r─ů Ko┼Ťci├│┼é jest popierany przez Jezusa, aby ┼Ťwiadczy─ç i og┼éasza─ç w swojej misji, bez przerwy i z now─ů nami─Ötno┼Ťci─ů. Lud Bo┼╝y pielgrzymuje ┼Ťcie┼╝kami historii w szczero┼Ťci i solidarno┼Ťci z m─Ö┼╝czyznami i kobietami wszystkich lud├│w i wszystkich kultur, aby o┼Ťwieci─ç ┼Ťwiat┼éem Ewangelii drog─Ö ludzko┼Ťci ku nowej cywilizacji kocha─ç. ┼Üci┼Ťle zwi─ůzany z misj─ů ewangelizacyjn─ů Ko┼Ťcio┼éa, wynikaj─ůc─ů z samej jego to┼╝samo┼Ťci, z kt├│rej wszystkie s─ů wydawane na promowanie autentycznego i integralnego rozwoju rodziny ludzkiej a┼╝ do jej ostatecznej pe┼éni w Bogu, rozleg┼éy i pluripularny system studi├│w ko┼Ťcielnych rozkwita┼é na przestrzeni wiek├│w przez m─ůdro┼Ť─ç. Ludu Bo┼╝ego pod przewodnictwem Ducha ┼Üwi─Ötego oraz w dialogu i rozpoznawaniu znak├│w czasu i r├│┼╝nych form wyrazu kulturowego.

Nic dziwnego wi─Öc, ┼╝e Sob├│r Watyka┼äski II, promuj─ůc z wigorem i proroctwem odnowienie ┼╝ycia Ko┼Ťcio┼éa, dla bardziej zdecydowanej misji w tej nowej epoce historii, zaleci┼é w Dekrecie Optatam Totius wiern─ů i tw├│rcz─ů rewizj─Ö studi├│w ko┼Ťcielnych ( patrz paragrafy 13-22). Zadanie to, po dok┼éadnym przestudiowaniu i m─ůdrym eksperymentowaniu, znalaz┼éo wyraz w Konstytucji apostolskiej Sapientia Christiana , og┼éoszonej przez ┼Ťw. Jana Paw┼éa II 15 kwietnia 1979 r. Dzi─Öki temu zaanga┼╝owanie Ko┼Ťcio┼éa w " wydzia┼éy " by┼éo dalej promowane i doskonalone. Uniwersytety ko┼Ťcielne, kt├│re s─ů szczeg├│lnie zainteresowane Objawieniem chrze┼Ťcija┼äskim i zwi─ůzanymi z nim dyscyplinami, a zatem s─ů ┼Ťci┼Ťlej powi─ůzane z jego misj─ů ewangelizacyjn─ů ", wraz z wszystkimi innymi dyscyplinami, kt├│re" nawet je┼Ťli nie maj─ů szczeg├│lnego zwi─ůzku z Objawieniem chrze┼Ťcija┼äskim mog─ů one jednak w znacznym stopniu przynie┼Ť─ç korzy┼Ť─ç dzie┼éu ewangelizacji ┬╗ [3] .

Po prawie czterdziestu latach, w wierno┼Ťci duchowi i orientacjom Soboru Watyka┼äskiego II oraz jako oportunistyczne uaktualnienie, konieczne i natychmiastowe jest uaktualnienie tej apostolskiej Konstytucji. W rzeczywisto┼Ťci, pozostaj─ůc w pe┼éni aktualnym w swojej proroczej wizji i ┼Ťwiadomym dyktowaniu, prosi si─Ö o zintegrowanie z przepisami normatywnymi uchwalonymi w mi─Ödzyczasie, bior─ůc jednocze┼Ťnie pod uwag─Ö rozw├│j bada┼ä akademickich odnotowany r├│wnie┼╝ w ostatnich dekadach. zmieniony kontekst spo┼éeczno-kulturowy na poziomie globalnym, a tak┼╝e to, co jest zalecane na poziomie mi─Ödzynarodowym w realizacji r├│┼╝nych inicjatyw, do kt├│rych przy┼é─ůczy┼éa si─Ö Stolica Apostolska.

Okazj─ů jest sprzyjaj─ůce kontynuowanie ┼Ťwiadomej i prorockiej determinacji do promowania na wszystkich poziomach o┼╝ywienia studi├│w ko┼Ťcielnych w kontek┼Ťcie nowego etapu misji Ko┼Ťcio┼éa, naznaczonego ┼Ťwiadectwem rado┼Ťci, kt├│ra pochodzi z spotkania z Jezusem i zapowied┼║ Jego Ewangelii, kt├│r─ů programowo zaproponowa┼éem ca┼éemu Ludowi Bo┼╝emu w Evangelii gaudium .

2. Konstytucja apostolska Sapientia christiana reprezentowa┼éa pod ka┼╝dym wzgl─Ödem dojrza┼ée owoce wielkiego dzie┼éa reformy studi├│w ko┼Ťcielnych wprowadzonych w ┼╝ycie przez Sob├│r Watyka┼äski II. Gromadzi w szczeg├│lno┼Ťci wyniki osi─ůgni─Öte w tym kluczowym obszarze misji Ko┼Ťcio┼éa, pod m─ůdrym i roztropnym przewodnictwem B┼éogos┼éawionego Paw┼éa VI, a tak┼╝e og┼éasza wk┼éad, kt├│ry w ci─ůg┼éo┼Ťci z nimi b─Ödzie p├│┼║niej oferowany przez Magisterium ┼Ťw. Jana Paw┼éa II. II.

Jak mia┼éem okazj─Ö podkre┼Ťli─ç, "jednym z g┼é├│wnych wk┼éad├│w Soboru Watyka┼äskiego II by┼éa w┼éa┼Ťnie pr├│ba przezwyci─Ö┼╝enia rozwodu mi─Ödzy teologi─ů i duszpastersk─ů trosk─ů, mi─Ödzy wiar─ů a ┼╝yciem. O┼Ťmiel─Ö si─Ö powiedzie─ç, ┼╝e zrewolucjonizowa┼éo to do pewnego stopnia status teologii, spos├│b dzia┼éania i wiar─Ö w my┼Ťl " [4] . W┼éa┼Ťnie w tym ┼Ťwietle Optatam Totius wzywa energicznie studia ko┼Ťcielne, aby "zbli┼╝y─ç si─Ö w harmonii z post─Öpuj─ůcym otwarciem ducha uczni├│w ku tajemnicy Chrystusa, kt├│ry przenika ca┼é─ů histori─Ö ludzko┼Ťci i nieustannie dzia┼éa w ┼╝yciu Ko┼Ťcio┼éa" [5] . Aby osi─ůgn─ů─ç ten cel, Dekret soborowy wzywa do po┼é─ůczenia medytacji i studiowania Pisma ┼Üwi─Ötego jako "duszy wszelkiej teologii" [6] wraz z wytrwa┼éym i ┼Ťwiadomym udzia┼éem w ┼Ťwi─Ötej liturgii, jako "pierwsze i niezb─Ödne ┼║r├│d┼éo prawdziwego chrze┼Ťcija┼äskiego ducha" [7] , dzi─Öki systematycznemu badaniu ┼╝ywej Tradycji Ko┼Ťcio┼éa w dialogu z m─Ö┼╝czyznami swoich czas├│w, ws┼éuchuj─ůc si─Ö g┼é─Öboko w ich problemy, obra┼╝enia i ich pro┼Ťby [8] . W ten spos├│b - k┼éadzie nacisk na Optatam totius - "troska duszpasterska musi przenika─ç ca┼é─ů formacj─Ö uczni├│w" [9] , aby przyzwyczai─ç ich do "spojrzenia poza granice w┼éasnej diecezji, narodu czy obrz─ůdku, a tak┼╝e do zaspokojenia potrzeb ca┼éego Ko┼Ťcio┼éa, gotowi w swoich sercach, aby g┼éosi─ç Ewangeli─Ö wsz─Ödzie" [10] .

Kamienie milowe w podr├│┼╝y, kt├│ra prowadzi od tych wskaz├│wek Soboru Watyka┼äskiego II do Sapientii Christiana, to w szczeg├│lno┼Ťci Evangelii nuntiandi i Populorum progressio Paw┼éa VI, a na miesi─ůc przed og┼éoszeniem Konstytucji Apostolskiej Redemptor hominis Jana Paw┼éa II. Prorocze natchnienie Adhortacji apostolskiej na temat ewangelizacji we wsp├│┼éczesnym ┼Ťwiecie papie┼╝a Montiniego silnie rezonuje w Proemio della Sapientia christiana, gdzie stwierdza si─Ö, ┼╝e "misja ewangelizacji, w┼éa┼Ťciwa Ko┼Ťcio┼éowi, wymaga nie tylko g┼éoszenia Ewangelii. w coraz szerszych obszarach geograficznych i coraz wi─Ökszych ludzkich t┼éumach, ale sposoby my┼Ťlenia, kryteria oceny, normy dzia┼éania s─ů r├│wnie┼╝ przenikni─Öte cnot─ů samej Ewangelii; jednym s┼éowem, konieczne jest przenikni─Öcie ca┼éej kultury ludzkiej przez Ewangeli─Ö ┬╗ [11] . Jan Pawe┼é II, ze swej strony, zw┼éaszcza w Encyklice Fides et ratio , powt├│rzy┼é i pog┼é─Öbi┼é, w kontek┼Ťcie dialogu mi─Ödzy filozofi─ů i teologi─ů, przekonanie, kt├│re unormuje nauczanie Vaticanum II, zgodnie z kt├│rym "cz┼éowiek jest zdolny osi─ůgni─Öcie jednolitej i organicznej wizji wiedzy. Jest to jedno z zada┼ä, kt├│re musi podj─ů─ç chrze┼Ťcija┼äska my┼Ťl w nast─Öpnym chrze┼Ťcija┼äskim tysi─ůcleciu ┬╗ [12] .

Populorum progressio odegra┼éo tak┼╝e decyduj─ůc─ů rol─Ö w rekonfiguracji, w ┼Ťwietle Vaticanum II, studi├│w ko┼Ťcielnych, oferuj─ůc wraz z Evangelii nuntiandi , o czym ┼Ťwiadczy post─Öp r├│┼╝nych Ko┼Ťcio┼é├│w lokalnych, znacz─ůce impulsy i konkretne wytyczne dla inkulturacji Ewangelii i dla ewangelizacja kultur w r├│┼╝nych regionach ┼Ťwiata, w odpowiedzi na wyzwania wsp├│┼éczesno┼Ťci. W rzeczywisto┼Ťci ta spo┼éeczna encyklika Paw┼éa VI wyra┼║nie podkre┼Ťla, ┼╝e rozw├│j narod├│w, kluczowy klucz do osi─ůgni─Öcia sprawiedliwo┼Ťci i pokoju na poziomie globalnym, "musi by─ç integralny, co oznacza promowanie ka┼╝dego cz┼éowieka i ca┼éego ┼Ťwiata. ÔÇ×cz┼éowiekÔÇŁ [13] i przypomina o konieczno┼Ťci "ludzi my┼Ťli zdolnych do g┼é─Öbokiej refleksji, po┼Ťwi─Öconych poszukiwaniu nowego humanizmu, kt├│ry pozwala wsp├│┼éczesnemu cz┼éowiekowi odnale┼║─ç si─Ö na nowo" [14] . Populorum progressio interpretuje kwesti─Ö spo┼éeczn─ů z prorocz─ů wizj─ů jako antropologiczn─ů kwesti─ů, kt├│ra inwestuje losy ca┼éej ludzkiej rodziny.

Jest to kluczowy czynnik dyskryminuj─ůcy, kt├│ry zainspiruje p├│┼║niejsz─ů nauk─Ö spo┼éeczn─ů Ko┼Ťcio┼éa, od Laborem exercens do Sollecitudo rei socialis do Centesimus annus Jana Paw┼éa II, do Caritas in veritate Benedykta XVI, do Laudato s├Č . Przywo┼éuj─ůc zaproszenie do impetu ku nowej porcji my┼Ťli Populorum progressio , Papie┼╝ Benedykt XVI zilustrowa┼é piln─ů potrzeb─Ö "┼╝ycia i ukierunkowania globalizacji ludzko┼Ťci pod wzgl─Ödem relacyjno┼Ťci, komunii i dzielenia si─Ö" [15] , podkre┼Ťlaj─ůc, ┼╝e B├│g chce po┼é─ůczy─ç ludzko┼Ť─ç z t─ů niewys┼éowion─ů tajemnic─ů komunii, jak─ů jest Naj┼Ťwi─Ötsza Tr├│jca, kt├│rej Ko┼Ťci├│┼é jest w Chrystusie Jezusie, znak i narz─Ödzie [16] . Aby realistycznie osi─ůgn─ů─ç ten cel, zaprasza nas do "poszerzenia rozumu", aby by┼é zdolny do poznania i kierowania imponuj─ůc─ů now─ů dynamik─ů, kt├│ra dr─Öczy ludzk─ů rodzin─Ö ", animuj─ůc je w perspektywie cywilizacji mi┼éo┼Ťci, kt├│rej nasienie B├│g obdarzy┼é ka┼╝dego cz┼éowieka. , w ka┼╝dej kulturze ┬╗ [17] i przez "interakcj─Ö r├│┼╝nych poziom├│w ludzkiej wiedzy": teologiczn─ů i filozoficzn─ů, spo┼éeczn─ů i naukow─ů [18] .

3. Teraz jest czas, kiedy to bogate dziedzictwo g┼é─Öbokich studi├│w i adres├│w, sprawdzone i wzbogacone, ┼╝e tak powiem, "na polu" przez wytrwa┼ée zaanga┼╝owanie kulturowej i spo┼éecznej mediacji w Ewangelii wprowadzonej przez Lud Bo┼╝y w r├│┼╝nych obszarach kontynentalnych i w dialogu z r├│┼╝nymi kulturami, studia ko┼Ťcielne maj─ů wp┼éyw na wyra┼╝anie m─ůdrej i odwa┼╝nej odnowy wymaganej przez misyjn─ů transformacj─Ö "wychodz─ůcego" Ko┼Ťcio┼éa.

Priorytetowym wymogiem dzisiejszego porz─ůdku dnia jest to, ┼╝e ca┼éy Lud Bo┼╝y powinien przygotowa─ç si─Ö do podj─Öcia "z duchem" [19] nowy etap ewangelizacji. Wymaga to "okre┼Ťlonego procesu rozeznawania, oczyszczenia i reformy" [20] . I w tym procesie nale┼╝y odnowi─ç system studi├│w ko┼Ťcielnych, aby odgrywa─ç strategiczn─ů rol─Ö. W rzeczywisto┼Ťci s─ů oni nie tylko wezwani do ofiarowania miejsc i ┼Ťcie┼╝ek dla formacji wykwalifikowanej kap┼éan├│w, os├│b ┼╝ycia konsekrowanego i wiernych ┼Ťwieckich, ale stanowi─ů rodzaj opatrzno┼Ťciowego laboratorium kulturalnego, w kt├│rym Ko┼Ťci├│┼é wykonuje performatywn─ů interpretacj─Ö rzeczywisto┼Ťci, kt├│ra wyp┼éywa z wydarzenia Jezusa Chrystusa i karmi si─Ö darami M─ůdro┼Ťci i Nauki, kt├│rych Duch ┼Üwi─Öty wzbogaca Lud Bo┼╝y w r├│┼╝nych formach: od sensus fidei fidelium do Magisterium Pasterzy, od charyzmatu prorok├│w do doktryny i teologowie.

I to jest istotna warto┼Ť─ç dla "wychodz─ůcych" Ko┼Ťcio┼éa! Zw┼éaszcza, ┼╝e dzi┼Ť ┼╝yjemy nie tylko er─ů zmian, ale prawdziw─ů zmian─ů epoki [21] , zg┼éoszone przez kompleksowy "kryzys antropologiczny" [22] e ÔÇ×Spo┼éeczno-┼ŤrodowiskoweÔÇŁ [23], w kt├│rym coraz wi─Öcej "symptom├│w prze┼éamania, ze wzgl─Ödu na du┼╝─ů szybko┼Ť─ç zmian i degradacji, kt├│re wyst─Öpuj─ů zar├│wno w naturalnych katastrofach regionalnych, jak iw kryzysach spo┼éecznych i finansowych" [24] . Ostatecznie chodzi o "zmian─Ö schematu globalnego rozwoju" i "ponowne zdefiniowanie post─Öpu" [25]┬á: "Problem polega na tym, ┼╝e nie mamy jeszcze kultury niezb─Ödnej do rozwi─ůzania tego kryzysu i musimy budowa─ç przyw├│dztwo, kt├│re pokazuje drogi" [26] .

To ogromne i nieprze┼éo┼╝one zadanie stawia na poziomie kulturowym szkolenia akademickiego i docieka┼ä naukowych, hojne i zbie┼╝ne zobowi─ůzanie do radykalnej zmiany paradygmatu, rzeczywi┼Ťcie - powiedzia┼ébym - w kierunku "odwa┼╝nej rewolucji kulturalnej" [27] . W tym zaanga┼╝owaniu wzywa si─Ö ┼Ťwiatow─ů sie─ç ko┼Ťcielnych uniwersytet├│w i wydzia┼é├│w do wniesienia decyduj─ůcego wk┼éadu do zaczynu, soli i ┼Ťwiat┼éa Ewangelii Jezusa Chrystusa i ┼╝ywej Tradycji Ko┼Ťcio┼éa, zawsze otwartej na nowe scenariusze i nowe propozycje.

Dzi┼Ť staje si─Ö coraz bardziej oczywiste, ┼╝e "potrzebujemy prawdziwej hermeneutyki ewangelicznej, aby lepiej zrozumie─ç ┼╝ycie, ┼Ťwiat, ludzi, a nie syntez─Ö, ale duchow─ů atmosfer─Ö bada┼ä i pewno┼Ťci opartej na prawdach rozumu i wiary. , Filozofia i teologia pozwalaj─ů zdoby─ç przekonania, kt├│re buduj─ů i wzmacniaj─ů inteligencj─Ö oraz o┼Ťwiecaj─ů wol─Ö ... ale wszystko to jest owocne tylko wtedy, gdy robi si─Ö to z otwartym umys┼éem i kl─Öczeniem. Teolog, kt├│ry jest zadowolony z jego pe┼énej i zako┼äczonej my┼Ťli, jest mierny. Dobry teolog i filozof ma otwart─ů my┼Ťl, czyli niepe┼én─ů, zawsze otwart─ů na maiusa Boga i prawdy, zawsze w rozwoju, zgodnie z prawem, kt├│re ┼Ťw. Wincenty de L├ęrins opisuje nast─Öpuj─ůco: " annis konsolidetur, dilatetur tempore, sublimetur aetate " ( Commonitorium primum , 23: PL 50,668) ┬╗ [28] .

4. W tym rozleg┼éym i bezprecedensowym horyzoncie, kt├│ry otwiera si─Ö przed nami, jakie powinny by─ç podstawowe kryteria odnowienia i odrodzenia wk┼éadu studi├│w ko┼Ťcielnych w Ko┼Ťci├│┼é w misji misyjnej? Mo┼╝na tu sformu┼éowa─ç co najmniej cztery, w nast─Öpstwie nauczania Vaticanum II i do┼Ťwiadczenia Ko┼Ťcio┼éa dojrza┼éego w tych dziesi─Öcioleciach w jej szkole, s┼éuchania Ducha ┼Üwi─Ötego i najg┼é─Öbszych ┼╝─ůda┼ä oraz najbardziej ostrych pyta┼ä ludzkiej rodziny.

a) Przede wszystkim, podstawowym i sta┼éym kryterium jest kryterium kontemplacji i duchowego, intelektualnego i egzystencjalnego wprowadzenia do serca kerygmy , i to jest od zawsze now─ů i fascynuj─ůc─ů radosn─ů nowin─ů Ewangelii Jezusa [29] ┬źstaje si─Ö coraz lepsze i zawsze lepsze┬╗ [30] w ┼╝yciu Ko┼Ťcio┼éa i ludzko┼Ťci. To jest tajemnica zbawienia, kt├│rego Ko┼Ťci├│┼é jest w Chrystusie znakiem i narz─Ödziem w┼Ťr├│d ludzi [31]┬á: " tajemnica, kt├│ra ma korzenie w Tr├│jcy, ale kt├│ra ma swoj─ů historyczn─ů konkretno┼Ť─ç w pielgrzymie i ewangelizowaniu ludzi, kt├│ra zawsze przekracza wszelkie niezb─Ödne, ale instytucjonalne wyra┼╝enia [...] i znajduje swoje ostateczne podstawy w wolno┼Ťci i wolna inicjatywa Boga ┬╗ [32] .

Od tej ┼╝yciowej i radosnej koncentracji na obliczu Boga objawionym w Jezusie Chrystusie jako Ojca bogatego w mi┼éosierdzie (por. Ef 2,4 ) [33] zst─Öpuje z wyzwalaj─ůcego i odpowiedzialnego do┼Ťwiadczenia ┼╝ycia jako Ko┼Ťcio┼éa "mistyki nas" [34] kt├│ry jest zaczynem tego powszechnego braterstwa ", kt├│ry wie, jak patrze─ç na ┼Ťwi─Öt─ů wielko┼Ť─ç bli┼║niego, kt├│ry umie odkrywa─ç Boga w ka┼╝dym cz┼éowieku, kt├│ry mo┼╝e znosi─ç n─Ökanie wsp├│lnego ┼╝ycia, lgn─ůc do mi┼éo┼Ťci Boga, kt├│ry wie, jak otworzy─ç serce do boskiej mi┼éo┼Ťci szuka─ç szcz─Ö┼Ťcia innych, tak jak ich dobry Ojciec szuka ┬╗ [35] . St─ůd potrzeba s┼éuchania w sercu i wywo┼éywania p┼éaczu ubogich i ziemi w umy┼Ťle [36] , aby nada─ç sens "spo┼éecznemu wymiarowi ewangelizacji" [37] jako integralna cz─Ö┼Ť─ç misji Ko┼Ťcio┼éa: poniewa┼╝ "B├│g, w Chrystusie, nie tylko odkupia jedyn─ů osob─Ö, ale tak┼╝e relacje spo┼éeczne mi─Ödzy lud┼║mi" [38] . Prawd─ů jest, ┼╝e "pi─Ökno Ewangelii nie zawsze mo┼╝e si─Ö nam odpowiednio objawi─ç, ale jest znak, kt├│rego nigdy nie wolno nam umkn─ů─ç: opcja dla najmniej, dla tych, kt├│rych spo┼éecze┼ästwo odrzuca i odrzuca" [39] . Ta opcja musi przenikn─ů─ç prezentacj─Ö i pog┼é─Öbienie chrze┼Ťcija┼äskiej prawdy.

St─ůd znowu, szczeg├│lny akcent, w formacji do kultury inspirowanej chrze┼Ťcija┼ästwem, aby odkry─ç w ca┼éym stworzeniu trynitarny odcisk, kt├│ry tworzy kosmos, w kt├│rym ┼╝yjemy "sieci─ů relacji", w kt├│rej "jest w┼éa┼Ťciwa ka┼╝dej ┼╝ywej istocie d─ů┼╝enie do czego┼Ť innego ", przeb┼éaganie" duchowo┼Ťci globalnej solidarno┼Ťci, kt├│ra wyp┼éywa z tajemnicy Tr├│jcy ┼Üwi─Ötej " [40] .

b) Drugim inspiruj─ůcym kryterium, ┼Ťci┼Ťle zgodnym z precedensem i wynikaj─ůcym z niego, jest szeroko zakrojony dialog: nie tylko jako postawa taktyczna, ale jako nieod┼é─ůczny wym├│g, aby dokona─ç wsp├│lnotowego do┼Ťwiadczenia rado┼Ťci Prawdy i pog┼é─Öbi─ç jej znaczenie i praktyczne implikacje. To, w co dzi┼Ť wzywa si─Ö Ewangeli─Ö i doktryn─Ö Ko┼Ťcio┼éa, aby promowa─ç, w hojnej i otwartej synergii ze wszystkimi pozytywnymi przyk┼éadami, kt├│re fermentuj─ů wzrost powszechnego ludzkiego sumienia, jest prawdziw─ů kultur─ů spotkania. [41] , rzeczywi┼Ťcie mo┼╝emy powiedzie─ç kultur─Ö o spotkaniu wszystkich autentycznych i ┼╝ywotnych kultur, dzi─Öki wzajemnej wymianie ich dar├│w w przestrzeni ┼Ťwiat┼éa otwartej przez mi┼éo┼Ť─ç Boga dla wszystkich jego stworze┼ä.

Jak podkre┼Ťli┼é Papie┼╝ Benedykt XVI, "prawda jest" logosem ", kt├│ry tworzy" dia-logos ", a zatem komunikacj─Ö i komuni─Ö" [42] . W zwi─ůzku z tym, Sapientia christiana , odnosz─ůc si─Ö do Gaudium et Spes , zaprasza nas do zach─Öcania do dialogu z chrze┼Ťcijanami nale┼╝─ůcymi do innych Ko┼Ťcio┼é├│w i wsp├│lnot ko┼Ťcielnych oraz z tymi, kt├│rzy wyznaj─ů inne religijne lub humanistyczne przekonania, i zachowuj─ů "w zwi─ůzku z uczeni innych dyscyplin, niezale┼╝nie od tego, czy s─ů wierz─ůcymi, czy niewierz─ůcymi ┬╗, staraj─ůc si─Ö┬ź dobrze zrozumie─ç i oceni─ç ich stwierdzenia, i os─ůdzi─ç ich w ┼Ťwietle objawionej prawdy ┬╗ [43] .

Z tego wynika radosna i nagl─ůca okazja do przegl─ůdu architektonicznej i metodycznej dynamiki w tym duchu iw tym duchu programy studi├│w proponowane przez system studi├│w ko┼Ťcielnych, w ich teologicznym pochodzeniu, w ich inspiruj─ůcych zasadach i na r├│┼╝nych poziomach artykulacji dyscyplinarnej, pedagogicznej i dydaktycznej. Ta sposobno┼Ť─ç wyra┼╝a si─Ö w wymagaj─ůcym, ale bardzo produktywnym zaanga┼╝owaniu: ponowne przemy┼Ťlenie i uaktualnienie intencjonalno┼Ťci i organicznej natury dyscyplin i nauk podanych w studiach ko┼Ťcielnych w tej specyficznej logice i zgodnie z t─ů konkretn─ů intencjonalno┼Ťci─ů. Dzisiaj bowiem "konieczna jest ewangelizacja, kt├│ra o┼Ťwieca nowe sposoby nawi─ůzywania relacji z Bogiem, z innymi i ze ┼Ťrodowiskiem, i kt├│ra prowokuje podstawowe warto┼Ťci. Konieczne jest dotarcie tam, gdzie powstaj─ů nowe historie i paradygmaty " [44] .

c) St─ůd trzecie podstawowe kryterium, kt├│re pragn─Ö przypomnie─ç: inter- i trans-dyscyplinarno┼Ť─ç z m─ůdro┼Ťci─ů i kreatywno┼Ťci─ů w ┼Ťwietle Objawienia. To, co kwalifikuje akademick─ů, tw├│rcz─ů i badawcz─ů propozycj─Ö systemu studi├│w ko┼Ťcielnych, na poziomie zar├│wno tre┼Ťci, jak i metody, jest istotn─ů i intelektualn─ů zasad─ů jedno┼Ťci wiedzy w rozr├│┼╝nieniu i szacunku jej wielokrotnych, skorelowanych i zbie┼╝nych wyra┼╝e┼ä. ,

Chodzi o to, by poprzez rozmaite ┼Ťcie┼╝ki proponowane przez studia ko┼Ťcielne ofiarowa─ç wielo┼Ť─ç wiedzy, odpowiadaj─ůcej wielowymiarowemu bogactwu rzeczywisto┼Ťci w ┼Ťwietle ujawnionym przez wydarzenie Objawienia, zar├│wno harmonijnie, jak i dynamicznie zgromadzonym w jedno┼Ťci jego transcendentnego ┼║r├│d┼éa. i jego historycznej i metahistorycznej intencjonalno┼Ťci, jak to jest eschatologicznie zastosowane w Chrystusie Jezusie: "w Nim - pisze aposto┼é Pawe┼é - wszystkie skarby m─ůdro┼Ťci i nauki s─ů ukryte" ( Kol 2, 3). Ta teologiczna i antropologiczna, egzystencjalna i epistemiczna zasada ma szczeg├│lne znaczenie i jest wezwana do wykazywania ca┼éej swej skuteczno┼Ťci nie tylko w systemie studi├│w ko┼Ťcielnych: gwarantuj─ůc sp├│jno┼Ť─ç wraz z elastyczno┼Ťci─ů, organiczno┼Ťci─ů i dynamizmem; ale tak┼╝e w zwi─ůzku z rozdrobnion─ů i cz─Östo rozpadaj─ůc─ů si─Ö wsp├│┼éczesn─ů panoram─ů studi├│w uniwersyteckich oraz niepewnym, konfliktowym lub relatywistycznym pluralizmem wierze┼ä i opcji kulturowych.

Dzisiaj - jak powt├│rzy┼é Benedykt XVI w Caritas in veritate , pog┼é─Öbiaj─ůc kulturowe przes┼éanie Popolorum progressio Paw┼éa VI - "brak jest m─ůdro┼Ťci, refleksji, my┼Ťli zdolnej do prowadzenia orientacyjnej syntezy" [45] . W tym miejscu wykonujemy misj─Ö powierzon─ů systemowi studi├│w ko┼Ťcielnych. Ta precyzyjna i przewodnia dyrektywa marcowa nie tylko wyja┼Ťnia wewn─Ötrzne znaczenie systemu studi├│w ko┼Ťcielnych, ale tak┼╝e podkre┼Ťla, przede wszystkim, aktualne znaczenie kulturowe i humanizuj─ůce. W tym sensie dzisiejsze ponowne odkrycie zasady interdyscyplinarno┼Ťci jest z pewno┼Ťci─ů pozytywne i obiecuj─ůce [46]┬á: nie tyle w swojej "s┼éabej" formie prostej multidyscyplinarno┼Ťci, co podej┼Ťcie, kt├│re sprzyja lepszemu zrozumieniu z kilku punkt├│w widzenia przedmiotu nauki; ale raczej w jej "silnej" formie transdyscyplinarno┼Ťci, jako kolokacji i fermentacji wszelkiej wiedzy w przestrzeni ┼Üwiat┼éa i ┼╗ycia oferowanej przez M─ůdro┼Ť─ç, kt├│ra emanuje z Objawienia Boga.

Aby ci, kt├│rzy zostali stworzeni w ramach instytucji promowanych przez system studi├│w ko┼Ťcielnych - jak b┼éogos┼éawi JH Newman - wiedzieli "gdzie postawi─ç siebie i swoj─ů nauk─Ö, kt├│ra si─Öga, ┼╝e tak powiem, z g├│ry, po tym, jak globalna wizja wszelkiej wiedzy ┬╗ [47] . Nawet b┼éogos┼éawiony Antonio Rosmini, od XIX wieku, wezwa┼é do zdecydowanej reformy w dziedzinie edukacji Christian, przywracaj─ůc czw├│rk─Ö filary, na kt├│rych mocno opiera┼éy si─Ö w pierwszych wiekach ery chrze┼Ťcija┼äskiej: "wyj─ůtkowo┼Ť─ç nauki, przekazywanie ┼Ťwi─Öto┼Ťci, nawyk ┼╝ycia, wymiana mi┼éo┼Ťci ".

Istotnym - argumentowa┼é - jest przywr├│cenie jedno┼Ťci tre┼Ťci, perspektywy, obiektywno┼Ťci do nauki, kt├│ra jest przekazywana pocz─ůwszy od S┼éowa Bo┼╝ego i od jego kulminacji w Chrystusie Jezusie, S┼éowem Bo┼╝ym, kt├│re sta┼éo si─Ö cia┼éem. Je┼Ťli centrum nie jest ┼╝ywe, nauka nie ma "ani korzenia, ani jedno┼Ťci" i po prostu pozostaje "przywi─ůzana i tak m├│wi─ç z m┼éodzie┼äcz─ů pami─Öci─ů". Tylko w ten spos├│b mo┼╝liwe staje si─Ö przezwyci─Ö┼╝enie "nikczemnej separacji mi─Ödzy teori─ů a praktyk─ů", poniewa┼╝ w jedno┼Ťci pomi─Ödzy nauk─ů a ┼Ťwi─Öto┼Ťci─ů "w┼éa┼Ťciwie sk┼éada si─Ö prawdziwa natura doktryny, kt├│ra ma zbawi─ç ┼Ťwiat", kt├│rej "nauczanie [w staro┼╝ytno┼Ťci] nie ko┼äczy┼éo si─Ö na: kr├│tka codzienna lekcja, ale polega┼éa na ci─ůg┼éej rozmowie, kt├│r─ů uczniowie mieli z nauczycielami ┬╗ [48] .

d) Czwarte i ostatnie kryterium dotyczy pilnej potrzeby "po┼é─ůczenia" r├│┼╝nych instytucji, kt├│re w ka┼╝dej cz─Ö┼Ťci ┼Ťwiata kultywuj─ů i promuj─ů studia ko┼Ťcielne, zdecydowanie aktywuj─ůc odpowiednie synergie tak┼╝e z instytucjami akademickimi r├│┼╝nych kraj├│w i z tymi, kt├│re s─ů inspirowane r├│┼╝nymi tradycjami kulturowymi i religijnymi, tworz─ůc jednocze┼Ťnie wyspecjalizowane o┼Ťrodki badawcze, maj─ůce na celu zbadanie epokowych problem├│w, kt├│re dzi┼Ť dotykaj─ů ludzko┼Ť─ç, proponuj─ůc odpowiednie i realistyczne ┼Ťcie┼╝ki rozwi─ůzania.

Jak podkre┼Ťli┼éem w Laudato s├Č , "od po┼éowy ubieg┼éego stulecia, przezwyci─Ö┼╝aj─ůc wiele trudno┼Ťci, potwierdzono tendencj─Ö do wyobra┼╝ania sobie planety jako ojczyzny i ludzko┼Ťci jako ludzi ┼╝yj─ůcych we wsp├│lnym domu" [49] . ┼Üwiadomo┼Ť─ç tej wsp├│┼ézale┼╝no┼Ťci "zmusza nas do my┼Ťlenia o jednym ┼Ťwiecie , wsp├│lnym projekcie " [50] . Ko┼Ťci├│┼é, w szczeg├│lno┼Ťci w przekonanej i profetycznej harmonii z impulsem do odnowionej obecno┼Ťci i misji w historii promowanej przez Vaticanum II, jest wezwany do do┼Ťwiadczania katolicko┼Ťci, kt├│ra kwalifikuje j─ů jako zaczyn jedno┼Ťci w r├│┼╝norodno┼Ťci i komunii w wolno┼Ťci. , ┼╝─ůda dla siebie i przeb┼éaga─ç "polaryzacj─Ö napi─Öcia mi─Ödzy tym, co szczeg├│lne i tym, co powszechne, mi─Ödzy jednym a mnogiem, pomi─Ödzy tym, co proste, a tym, co z┼éo┼╝one. Aby unicestwi─ç to napi─Öcie jest sprzeczne z ┼╝yciem Ducha " [51] . Chodzi zatem o praktykowanie formy wiedzy i interpretacji rzeczywisto┼Ťci w ┼Ťwietle "my┼Ťli Chrystusa" (por 1 Koryntian 2:16), w kt├│rej model odniesienia i rozwi─ůzywania problem├│w "nie jest sfer─ů [...] gdzie ka┼╝dy punkt jest w r├│wnej odleg┼éo┼Ťci od ┼Ťrodka i nie ma r├│┼╝nic mi─Ödzy jednym punktem a drugim ┬╗, ale┬ź wielo┼Ťcianem, kt├│ry odzwierciedla zbie┼╝no┼Ť─ç wszystkich stronniczo┼Ťci, kt├│re utrzymuj─ů swoj─ů oryginalno┼Ť─ç ┬╗ [52] .

W rzeczywisto┼Ťci "jak wida─ç w historii Ko┼Ťcio┼éa, chrze┼Ťcija┼ästwo nie ma jednego modelu kulturowego, ale" pozostaj─ůc ca┼ékowicie w sobie, w ca┼ékowitej wierno┼Ťci ewangelicznym g┼éoszeniu i Tradycji ko┼Ťcielnej, przyniesie tak┼╝e oblicze tak wielu kultur. i wielu narod├│w, w kt├│rych jest on mile widziany i zakorzeniony " [53] . W r├│┼╝nych narodach, kt├│re do┼Ťwiadczaj─ů daru Bo┼╝ego zgodnie z w┼éasn─ů kultur─ů, Ko┼Ťci├│┼é wyra┼╝a autentyczn─ů katolicko┼Ť─ç i pokazuje "pi─Ökno tej wielop┼éaszczyznowej twarzy" [54] . W wyra┼╝eniach chrze┼Ťcija┼äskich ludu ewangelizowanego Duch ┼Üwi─Öty upi─Öksza Ko┼Ťci├│┼é, ukazuj─ůc jej nowe aspekty Objawienia i nadaj─ůc jej nowe oblicze ┬╗ [55] .

Ta perspektywa - jak wida─ç - stawia trudne zadanie teologii, a tak┼╝e, w ich konkretnych kompetencjach, innym dyscyplinom rozwa┼╝anym w studiach ko┼Ťcielnych. Z pi─Öknym obrazem, Benedykt XVI, nawi─ůzuj─ůc do Tradycji Ko┼Ťcio┼éa, potwierdzi┼é, ┼╝e "to nie jest przekazywanie rzeczy lub s┼é├│w, zbi├│r martwych rzeczy. Tradycja jest ┼╝yw─ů rzek─ů, kt├│ra ┼é─ůczy nas z pocz─ůtkami, ┼╝yw─ů rzek─ů, w kt├│rej zawsze obecne s─ů pochodzenie ┬╗ [56] . "Ta rzeka nawadnia r├│┼╝ne krainy, zasila r├│┼╝ne regiony, czerpi─ůc najlepsze z tej ziemi, najlepsze z tej kultury. W ten spos├│b Ewangelia wci─ů┼╝ wciela si─Ö we wszystkich zak─ůtkach ┼Ťwiata, w nowy spos├│b ┬╗ [57] . Teologia, bez w─ůtpienia, musi by─ç zakorzeniona i ugruntowana w Pi┼Ťmie ┼Üwi─Ötym iw ┼╝ywej Tradycji, ale w┼éa┼Ťnie dlatego musi towarzyszy─ç procesom kulturowym i spo┼éecznym, w szczeg├│lno┼Ťci trudnym przej┼Ťciom. Wr─Öcz przeciwnie: "w tym czasie teologia musi r├│wnie┼╝ zaj─ů─ç si─Ö konfliktami: nie tylko tymi, kt├│rych do┼Ťwiadczamy w Ko┼Ťciele, ale tak┼╝e tymi, kt├│re dotycz─ů ca┼éego ┼Ťwiata" [58] . Chodzi o "akceptowanie, utrzymywanie konfliktu, rozwi─ůzywanie go i przekszta┼écanie go w ogniwo ┼é─ůcz─ůce nowy proces", nabywanie "stylu budowania historii, istotnego obszaru, w kt├│rym konflikty, napi─Öcia i przeciwie┼ästwa mog─ů osi─ůgn─ů─ç pluriform. jedno┼Ť─ç, kt├│ra generuje nowe ┼╝ycie. Nie oznacza to d─ů┼╝enia do synkretyzmu ani absorpcji jednej w drugiej, lecz do rozwi─ůzania wy┼╝szej p┼éaszczyzny, kt├│ra zachowuje w sobie cenne mo┼╝liwo┼Ťci kontrastuj─ůcych polaryzacji ┬╗ [59] .

5. W ponownym rozpocz─Öciu studi├│w ko┼Ťcielnych istnieje silna potrzeba nadania nowego impulsu badaniom naukowym prowadzonym na naszych ko┼Ťcielnych uniwersytetach i wydzia┼éach. Konstytucja apostolska Sapientia Christiana wprowadzi┼éa badania jako "podstawowy obowi─ůzek" w sta┼éym "kontakcie z sam─ů rzeczywisto┼Ťci─ů [...], aby przekaza─ç doktryn─Ö ludziom swoich czas├│w w r├│┼╝norodnych kulturach" [60] . Ale w naszych czasach, naznaczonych wielokulturowym i wieloetnicznym uwarunkowaniem, nowa dynamika spo┼éeczna i kulturowa narzucaj─ů ekspansj─Ö tych cel├│w. W rzeczywisto┼Ťci, aby wype┼éni─ç zbawcz─ů misj─Ö Ko┼Ťcio┼éa "nie wystarcza troska ewangelisty, by dotrze─ç do ka┼╝dego cz┼éowieka [...] Ewangelia og┼éasza si─Ö tak┼╝e ca┼éym kulturom" [61] . Studia ko┼Ťcielne nie mog─ů ogranicza─ç si─Ö do przekazywania wiedzy, umiej─Ötno┼Ťci i do┼Ťwiadcze┼ä m─Ö┼╝czyznom i kobietom naszych czas├│w, pragn─ůcych wzrasta─ç w ┼Ťwiadomo┼Ťci chrze┼Ťcija┼äskiej, ale musz─ů zdoby─ç pilne zadanie opracowania intelektualnych instrument├│w zdolnych do przedstawienia si─Ö jako paradygmaty dzia┼éanie i my┼Ťl, przydatne do g┼éoszenia w ┼Ťwiecie naznaczonym pluralizmem etyczno-religijnym. Wymaga to nie tylko g┼é─Öbokiej ┼Ťwiadomo┼Ťci teologicznej, ale tak┼╝e umiej─Ötno┼Ťci kszta┼étowania, rysowania i realizowania system├│w reprezentacji religii chrze┼Ťcija┼äskiej, kt├│ra mo┼╝e wej┼Ť─ç g┼é─Öboko w r├│┼╝ne systemy kulturowe. Wszystko to wymaga podniesienia jako┼Ťci bada┼ä naukowych i stopniowego post─Öpu w poziomie studi├│w teologicznych i nauk pokrewnych. Nie chodzi tylko o poszerzenie pola diagnozy, wzbogacenie z┼éo┼╝onego zbioru danych do odczytu rzeczywisto┼Ťci [62] , ale pog┼é─Öbia─ç, aby "lepiej przekaza─ç prawd─Ö Ewangelii w okre┼Ťlonym kontek┼Ťcie, nie wyrzekaj─ůc si─Ö prawdy, dobra i ┼Ťwiat┼éa, kt├│re mo┼╝e przynie┼Ť─ç, gdy doskona┼éo┼Ť─ç nie jest mo┼╝liwa" [63] .

Przede wszystkim powierzam badania prowadzone na uniwersytetach, wydzia┼éach i instytutach ko┼Ťcielnych, maj─ůce za zadanie opracowanie "oryginalnej apologetyki", kt├│r─ů wskaza┼éem w Evangelii gaudium , aby mog┼éy pom├│c "stworzy─ç przepisy dla Ewangelii, kt├│re b─Öd─ů s┼éyszane przez wszystkich" [64] .

W tym kontek┼Ťcie tworzenie nowych i wykwalifikowanych o┼Ťrodk├│w badawczych, w kt├│rych mog─ů wchodzi─ç w interakcje z odpowiedzialn─ů wolno┼Ťci─ů i wzajemn─ů przejrzysto┼Ťci─ů - czego oczekiwa┼éem w Laudato si ' - uczonych wywodz─ůcych si─Ö z r├│┼╝nych ┼Ťwiat├│w religijnych iz r├│┼╝nych kompetencji naukowych, tak aby ┬ź nawi─ůza─ç dialog mi─Ödzy nimi, ukierunkowany na opiek─Ö nad przyrod─ů, na obron─Ö ubogich, na budowanie sieci szacunku i braterstwa ┬╗ [65] . We wszystkich krajach uniwersytety stanowi─ů g┼é├│wn─ů siedzib─Ö bada┼ä naukowych dla rozwoju wiedzy i spo┼éecze┼ästwa, odgrywaj─ůc decyduj─ůc─ů rol─Ö w rozwoju gospodarczym, spo┼éecznym i kulturalnym, zw┼éaszcza w czasie takim jak nasz, naznaczonym szybkim, sta┼éym i rzucaj─ůcym si─Ö w oczy zmiany w nauce i technologii. R├│wnie┼╝ w umowach mi─Ödzynarodowych tworzona jest g┼é├│wna odpowiedzialno┼Ť─ç uniwersytetu w zakresie polityk badawczych i konieczno┼Ť─ç ich koordynacji, tworz─ůc sieci wyspecjalizowanych o┼Ťrodk├│w, aby u┼éatwi─ç mi─Ödzy innymi mobilno┼Ť─ç naukowc├│w.

W tym sensie projektowane s─ů interdyscyplinarne centra doskona┼éo┼Ťci i inicjatywy maj─ůce na celu towarzyszenie ewolucji zaawansowanych technologii, kwalifikacji zasob├│w ludzkich i program├│w integracyjnych. Nawet studia ko┼Ťcielne, w duchu "wychodz─ůcego" Ko┼Ťcio┼éa, s─ů powo┼éane do posiadania wyspecjalizowanych o┼Ťrodk├│w, kt├│re pog┼é─Öbiaj─ů dialog z r├│┼╝nymi dziedzinami naukowymi. W szczeg├│lno┼Ťci wsp├│lne i zbie┼╝ne badania w┼Ťr├│d specjalist├│w r├│┼╝nych dyscyplin maj─ů stanowi─ç kwalifikowan─ů s┼éu┼╝b─Ö dla Ludu Bo┼╝ego, w szczeg├│lno┼Ťci dla Magisterium, a tak┼╝e jako wsparcie misji Ko┼Ťcio┼éa, aby g┼éosi─ç wszystkim dobr─ů nowin─Ö o Chrystusie, w dialogu z r├│┼╝ne nauki w s┼éu┼╝bie coraz g┼é─Öbszej penetracji i stosowania prawdy w ┼╝yciu osobistym i spo┼éecznym.

Studia ko┼Ťcielne b─Öd─ů zatem mog┼éy wnie┼Ť─ç sw├│j konkretny i niezast─ůpiony inspiruj─ůcy i przewodni wk┼éad, i b─Öd─ů w stanie wy┼éudzi─ç i wyrazi─ç swoje zadanie w nowy, interpelacyjny i realistyczny spos├│b. To zawsze by┼éo i zawsze b─Ödzie takie! Teologia i kultura inspirowana chrze┼Ťcija┼ästwem spe┼éni┼éy swoj─ů misj─Ö, kiedy wiedzieli, jak ┼╝y─ç ryzykownie i wiernie na granicy. "Pytania naszych ludzi, ich b├│le, ich zmagania, marzenia, ich zmagania, ich troski, maj─ů warto┼Ť─ç hermeneutyczn─ů, kt├│rej nie mo┼╝emy zignorowa─ç, je┼Ťli chcemy powa┼╝nie potraktowa─ç zasad─Ö wcielenia. Jego pytania pomagaj─ů nam zadawa─ç, a pytania nas pytaj─ů. Wszystko to pomaga nam pog┼é─Öbi─ç tajemnic─Ö S┼éowa Bo┼╝ego, S┼éowo, kt├│re wymaga i prosi, aby┼Ťmy rozmawiali, aby┼Ťmy weszli w komuni─Ö ┬╗ [66] .

6. To, co pojawia si─Ö na naszych oczach, to "wielkie wyzwanie kulturowe, duchowe i edukacyjne, kt├│re poci─ůgnie za sob─ů d┼éugie procesy regeneracji" [67] , tak┼╝e dla uniwersytet├│w i wydzia┼é├│w ko┼Ťcielnych.

Prowad┼║ nas, o┼Ťwie─ç nas i wspieraj nas w tym pe┼énym wyzwa┼ä i fascynuj─ůcym sezonie, kt├│ry charakteryzuje zaanga┼╝owanie w odnowion─ů i dalekowzroczn─ů konfiguracj─Ö studi├│w ko┼Ťcielnych, radosn─ů i niewzruszon─ů wiar─Ö w ukrzy┼╝owanego i zmartwychwsta┼éego Jezusa, centrum i Pana dziej├│w. Jego zmartwychwstanie, z nadmiarowym darem Ducha ┼Üwi─Ötego, "wsz─Ödzie wytwarza zarazki tego nowego ┼Ťwiata; a nawet je┼Ťli s─ů odci─Öci, wracaj─ů do kleszczy, poniewa┼╝ zmartwychwstanie Pana przenikn─Ö┼éo ju┼╝ do ukrytej fabu┼éy tej opowie┼Ťci ┬╗ [68] .
Naj┼Ťwi─Ötsza Maryja Panna, kt├│ra na zapowiedzi Anio┼éa pocz─Ö┼éa S┼éowo Prawdy z niewys┼éowion─ů rado┼Ťci─ů, towarzyszy naszej podr├│┼╝y, otrzymuj─ůc od Ojca wszelkiej ┼éaski b┼éogos┼éawie┼ästwo ┼Ťwiat┼éa i mi┼éo┼Ťci, kt├│re ufaj─ůc dzieciom oczekujemy w nadziei od Jego Syna i nasz Pan Jezus Chrystus, w rado┼Ťci Ducha ┼Üwi─Ötego!

PART ONE
WSPÓLNE ZASADY
Tytu┼é I - Natura i cel ko┼Ťcielnych uniwersytet├│w i wydzia┼é├│w

Artyku┼é 1. Ko┼Ťci├│┼é, aby wype┼éni─ç misj─Ö ewangelizacyjn─ů powierzon─ů mu przez Chrystusa, ma prawo i obowi─ůzek budowa─ç i promowa─ç uniwersytety i w┼éadze, kt├│re od niego zale┼╝─ů (kanon 815 KKK).

Art. 2. ┬ž1. W obecnej Konstytucji uniwersytety i wydzia┼éy ko┼Ťcielne nazywane s─ů tymi uczelniami, kt├│re kanonicznie wznoszone lub zatwierdzane przez Stolic─Ö Apostolsk─ů, kultywuj─ů i nauczaj─ů ┼Ťwi─Ötej doktryny i nauk z ni─ů zwi─ůzanych, korzystaj─ůcych z prawa nadawania stopni naukowych przez autorytet ┼Üwi─Ötego Siedzisko (patrz kanon 817 CIC, mo┼╝e 648 CCEO).

┬ž2. Mog─ů to by─ç uniwersyteckie lub ko┼Ťcielne wydzia┼éy sui iuris , wydzia┼é ko┼Ťcielny na Uniwersytecie Katolickim (por. Jan Pawe┼é II, Const. Ex Corde Ecclesiae , Artyku┼é 1, ┬ž2: AAS 82 [1990], 1502) lub wydzia┼éu ko┼Ťcielnego na innej uczelni.
Art. 3. Celami w┼éadz ko┼Ťcielnych s─ů:

┬ž1. kultywowa─ç i promowa─ç, poprzez badania naukowe, swoje w┼éasne dyscypliny, czyli te bezpo┼Ťrednio lub po┼Ťrednio zwi─ůzane z Objawieniem chrze┼Ťcija┼äskim lub kt├│re bezpo┼Ťrednio s┼éu┼╝─ů misji Ko┼Ťcio┼éa, systematycznie wyliczaj─ů zawarte w niej prawdy, bior─ůc pod uwag─Ö w ich ┼Ťwietle nowe problemy powstaj─ů i przedstawiaj─ů je swoim ludziom w spos├│b odpowiedni dla r├│┼╝nych kultur;

┬ž2. kszta┼écenie uczni├│w we w┼éasnych dyscyplinach zgodnie z doktryn─ů katolick─ů na wysokim poziomie kwalifikacji, przygotowanie ich do w┼éa┼Ťciwego wype┼éniania ich zada┼ä oraz wspieranie sta┼éej lub sta┼éej formacji u ministr├│w Ko┼Ťcio┼éa;

┬ž3. aktywnie pomagaj─ů, zgodnie z w┼éasn─ů natur─ů i w ┼Ťcis┼éej komunii z Hierarchi─ů, zar├│wno Ko┼Ťcio┼éy partykularne, jak i Ko┼Ťci├│┼é powszechny we wszystkich dzia┼éaniach ewangelizacyjnych.

Art. 4. Zadaniem Konferencji Episkopat├│w jest aktywne zainteresowanie ┼╝yciem i post─Öpem ko┼Ťcielnych uniwersytet├│w i wydzia┼é├│w ze wzgl─Ödu na ich szczeg├│lne znaczenie eklezjalne.

Art. 5. Erekcja lub kanoniczna aprobata uniwersytet├│w i wydzia┼é├│w ko┼Ťcielnych jest zastrze┼╝ona dla Zgromadzenia ds. Edukacji Katolickiej, kt├│ra nadzoruje je zgodnie z norm─ů prawa (patrz kan. 816, ┬ž 1 KKW, kan. 649 CCEO). Jan Pawe┼é II, Ap. Ap. Premia pastorowa , artyku┼é 116, ┬ž2: AAS 80 [1988], 889).

Artyku┼é 6. Tylko uniwersytety i wydzia┼éy kanonicznie ustanowione lub zatwierdzone przez Stolic─Ö Apostolsk─ů i zarz─ůdzane zgodnie z t─ů Konstytucj─ů maj─ů prawo nadawania stopni naukowych o warto┼Ťci kanonicznej (patrz kan. 817 CIC, mo┼╝e 648 CCEO) szczeg├│lne prawo Papieskiej Komisji Biblijnej (por. Pauli VI Sedula Cura┬á: AAS 63 [1971], 665 ss., Pont. Commissionis Biblicae Ratio Periclitandae Doctrinae┬á: AAS 67 [1975], 153 ss.).

Art. 7. Statuty ka┼╝dego uniwersytetu lub wydzia┼éu, kt├│re zostan─ů sporz─ůdzone zgodnie z niniejsz─ů Konstytucj─ů, musz─ů by─ç zatwierdzone przez Kongregacj─Ö ds. Edukacji Katolickiej (patrz kan. 816, ┬ž2 KKK, mo┼╝e 650 CCEO).

Artyku┼é 8. Wydzia┼éy ko┼Ťcielne wzniesione lub zatwierdzone przez Stolic─Ö Apostolsk─ů na uczelniach nieko┼Ťcielnych, kt├│re nadaj─ů stopnie naukowe zar├│wno kanoniczne, jak i cywilne, musz─ů przestrzega─ç przepis├│w niniejszej Konstytucji, respektuj─ůc dwustronne i wielostronne konwencje okre┼Ťlone przez Stolic─Ö Apostolsk─ů z r├│┼╝nymi narodami. lub z tymi samymi uniwersytetami.

Art. 9. ┬ž1. Wydzia┼éy, kt├│re nie zosta┼éy wzniesione lub zatwierdzone kanonicznie przez Stolic─Ö Apostolsk─ů, nie mog─ů nadawa─ç stopni naukowych z warto┼Ťci─ů kanoniczn─ů.

┬ž2. Stopnie akademickie przyznane przez te wydzia┼éy, aby osi─ůgn─ů─ç pewne pewne efekty kanoniczne, wymagaj─ů uznania Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej.

┬ž3. Aby takie uznanie by┼éo przyznawane ze szczeg├│lnych powod├│w pojedynczym stopniem, musz─ů by─ç spe┼énione warunki ustanowione przez to samo Zgromadzenie.
Art. 10. W celu prawidłowego wypełnienia niniejszej Konstytucji należy przestrzegać standardów aplikacyjnych wydanych przez Kongregację ds. Edukacji Katolickiej.

Tytu┼é II - Spo┼éeczno┼Ť─ç akademicka i jej rz─ůd
Art. 11. ┬ž 1. Uczelnia lub Wydzia┼é to wsp├│lnota studi├│w, bada┼ä i szkole┼ä, kt├│re dzia┼éaj─ů instytucjonalnie dla osi─ůgni─Öcia podstawowych cel├│w, o kt├│rych mowa w art. 3, zgodnie z zasadami ewangelizacyjnej misji Ko┼Ťcio┼éa.

┬ž 2. W spo┼éeczno┼Ťci akademickiej wszystkie osoby, podejmowane indywidualnie lub zgromadzone w radach, ponosz─ů wsp├│ln─ů odpowiedzialno┼Ť─ç za dobro wsp├│lne i przyczyniaj─ů si─Ö, w ramach swoich kompetencji, do osi─ůgni─Öcia cel├│w samej wsp├│lnoty.

┬ž3. Dlatego ich prawa i obowi─ůzki musz─ů by─ç precyzyjnie okre┼Ťlone w ┼Ťrodowisku akademickim, aby mog┼éy by─ç wygodnie wykonywane w granicach okre┼Ťlonych w Statucie.

Art. 12. Wielki Kanclerz reprezentuje Stolic─Ö Apostolsk─ů na uniwersytecie lub na wydziale, a tak┼╝e na Stolicy Apostolskiej, promuje jej zachowanie i post─Öp, sprzyja komunii z Ko┼Ťcio┼éem, zar├│wno szczeg├│lnym, jak i powszechnym.

Art. 13. ┬ž1. Uniwersytet lub Wydzia┼é s─ů prawnie zale┼╝ne od Wielkiego Kanclerza, chyba ┼╝e Stolic─ů Apostolsk─ů ustalono inaczej.

┬ž2. Je┼Ťli okoliczno┼Ťci to zasugeruj─ů, mo┼╝esz r├│wnie┼╝ mie─ç wiceprezydenta, kt├│rego uprawnienia musz─ů by─ç okre┼Ťlone w Statucie.

Artyku┼é 14. Je┼╝eli Wielki Kanclerz jest inny ni┼╝ zwyczajny ordynariusz miejsca, ustalane s─ů normy, na podstawie kt├│rych obaj mog─ů wype┼énia─ç swoje zadanie w spos├│b zgodny.

Art. 15. W┼éadze akademickie s─ů osobowe i kolegialne. Po pierwsze, Rektor lub dyrektor i dziekan s─ů osobistymi w┼éadzami. R├│┼╝ne organy zarz─ůdzaj─ůce lub rady zar├│wno uniwersytetu, jak i wydzia┼éu s─ů organami zbiorowymi.

Art. 16. Statut uniwersytetu lub wydzia┼éu musi dok┼éadnie okre┼Ťla─ç nazwy i siedziby organ├│w akademickich, zasady ich wyznaczania i czas trwania urz─Ödowania, uwzgl─Ödniaj─ůc zar├│wno kanoniczn─ů natur─Ö uniwersytetu, jak i wydzia┼éu, oraz praktyki uniwersyteckiej w ich regionie.

Art. 17. W┼éadze akademickie s─ů wybierane spo┼Ťr├│d os├│b, kt├│re s─ů prawdziwymi ekspertami w ┼╝yciu uniwersyteckim i, co do zasady, w┼Ťr├│d nauczycieli niekt├│rych wydzia┼é├│w.

Art. 18. Mianowanie lub co najmniej potwierdzenie posiadaczy nast─Öpuj─ůcych urz─Öd├│w nale┼╝y do Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej:
- Rektora Uniwersytetu Ko┼Ťcielnego,
- dziekan wydzia┼éu ko┼Ťcielnego sui iuris ,
- dziekan wydzia┼éu ko┼Ťcielnego na Uniwersytecie Katolickim lub innej uczelni.

Art. 19. ┬ž1. Statuty okre┼Ťlaj─ů, w jaki spos├│b w┼éadze osobiste i kolegialne powinny wsp├│┼épracowa─ç ze sob─ů, tak aby przy ┼Ťcis┼éym przestrzeganiu zasady kolegialno┼Ťci, szczeg├│lnie w najwa┼╝niejszych sprawach, a zw┼éaszcza w akademickich, w┼éadze osobiste cieszy┼éy si─Ö si┼é─ů, kt├│ra skutecznie Jest dogodny do ich biura.

┬ž2. Dotyczy to przede wszystkim Rektora, kt├│ry ma za zadanie kierowa─ç ca┼éym uniwersytetem i promowa─ç jego jedno┼Ť─ç, wsp├│┼éprac─Ö i post─Öpy w odpowiedni spos├│b.

Art. 20. ┬ž1. Kiedy wydzia┼éy s─ů cz─Ö┼Ťci─ů uniwersytetu ko┼Ťcielnego lub uniwersytetu katolickiego, w statucie konieczna jest odpowiednia koordynacja ich w┼éadzy z ca┼éym uniwersytetem, aby wygodnie promowa─ç dobro poszczeg├│lnych wydzia┼é├│w i uniwersytetu. oraz zach─Öca─ç do wsp├│┼épracy wszystkich wydzia┼é├│w.

┬ž2. Wymagania kanoniczne wydzia┼é├│w ko┼Ťcielnych musz─ů by─ç zachowane nawet wtedy, gdy s─ů one umieszczone na nieko┼Ťcielnym uniwersytecie.

Art. 21. Je┼╝eli Wydzia┼é jest po┼é─ůczony z G┼é├│wnym Seminarium lub z Kolegium, bez uszczerbku dla nale┼╝ytej wsp├│┼épracy we wszystkim, co dotyczy dobra uczni├│w, Statut musi jasno i skutecznie przewidywa─ç, ┼╝e zarz─ůdzanie akademickie i administracja Wydzia┼éu s─ů nale┼╝ycie odr├│┼╝nione od rz─ůdu i administracji Wy┼╝szego Seminarium lub Kolegium.

Tytuł III - Nauczyciele
Art. 22. Na ka┼╝dym wydziale musi by─ç wielu nauczycieli, przede wszystkim stabilnych, odpowiadaj─ůcych znaczeniu i rozwojowi poszczeg├│lnych dyscyplin, a tak┼╝e w┼éa┼Ťciwej pomocy i dochodom student├│w.

Art. 23. Musz─ů istnie─ç r├│┼╝ne klasy nauczycieli, okre┼Ťlone w Statucie zgodnie ze stopniem przygotowania, wprowadzenia, stabilno┼Ťci i odpowiedzialno┼Ťci na Wydziale, z nale┼╝ytym uwzgl─Ödnieniem praktyk stosowanych na uniwersytetach w regionie.

Art. 24. Statut musi okre┼Ťla─ç, do kt├│rych Organ├│w dochodzi do wsp├│┼édecydowania, mianowania, awansu nauczycieli, przede wszystkim, gdy chodzi o sta┼ée powierzenie im urz─Ödu.

Artyku┼é 25. ┬ž1. Aby zosta─ç prawnie kooptowanym w┼Ťr├│d sta┼éych pracownik├│w wydzia┼éu, wymagane jest, aby:

1) wyr├│┼╝nia si─Ö bogactwem doktryny, ┼Ťwiadectwem ┼╝ycia chrze┼Ťcija┼äskiego i ko┼Ťcielnego, poczuciem odpowiedzialno┼Ťci;

2 ° być wyposażeni w odpowiedni doktorat lub równoważne kwalifikacje lub całkowicie unikalne zasługi naukowe;

3 ┬░ okaza┼éo si─Ö odpowiednie do bada┼ä naukowych z dokumentami dowodowymi, w szczeg├│lno┼Ťci z publikacj─ů rozpraw;

4 ┬░ wykazuj─ů, ┼╝e maj─ů umiej─Ötno┼Ťci pedagogiczne.

┬ž2. Te rekwizyty dotycz─ůce rekrutacji stabilnych nauczycieli musz─ů by─ç stosowane we w┼éa┼Ťciwej proporcji do niesta┼éych nauczycieli.

┬ž3. Wymagania naukowe dotycz─ůce kooptacji nauczycieli obowi─ůzuj─ůce w praktyce uniwersyteckiej w regionie b─Öd─ů musia┼éy zosta─ç odpowiednio wzi─Öte pod uwag─Ö.

Art. 26. ┬ž1. Wszyscy nauczyciele, z ka┼╝dej kategorii, musz─ů zawsze wyr├│┼╝nia─ç si─Ö uczciwo┼Ťci─ů ┼╝ycia, uczciwo┼Ťci─ů doktryny, oddaniem do s┼éu┼╝by, aby m├│c skutecznie przyczynia─ç si─Ö do osi─ůgni─Öcia w┼éa┼Ťciwego celu ko┼Ťcielnej instytucji akademickiej. Kiedy jeden z tych wymaga┼ä nie powiedzie si─Ö, nauczyciele musz─ů zosta─ç usuni─Öci ze swojej pozycji, przestrzegaj─ůc przewidzianej procedury (zob. Ramka 810, ┬ž 1 i 818 kodeksu cywilnego).

┬ž2. Ci, kt├│rzy nast─Öpnie nauczaj─ů spraw dotycz─ůcych wiary i moralno┼Ťci, musz─ů mie─ç ┼Ťwiadomo┼Ť─ç, ┼╝e zadanie to musi by─ç wykonane w pe┼énej komunii z autentycznym Magisterium Ko┼Ťcio┼éa, a w szczeg├│lno┼Ťci z Biskupem Rzymu (por. Lumen Gentium , 25, 21 listopada 1965 r .: AAS 57 [1965], 29-31, a tak┼╝e Instrukcja Kongregacji ds. Doktryny Wiary o powo┼éaniu ko┼Ťcielnym teologa, Donum veritatis , 24 maja 1990 r .: AAS 82 [1990], 1550-1570).

Art. 27. ┬ž1. Ci, kt├│rzy nauczaj─ů dyscyplin dotycz─ůcych wiary i moralno┼Ťci, musz─ů otrzyma─ç, po wydaniu wyznania wiary (patrz kanon 833, nr 7 CIC), misj─Ö kanoniczn─ů Wielkiego Kanclerza lub jego delegata; w rzeczywisto┼Ťci nie nauczaj─ů z w┼éasnej w┼éadzy, ale dzi─Öki misji otrzymanej od Ko┼Ťcio┼éa. Pozostali nauczyciele musz─ů jednak otrzyma─ç pozwolenie na nauczanie od Wielkiego Kanclerza lub jego delegata.

┬ž2. Wszyscy nauczyciele, zanim zostan─ů wyznaczeni do plac├│wek lub zostan─ů awansowani do najwy┼╝szego stopnia edukacyjnego, lub w obu przypadkach, zgodnie z tym, co jest okre┼Ťlone w Statucie, potrzebuj─ů odprawy Stolicy ┼Üwi─Ötej.

Art. 28. Awans na wy┼╝sze klasy nast─Öpuje po dogodnym czasie, w odniesieniu do zdolno┼Ťci dydaktycznych, przeprowadzonych bada┼ä, opublikowanych prac naukowych, ducha wsp├│┼épracy w nauczaniu i badaniach, zaanga┼╝owania w oddanie Wydzia┼é.

Art. 29. Aby m├│c wykonywa─ç swoje obowi─ůzki, nauczyciele s─ů wolni od innych obowi─ůzk├│w, niezgodnych z ich zadaniami badawczymi i dydaktycznymi, zgodnie z wymogami poszczeg├│lnych statut├│w nauczycieli (por. 942 CCEO).

Art. 30. Statut okre┼Ťla:
a) kiedy i pod jakimi warunkami nauczyciele opuszczaj─ů swoje biuro;
b) z jakich powod├│w i wed┼éug jakich procedur mog─ů by─ç zawieszeni lub usuni─Öci, a nawet prywatni z urz─Ödu, tak aby wygodnie zapewni─ç ochron─Ö praw zar├│wno nauczyciela, jak i Wydzia┼éu lub Uniwersytetu, g┼é├│wnie jego student├│w, zar├│wno tej samej wsp├│lnoty ko┼Ťcielnej.

Tytuł IV - Studenci
Art. 31. Wydzia┼éy ko┼Ťcielne s─ů otwarte dla wszystkich tych, kt├│rzy, za┼Ťwiadczeni za┼Ťwiadczeniem, nadaj─ů si─Ö do ich moralnego post─Öpowania i wcze┼Ťniejszych studi├│w, aby tam si─Ö zapisa─ç.

Art. 32. ┬ž1. Aby zapisa─ç si─Ö na Wydzia┼é w celu uzyskania stopni akademickich, musi on przedstawi─ç stopie┼ä wymagany do przyj─Öcia na uniwersytet cywilny we w┼éasnym kraju lub w regionie, w kt├│rym znajduje si─Ö Wydzia┼é.

┬ž2. Wydzia┼é okre┼Ťli w statucie inne mo┼╝liwe wymagania, opr├│cz tego, o kt├│rym mowa w ┬ž 1, niezb─Ödne do podj─Öcia programu studi├│w, tak┼╝e w zakresie znajomo┼Ťci zar├│wno j─Özyk├│w staro┼╝ytnych, jak i wsp├│┼éczesnych.

┬ž3. Wydzia┼é ustali r├│wnie┼╝ w statucie procedury oceny metod leczenia uchod┼║c├│w, uchod┼║c├│w i os├│b znajduj─ůcych si─Ö w podobnej sytuacji bez wymaganej odpowiedniej dokumentacji.

Art. 33. Uczniowie musz─ů wiernie przestrzega─ç norm Wydzia┼éu dotycz─ůcych porz─ůdku og├│lnego i dyscypliny - po pierwsze o programach studi├│w, cz─Östotliwo┼Ťci, egzaminach - a tak┼╝e o wszystkich pozosta┼éych postanowieniach dotycz─ůcych ┼╝ycia Wydzia┼éu. Z tego powodu Uniwersytet i poszczeg├│lne wydzia┼éy przygotowuj─ů uczniom sposoby zapoznania si─Ö ze statutem i regulaminem.

Art. 34. Statut musi okre┼Ťla─ç, w jaki spos├│b studenci, zar├│wno indywidualnie podejmowani, jak i wsp├│┼épracownicy, uczestnicz─ů w ┼╝yciu spo┼éeczno┼Ťci akademickiej w tych rzeczach, w kt├│rych mog─ů przyczyni─ç si─Ö do wsp├│lnego dobra Wydzia┼éu lub Uniwersytetu.

Art. 35. Statut musi r├│wnie┼╝ okre┼Ťla─ç, w jaki spos├│b studenci, z powa┼╝nych powod├│w, mog─ů zosta─ç zawieszeni w pewnych prawach lub pozbawieni ich, a nawet zosta─ç wykluczeni z Wydzia┼éu, tak aby prawa ucznia i studenta Wydzia┼éu lub Uniwersytetu, a tak┼╝e tej samej wsp├│lnoty ko┼Ťcielnej.

Tytuł V - Urzędnicy i personel administracyjny i usługowy
Art. 36. ┬ž1. W rz─ůdzie oraz w administracji uniwersytetu lub wydzia┼éu w┼éadze s─ů wspomagane przez urz─Ödnik├│w, posiadaj─ůcych odpowiednie kompetencje w zakresie ich funkcji.

┬ž2. Urz─Ödnicy to przede wszystkim sekretarz, bibliotekarz, kwestor i inni, kt├│rych instytucja uzna za stosowne. Ich prawa i obowi─ůzki musz─ů zosta─ç okre┼Ťlone w Statucie lub Regulaminie.

Tytuł VI - Sortowanie badań
Artyku┼é 37. ┬ž1. Przygotowuj─ůc porz─ůdek studi├│w, pilnie przestrzegaj zasad i norm, kt├│re zgodnie z r├│┼╝norodno┼Ťci─ů przedmiotu zawarte s─ů w dokumentach ko┼Ťcielnych, szczeg├│lnie tych z II Soboru Watyka┼äskiego; uwzgl─Ödnia jednak jednocze┼Ťnie pewne przej─Öcia, kt├│re wynikaj─ů z post─Öpu naukowego i kt├│re w szczeg├│lny spos├│b przyczyniaj─ů si─Ö do rozwi─ůzania kwestii b─Öd─ůcych obecnie przedmiotem dyskusji.

┬ž2. Na poszczeg├│lnych wydzia┼éach przyjmuje si─Ö metod─Ö naukow─ů, kt├│ra odpowiada specyficznym potrzebom poszczeg├│lnych nauk. Nale┼╝y r├│wnie┼╝ odpowiednio zastosowa─ç najnowsze metody dydaktyczne i pedagogiczne, aby lepiej promowa─ç osobiste zaanga┼╝owanie uczni├│w i ich aktywny udzia┼é w badaniach.

Art. 38. ┬ž1. Wed┼éug Soboru Watyka┼äskiego II, w oparciu o specyfik─Ö poszczeg├│lnych wydzia┼é├│w:
1) uznaje si─Ö prawomocn─ů wolno┼Ť─ç ( Gaudium et spes , 59: AAS 58 [1966], 1080) bada┼ä i nauczania, aby umo┼╝liwi─ç autentyczny post─Öp w poznaniu i zrozumieniu Boskiej prawdy;

2. w tym samym czasie pojawia si─Ö:
a) ┼╝e prawdziwa wolno┼Ť─ç nauczania jest koniecznie zawarta w granicach S┼éowa Bo┼╝ego, tak jak jest ona stale nauczana przez ┼╝ywe Magisterium Ko┼Ťcio┼éa;
b) ┼╝e prawdziwa wolno┼Ť─ç bada┼ä musi by─ç koniecznie uzale┼╝niona od stanowczego przylgni─Öcia do S┼éowa Bo┼╝ego i od postawy szacunku wobec Magisterium Ko┼Ťcio┼éa, kt├│remu powierzono zadanie autentycznego interpretowania S┼éowa Bo┼╝ego.

┬ž2. Dlatego w sprawach tak wa┼╝nych i delikatnych nale┼╝y post─Öpowa─ç z zaufaniem i bez podejrze┼ä, ale tak┼╝e z rozwag─ů i bez skromno┼Ťci, zw┼éaszcza w nauczaniu; musimy tak┼╝e starannie zharmonizowa─ç potrzeby naukowe z duszpasterskimi potrzebami ludu Bo┼╝ego.

Art. 39. W ka┼╝dym wydziale program studi├│w mo┼╝na wygodnie zam├│wi─ç w r├│┼╝nych stopniach lub cyklach, dostosowuj─ůc go do potrzeb podmiotu, tak aby zazwyczaj:
a) przede wszystkim przekazuje si─Ö og├│lne informacje poprzez skoordynowane przedstawienie wszystkich dyscyplin wraz z wprowadzeniem do stosowania metody naukowej;
b) nast─Öpnie przeprowadza si─Ö dog┼é─Öbn─ů analiz─Ö konkretnego sektora dyscyplin, a jednocze┼Ťnie studenci s─ů w pe┼éni praktykowane w zakresie stosowania metody bada┼ä naukowych;
c) w ko┼äcu stopniowo osi─ůga dojrza┼éo┼Ť─ç naukow─ů, przede wszystkim poprzez prac─Ö pisemn─ů, kt├│ra skutecznie przyczynia si─Ö do rozwoju nauki.

Art. 40. ┬ž1. Okre┼Ťli─ç dyscypliny, kt├│re s─ů niezb─Ödne do osi─ůgni─Öcia konkretnego celu Wydzia┼éu, i te, kt├│re na r├│┼╝ne sposoby s┼éu┼╝─ů osi─ůgni─Öciu tego celu, tak aby odpowiednio je zaklasyfikowa─ç.

┬ž2. Na poszczeg├│lnych wydzia┼éach dyscypliny s─ů zorganizowane w taki spos├│b, aby stworzy─ç organ organiczny, aby s┼éu┼╝y─ç solidnemu i harmonijnemu szkoleniu uczni├│w, aby u┼éatwi─ç wzajemn─ů wsp├│┼éprac─Ö nauczycieli.

Art. 41. Lekcje, szczeg├│lnie w cyklu instytucjonalnym, musz─ů by─ç obowi─ůzkowe i musz─ů by─ç uczniami zgodnie z zasadami okre┼Ťlonymi w kolejno┼Ťci nauki.

Art. 42. ─ćwiczenia i seminaria, zw┼éaszcza w cyklu specjalizacji, musz─ů by─ç prowadzone z nale┼╝yt─ů dba┼éo┼Ťci─ů pod kierunkiem nauczycieli i musz─ů by─ç stale integrowane poprzez prywatne studia i cz─Öste dyskusje z nauczycielami.

Art. 43. Porz─ůdek studi├│w wydzia┼éu okre┼Ťla, kt├│re egzaminy lub r├│wnowa┼╝ne egzaminy musz─ů by─ç poparte przez student├│w, zar├│wno w formie pisemnej, jak i ustnej, pod koniec semestru lub roku, a przede wszystkim w cyklu, aby zweryfikowa─ç ich op┼éacalno┼Ť─ç. aby kontynuowa─ç studia na Wydziale i uzyska─ç stopnie naukowe.

Art. 44. Statut lub regulamin musi r├│wnie┼╝ okre┼Ťla─ç, jakie nale┼╝y uwzgl─Ödni─ç badania przeprowadzone w innym miejscu, w szczeg├│lno┼Ťci w odniesieniu do przyznawania zwolnie┼ä dla niekt├│rych dyscyplin lub egzamin├│w, a nawet do zmniejszenia programu studi├│w, z poszanowaniem jednak postanowie┼ä Zgromadzenia. dla katolickiej edukacji.

Tytuł VII - Stopnie naukowe i inne tytuły

Art. 45. ┬ž1. Na zako┼äczenie poszczeg├│lnych cykli programu studi├│w mo┼╝na przyzna─ç odpowiedni stopie┼ä naukowy, kt├│ry musi zosta─ç ustalony dla poszczeg├│lnych wydzia┼é├│w, bior─ůc pod uwag─Ö zar├│wno czas trwania cyklu, jak i nauczane w nim dyscypliny.

┬ž2. Dlatego te┼╝ w statucie poszczeg├│lnych wydzia┼é├│w, zgodnie ze wsp├│lnymi i szczeg├│lnymi normami niniejszej Konstytucji, wszystkie nadawane stopnie i warunki musz─ů by─ç ustalane z ostro┼╝no┼Ťci─ů.

Art. 46. Stopniami akademickimi, nadanymi na wydziale ko┼Ťcielnym, s─ů: matura, licencjat, doktorat.

Art. 47. Stopnie akademickie w statucie poszczeg├│lnych wydzia┼é├│w mo┼╝na r├│wnie┼╝ wyrazi─ç przy pomocy innych wyzna┼ä, bior─ůc pod uwag─Ö praktyk─Ö uniwersyteck─ů w regionie, pod warunkiem ┼╝e ich odpowiednik wy┼╝ej wymienionych stopni akademickich jest wyra┼║nie zaznaczony, a jednolito┼Ť─ç jest chroniona. mi─Ödzy ko┼Ťcielnymi w┼éadzami tego samego regionu.

Art. 48. Nikt nie mo┼╝e osi─ůgn─ů─ç stopnia naukowego, je┼Ťli nie by┼é regularnie zapisany na Wydzia┼é, nie uko┼äczy┼é programu studi├│w przewidzianego przez system studi├│w i zda┼é odpowiednie egzaminy i inne metody testowe.

Art. 49. ┬ž1. Aby zosta─ç przyj─Ötym do doktoratu, musisz uzyska─ç licencj─Ö.
┬ž2. Aby uzyska─ç doktorat, wymagana jest r├│wnie┼╝ rozprawa doktorska, kt├│ra skutecznie przyczynia si─Ö do post─Öpu nauki, zosta┼éa opracowana pod kierunkiem nauczyciela, publicznie dyskutowana, zatwierdzona kolegialnie i, przynajmniej w g┼é├│wnej cz─Ö┼Ťci, opublikowana.

Artyku┼é 50. ┬ž1. Doktorat jest stopniem akademickim, kt├│ry kwalifikuje si─Ö do nauczania na Wydziale i dlatego jest wymagany do tego celu; Licencja jest stopniem akademickim, kt├│ry kwalifikuje si─Ö do nauczania w G┼é├│wnym Seminarium lub r├│wnorz─Ödnej instytucji i dlatego jest wymagany do tego celu.
┬ž2. Stopnie akademickie wymagane do obj─Öcia r├│┼╝nych urz─Öd├│w ko┼Ťcielnych s─ů ustalane przez kompetentn─ů w┼éadz─Ö ko┼Ťcieln─ů.

Art. 51. Doktorat honoris causa mo┼╝e by─ç przyznany za szczeg├│lne zas┼éugi naukowe lub kulturalne, nabyte w promowaniu nauk ko┼Ťcielnych.

Art. 52. Opr├│cz kierunk├│w akademickich, wydzia┼éy mog─ů przyznawa─ç inne kwalifikacje, zgodnie z r├│┼╝norodno┼Ťci─ů wydzia┼é├│w i porz─ůdkowaniem studi├│w na poszczeg├│lnych wydzia┼éach.

Tytuł VIII - Pomoce dydaktyczne
Art. 53. Aby osi─ůgn─ů─ç swoje konkretne cele, przede wszystkim w zakresie prowadzenia bada┼ä naukowych, na ka┼╝dej uczelni lub wydziale musi by─ç odpowiednia biblioteka, odpowiadaj─ůca potrzebom nauczycieli i student├│w, wygodnie zamawiana i zaopatrzona w odpowiednie katalogi.

Art. 54. Poprzez coroczn─ů alokacj─Ö odpowiedniej sumy pieni─Ödzy, biblioteka jest stale wzbogacana o ksi─ů┼╝ki, zar├│wno staro┼╝ytne, jak i najnowsze, oraz czasopism g┼é├│wnych, dzi─Öki czemu mo┼╝e skutecznie s┼éu┼╝y─ç zar├│wno pog┼é─Öbionej nauce, jak i nauczaniu tych dyscyplin. do ich nauki, a tak┼╝e do ─çwicze┼ä i seminari├│w.

Art. 55. Ekspert w tej dziedzinie musi zosta─ç przydzielony do biblioteki, kt├│rej pomo┼╝e odpowiednia Rada i we w┼éa┼Ťciwy spos├│b we┼║mie udzia┼é w Uniwersytecie lub Radach Wydzia┼éu.

Art. 56. ┬ž1. Wydzia┼é musi r├│wnie┼╝ mie─ç dost─Öp do technologii informacyjnej i pomocy audiowizualnych itp., Aby pom├│c w nauczaniu i badaniach.
┬ž2. W odniesieniu do szczeg├│lnego charakteru i celu uniwersytetu lub wydzia┼éu istniej─ů r├│wnie┼╝ instytuty badawcze i laboratoria naukowe, a tak┼╝e inne dotacje niezb─Ödne do osi─ůgni─Öcia celu, kt├│ry jest jego w┼éasnym.

Tytuł IX - Administracja gospodarcza
Art. 57. Uniwersytet lub Wydzia┼é musz─ů dysponowa─ç ┼Ťrodkami finansowymi niezb─Ödnymi do osi─ůgni─Öcia okre┼Ťlonego celu. Obraz bilansu i praw w┼éasno┼Ťci musi by─ç dok┼éadnie wype┼éniony.

Art. 58. Statut okre┼Ťla, zgodnie z zasadami prawid┼éowej gospodarki, funkcj─Ö Ekonomisty, a tak┼╝e kompetencje Rektora lub Dziekana i Rad w zarz─ůdzaniu ekonomicznym Uniwersytetu lub Wydzia┼éu, aby zapewni─ç zdrow─ů administracj─Ö. ,

Art. 59. Odpowiednie wynagrodzenie jest wyp┼éacane pracownikom, zar├│wno nauczycielom, jak i nie-nauczycielom, z uwzgl─Ödnieniem zwyczaj├│w obowi─ůzuj─ůcych w regionie, r├│wnie┼╝ w odniesieniu do zabezpieczenia spo┼éecznego i ubezpieczenia spo┼éecznego.

Art. 60. Statut okre┼Ťla r├│wnie┼╝ og├│lne zasady dotycz─ůce sposobu, w jaki studenci uczestnicz─ů w wydatkach Uniwersytetu lub Wydzia┼éu, p┼éac─ůc op┼éaty akademickie.

Tytuł X - Planowanie i współpraca wydziałów
Artyku┼é 61. ┬ž1. Trzeba dba─ç o tak zwane planowanie, aby zapewni─ç zachowanie i rozw├│j uniwersytet├│w i wydzia┼é├│w, a tak┼╝e ich dogodne rozmieszczenie w r├│┼╝nych cz─Ö┼Ťciach ┼Ťwiata.

┬ž2. Aby realizowa─ç t─Ö prac─Ö, Kongregacja ds. Edukacji Katolickiej otrzyma wsparcie w postaci sugestii Konferencji Episkopat├│w i Komisji ekspert├│w.

Art. 62. ┬ž1. O wzniesieniu lub zatwierdzeniu nowego uniwersytetu lub wydzia┼éu decyduje Kongregacja ds. Edukacji Katolickiej (patrz: kan. 816 ┬ž 1 KKK, kan. 648-649 CCEO), gdy wszystkie wymogi zostan─ů spe┼énione, po wys┼éuchaniu opinii biskupa diecezjalnego lub eparchialnego, Konferencji Episkopatu, a tak┼╝e ekspert├│w, zw┼éaszcza z najbli┼╝szych wydzia┼é├│w.

┬ž2. Aby kanonicznie wznie┼Ť─ç ko┼Ťcielny uniwersytet, konieczne s─ů 4 wydzia┼éy ko┼Ťcielne na wydzia┼é ko┼Ťcielny 3 wydzia┼é├│w ko┼Ťcielnych.

┬ž3. Uniwersytet ko┼Ťcielny i Wydzia┼é Ko┼Ťcielny sui iuris ciesz─ů si─Ö ipso iure publicznej osobowo┼Ťci prawnej.

┬ž4. Kongregacja Wychowania Katolickiego przyznany dekretem osobowo┼Ť─ç prawn─ů Wydzia┼é ko┼Ťcielne, nale┼╝─ůce do uczelni cywilnych.

Art. 63. ┬ž1. Przynale┼╝no┼Ť─ç niekt├│rych instytucji z Wydzia┼éu do osi─ůgni─Öcia Bachelor jest zatwierdzony przez Kongregacj─Ö Edukacji Katolickiej, po spe┼énieniu warunk├│w okre┼Ťlonych przez niego.

┬ž2. I ÔÇ×wysoce po┼╝─ůdane, teologiczne o┼Ťrodki badawcze, czy diecezjalny lub religijnych, by─ç powi─ůzana z Wydzia┼éu Teologicznego.

Artyku┼é 64. Agregacja i w┼é─ůczenie niekt├│rych instytucji z Wydzia┼éu do udzielenia r├│wnie┼╝ wy┼╝sze stopnie naukowe decyduje Kongregacji Wychowania Katolickiego, po spe┼énieniu warunk├│w okre┼Ťlonych przez niego.

Art. 65. Ustanowienie Wy┼╝szego Instytutu Nauk Religijnych wymaga jej po┼é─ůczenia z Wydzia┼éu Teologicznego szczeg├│lnych norm wydanych przez Kongregacj─Ö Edukacji Katolickiej.

Art. 66. wsp├│┼épraca mi─Ödzy wydzia┼éami, czy z tej samej uczelni lub z tego samego regionu, jest r├│wnie┼╝ szersze terytorium, nale┼╝y pilnie stara┼éa (por kan. 820 KPK). Rzeczywi┼Ťcie, jest to bardzo korzystne dla wspierania bada┼ä naukowych nauczycieli i lepsze kszta┼écenie student├│w, a tak┼╝e do opracowania co przychodzi zwykle nazywane ÔÇ×interdyscyplinarnyÔÇŁ i ┼╝e pojawia si─Ö coraz wi─Öcej jest to konieczne; i podobnie, rozw├│j tak zwanego ÔÇ×komplementarno┼Ť─çÔÇŁ mi─Ödzy r├│┼╝nymi Wydzia┼éu; i, og├│lnie, do osi─ůgni─Öcia penetracji przez chrze┼Ťcija┼äskiej m─ůdro┼Ťci wszelkiej kultury.

Art. 67. Je┼╝eli uczelnia lub wydzia┼é ko┼Ťcielny nie spe┼énia ju┼╝ warunk├│w koniecznych do jego monta┼╝u lub zatwierdzenia, to do Kongregacji Wychowania Katolickiego, wcze┼Ťniej ostrzega┼é kanclerza i rektora lub dziekana stosownie do okoliczno┼Ťci, i po wys┼éuchaniu opinii diecezjalnego lub biskupa i patriarch─Ö Konferencji Episkopatu, podj─ů─ç decyzj─Ö o zawieszeniu praw akademickich, zatwierdzenie zosta─ç wycofane jako ko┼Ťcielnej instytucji lub t┼éumienia Uniwersytetu lub wydzia┼éu.

CZ─ś┼Ü─ć DRUGA
ZASADY SPECJALNE

Art. 68. Poza normami wsp├│lnymi dla wszystkich wydzia┼éach ko┼Ťcielnych ustanowionych w pierwszej cz─Ö┼Ťci Konstytucji, s─ů tu proponowane specjalne zasady dla niekt├│rych wydzia┼éach, ze wzgl─Ödu na ich szczeg├│lny charakter i znaczenie dla Ko┼Ťcio┼éa.

Tytuł I - Wydział Teologiczny
Art. 69. Wydzia┼é Teologiczny ma na celu pog┼é─Öbienie i systematycznie t┼éumacz─ůc, wed┼éug metody naukowej w┼éa┼Ťciwej do niego doktryna katolicka, pochodz─ůce z najwi─Öksz─ů staranno┼Ťci─ů z boskiego objawienia; i, ┼╝e znowu, starannie szukaj─ůc rozwi─ůzania problem├│w ludzkich w ┼Ťwietle tego samego Objawienia.

Art. 70. ┬ž1. Studium Pisma ┼Üwi─Ötego powinno by─ç dusz─ů teologii, kt├│ra opiera si─Ö, jak jego wieczystego Fundacji na s┼éowie Bo┼╝ym spisanym razem z ┼╝ywej Tradycji (por Dei Verbum , 24: AAS 58 [1966], 827) ,

┬ž2. Poszczeg├│lne dyscypliny teologiczne musz─ů by─ç prowadzone w taki spos├│b, ┼╝e z przyczyn wewn─Ötrznych przedmiotu w┼éa┼Ťciwego ka┼╝da oraz w powi─ůzaniu z innymi dyscyplinami, takimi jak prawa kanonicznego i filozofii, jak r├│wnie┼╝ z nauk antropologicznych, jest do┼Ť─ç oczywiste, jedno┼Ť─ç ÔÇ×ca┼ée nauczanie teologiczne i wszystkich dyscyplin zbiegaj─ů si─Ö w g┼é─Öbokim zrozumieniu tajemnicy Chrystusa, tak ┼╝e to by─ç og┼éoszone z wi─Öksz─ů skuteczno┼Ťci─ů do Ludu Bo┼╝ego i dla wszystkich narod├│w (por Instrukcja Kongregacji Nauki Wiary na ko┼Ťcielnym powo┼éaniu teologa , Donum veritatis┬á: 24 maja 1990 AAS 82 [1990], 1552).

Art. 71. ┬ž1. Prawda objawiona nale┼╝y rozpatrywa─ç tak┼╝e w powi─ůzaniu z wiedz─ů naukow─ů czasu ewoluuje, mo┼╝na zauwa┼╝y─ç ÔÇ×jak wiara i rozum to jedno┼Ť─ç ca┼éej prawdyÔÇŁ ( Gravissimum educationis , 10: AAS 58 [1966], 737 .; por Enc Veritatis blask┬á: AAS 85 [1993] 1133 i nast─Öpne; Enc.. Fides i stosunek┬á: SAA . 91 [1999] 5 SS) i ekspozycja jest taka, ┼╝e bez zmiany rzeczywisto┼Ťci, zar├│wno dostosowane do rodzaju i charakter ka┼╝dej kulturze, z uwzgl─Ödnieniem filozofii i m─ůdro┼Ťci lud├│w, jednak z wy┼é─ůczeniem jakiejkolwiek formy synkretyzmu i fa┼észywego partykularyzmu (por Ad Gentes22: AAS 58 [1966] 973 i dalsze)..

┬ž2. Musz─ů by─ç przeszukiwane, wybrany i zatrudniony ostro┼╝nie pozytywne warto┼Ťci, kt├│re znajduj─ů si─Ö w r├│┼╝nych kultur i filozofii; jednak nie mog─ů by─ç przyj─Öte systemy i metody, kt├│rych nie mo┼╝na pogodzi─ç z wiar─ů chrze┼Ťcija┼äsk─ů.

Art 72. ┬ž 1. Ekumenicznego pytania powinny by─ç traktowane ostro┼╝nie, zgodnie z normami ustalonymi przez w┼éa┼Ťciw─ů w┼éadz─Ö ko┼Ťcieln─ů (por. Dyrektorium w sprawie realizacji zasad i norm dotycz─ůcych ekumenizmu┬á: AAS 85 [1993], 1039 i nast.).
┬ž 2. Stosunki z religii niechrze┼Ťcija┼äskich nale┼╝y starannie rozwa┼╝y─ç.

┬ž 3. Zostan─ů one zbadane skrupulatnych problem├│w opieku┼äczych wynikaj─ůcych z ateizmem i innych nurt├│w wsp├│┼éczesnej kultury.

Art. 73. W badaniu i nauczaniu doktryny katolickiej powinien by─ç zawsze podkre┼Ťla┼é wierno┼Ť─ç Magisterium Ko┼Ťcio┼éa. Wype┼éniaj─ůc biura edukacji, szczeg├│lnie w podstawowym cyklu, s─ů one najpierw nauczy┼é te lekcje z otrzymanym dziedzictwem Ko┼Ťcio┼éa. Prawdopodobne opinie i osobiste, wynikaj─ůce z nowych bada┼ä, s─ů skromnie propozycje jako takie.

Art. 74. Program nauczania na Wydziale Teologii badań obejmuje:
a) pierwszy cykl, podstawy, kt├│ra trwa pi─Ö─ç lat albo dziesi─Ö─ç semestr├│w lub przez trzy lata i sze┼Ť─ç semestr├│w, je┼Ťli jest to wymagane przed dwa lata filozofii.
Pierwsze dwa lata musi by─ç bardziej oddany solidnym fundamencie filozoficznym, co jest potrzebne, aby odpowiednio zaj─ů─ç si─Ö studium teologii. Matury uzyskane w Ko┼Ťcielnej Wydzia┼éu Filozofii zast─Öpuje kursy filozofii pierwszego stopnia na wydzia┼éach teologicznych. Licencjat z filozofii uzyska┼é w pa┼ästwie nieb─Öd─ůcym Ko┼Ťcielnej Wydzia┼éu nie stanowi powodu, aby ca┼ékowicie zrezygnowa─ç z student z filozoficznych studi├│w pierwszego cyklu na wydzia┼éach teologicznych.
Dyscyplin teologicznych maj─ů by─ç prowadzone w celu przedstawienia organiczny ekspozycji ca┼éego doktryny Katolickiej wraz z wprowadzeniem do metod naukowych. Cykl ko┼äczy si─Ö stopie┼ä naukowy licencjata lub inny wygodne, jak Statutu Wydzia┼éu.

b) drugiego stopnia, kierunek, kt├│ry trwa przez dwa lata lub cztery semestru.
W nim s─ů nauczane konkretnych dyscyplin, zgodnie z r├│┼╝nego rodzaju specjalizacji, a odbywaj─ů si─Ö seminaria i samouczki kupi─ç wykonywania bada┼ä naukowych.
Cykl kończy się stopniem naukowym specjalistycznego licencjat.

c) trzeci cykl, w kt├│rym przez rozs─ůdny okres czasu jest udoskonali┼é szkolenia naukowe, w szczeg├│lno┼Ťci poprzez opracowanie rozprawy doktorskiej.
Cykl kończy się wraz ze stopniem naukowym doktora.

Art. 75. ┬ž1. Aby zapisa─ç si─Ö na Wydziale Teologicznym, student musi zrobi─ç poprzednich badaniach, zgodnie z art. 32 niniejszej Konstytucji.

┬ž2. Gdzie pierwszy cykl Wydzia┼éu trwa trzy lata, student musi przedstawi─ç dow├│d studi├│w filozoficznych, regularnie przeprowadzanych na wydziale filozoficznym ko┼Ťcielnego lub zatwierdzon─ů instytucj─Ö.

Art. 76. ┬ž1. Oraz ÔÇ×specjalnego c┼éa od Wydzia┼éu Teologicznego opiek─ů naukow─ů formacji teologicznej, kt├│rzy s─ů inicjowane do kap┼éa┼ästwa i os├│b przygotowuj─ůcych si─Ö trzyma─ç jaki┼Ť ko┼Ťcielny urz─ůd; do tego konieczne jest, ┼╝e nie ma wystarczaj─ůcej liczby kap┼éan├│w nauczycieli.

┬ž2. W tym celu istniej─ů specjalne kursy odpowiednie dla seminarzyst├│w To mo┼╝e rzeczywi┼Ťcie by─ç odpowiednie dla samego Wydzia┼éu, aby uko┼äczy─ç szkolenie pasterskie, ' ┬źrok duszpasterski┬╗, kt├│ry jest wymagany po zako┼äczeniu instytucjonalnych pi─Öcioletniego okresu, do kap┼éa┼ästwa i mo┼╝e przyzna─ç specjalny dyplom.

Tytuł II - Wydział Prawa Kanonicznego
Art. 77. Wydzia┼é Prawa Kanonicznego, czy ┼éaciny lub Oriental, ma na celu kultywowanie i propagowanie dyscypliny prawne w ┼Ťwietle prawa Ewangelii, i g┼é─Öboko instruowania samych uczni├│w, poniewa┼╝ poszukuj─ů nauczycieli, a inne s─ů r├│wnie┼╝ przeszkoleni posiada─ç specjalne posty ko┼Ťcielne.

Art 78. Program studiów wydziału prawa kanonicznego obejmuje.:
a) pierwszy cykl, trwaj─ůcy dwa lata lub cztery semestry, dla tych, kt├│rzy nie maj─ů formacj─Ö filozoficzno-teologicznych, bez wyj─ůtku dla tych, kt├│rzy ju┼╝ posiadaj─ů stopie┼ä naukowy w dziedzinie prawa cywilnego; w tym cyklu d─ů┼╝ymy do studium prawa kanonicznego i nauk filozoficznych i teologicznych potrzebnych do zaawansowanego tworzenia prawa kanonicznego;

b) drugi cykl, kt├│ry powinien trwa─ç trzy lata i sze┼Ť─ç semestr├│w, dedykowany do dalszych bada┼ä kanonicznym porz─ůdku we wszystkich jego formach, przepis├│w, orzecznictwa, doktryny i praktyki, a przede wszystkim Kodeks├│w Ko┼Ťcio┼éa ┼éaci┼äskiego i Ko┼Ťcio┼é├│w wsch├│d poprzez pe┼éne om├│wienie ┼║r├│de┼é, zar├│wno Magisterium i dyscyplinarnych, do kt├│rego dodawany jest badanie zagadnie┼ä pokrewnych;

c) trzeci cykl, w kt├│rym przez rozs─ůdny okres czasu, to doskonali szkolenia naukowe, w szczeg├│lno┼Ťci poprzez opracowanie rozprawy doktorskiej.

Art. 79. ┬ž1. W odniesieniu do bada┼ä przewidzianych dla pierwszego cyklu, Wydzia┼é mo┼╝e u┼╝ywa─ç bada┼ä przeprowadzonych w innym wydziale, a kt├│re mo┼╝e uzna─ç za reagowanie na jego potrzeby.

┬ž2. Drugi cykl ko┼äczy si─Ö wraz z licencj─ů, a trzeci z doktoratu.

┬ž3. Kolejno┼Ť─ç bada┼ä Wydzia┼éu powinna okre┼Ťli─ç szczeg├│lne wymagania dotycz─ůce powierzenia stopniach naukowych, bior─ůc pod uwag─Ö wymagania Kongregacji Wychowania Katolickiego.

Art. 80. Aby zapisa─ç si─Ö na Wydziale Prawa Kanonicznego, trzeba zrobi─ç poprzednich badaniach, zgodnie z art. 32 niniejszej Konstytucji.

Tytuł III - Wydział Filozofii
Art. 81. ┬ž1. Ko┼Ťcielny Wydzia┼é Filozofii ma na celu zbadanie problem├│w filozoficznych i metodycznie, w oparciu o wiecznie wa┼╝nego dziedzictwa filozoficznego (por optatam totius , 15: AAS 58 [1966], 722), poszukiwanie rozwi─ůza┼ä do naturalnego ┼Ťwiat┼éa rozumu i pokazuj─ů r├│wnie┼╝ ich sp├│jno┼Ť─ç z chrze┼Ťcija┼äsk─ů wizj─ů ┼Ťwiata, cz┼éowieka i Boga, umieszczaj─ůc w odpowiednim ┼Ťwietle relacji mi─Ödzy filozofi─ů a teologi─ů.

┬ž2. Nast─Öpnie ma na celu zapoznanie student├│w w celu nadania im odpowiedni do nauki i wykonywania innych odpowiednich czynno┼Ťci intelektualnych i propagowania kultury chrze┼Ťcija┼äskiej i do ustanowienia owocnego dialogu z lud┼║mi swoich czas├│w.

Art. 82. Program na Wydziale Filozofii obejmuje:
a) pierwszy cykl, podczas kt├│rego przez trzy lata i sze┼Ť─ç semestr├│w organiczny ekspozycja r├│┼╝nych cz─Ö┼Ťci filozofii, kt├│ra obejmuje traktowanie ┼Ťwiata, cz┼éowieka i Boga, jak r├│wnie┼╝ histori─Ö filozofii, razem wprowadzenie do naukowej metody pracy;
b) drugi cykl, pocz─ůtek specjalizacji, w trakcie kt├│rego, przez dwa lata lub cztery semestry poprzez specjalne dyscyplin i seminari├│w, jest ustawiony na g┼é─Öbsze filozoficznej refleksji w pewnym sektorze filozofii;
c) trzeci cykl, w kt├│rym, przez okres co najmniej trzech lat, to doskonali szkolenia naukowe, w szczeg├│lno┼Ťci poprzez opracowanie rozprawy doktorskiej.

Art. 83. Pierwszy cykl kończy się matury, drugi ze specjalistycznego licencjat, a trzeci z doktoratu.

Art. 84. W odniesieniu do pierwszego iscrizioneal ciclodella Wydziale Filozofii musiał zrobić poprzednich badaniach, zgodnie z art. 32 niniejszej Konstytucji Apostolskiej.
Je┼╝eli ucze┼ä, kt├│ry uko┼äczy┼é z powodzeniem regularne kursy filozofii w pierwszym cyklu wydzia┼éu teologicznego, chcia┼é nast─Öpnie kontynuowa┼é studia filozoficzne, aby uzyska─ç tytu┼é licencjata w Ko┼Ťcielnej Wydzia┼éu Filozofii, nale┼╝y uwzgl─Ödni─ç kurs├│w podj─Ötych podczas wspomnianej trasy ,

Tytuł IV - Inne Wydział
Art 85. Opr├│cz Wydzia┼é Teologiczny, Prawa Kanonicznego i Filozofii, inne wydzia┼éy ko┼Ťcielne zosta┼éy kanonicznie lub mo┼╝e by─ç wzniesiony, potrzebom Ko┼Ťcio┼éa, aby osi─ůgn─ů─ç konkretne cele, kt├│re s─ů.:
a) gruntowne dochodzenie w niekt├│rych wa┼╝niejszych spraw mi─Ödzy dyscyplin teologicznych, prawnych, filozoficznych i historycznych;
b) promowanie innych nauk, przede wszystkim z zakresu nauk ludzkich, kt├│re maj─ů ┼Ťcis┼éy zwi─ůzek z dyscyplin teologicznych lub dziele ewangelizacji;
c) dog┼é─Öbne studiowanie list├│w, kt├│re w szczeg├│lny spos├│b pomagaj─ů zar├│wno lepiej zrozumie─ç Objawienie chrze┼Ťcija┼äskie, jak i skuteczniej prowadzi─ç dzie┼éo ewangelizacji;
d) wreszcie, dok┼éadniejsze przygotowanie zar├│wno duchownych, jak i ┼Ťwieckich, aby godnie wykonywa─ç pewne szczeg├│lne zadania apostolskie.

Art. 86. Zadaniem Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej b─Ödzie wydawanie, zgodnie z nadarzaj─ůc─ů si─Ö okazj─ů, specjalnych norm dla tych wydzia┼é├│w lub instytut├│w, jak to mia┼éo miejsce we wcze┼Ťniejszych tytu┼éach na wydzia┼éach teologii, prawa kanonicznego i filozofii.

Art. 87. Nawet wydzia┼éy i instytuty, dla kt├│rych nie zosta┼éy jeszcze wydane specjalne normy, musz─ů sporz─ůdzi─ç sw├│j Statut, kt├│ry jest zgodny ze wsp├│lnymi zasadami ustanowionymi w pierwszej cz─Ö┼Ťci niniejszej Konstytucji, i wzi─ů─ç pod uwag─Ö szczeg├│lny charakter i cel. w┼éasne.

ZASADY KOŃCOWE
Art. 88. Niniejsza Konstytucja b─Ödzie obowi─ůzywa─ç pierwszego dnia roku akademickiego 2018-2019 lub roku akademickiego 2019, zgodnie z Kalendarzem akademickim r├│┼╝nych region├│w.

Art. 89. ┬ž 1. Poszczeg├│lne wy┼╝sze uczelnie lub wydzia┼éy musz─ů przedstawi─ç Zgromadzeniu Edukacji Katolickiej sw├│j statut i porz─ůdek studi├│w, poprawiony zgodnie z niniejsz─ů Konstytucj─ů, do dnia 8 grudnia 2019 r.

┬ž 2. Wszelkie zmiany w statucie lub w celu uporz─ůdkowania studi├│w wymagaj─ů zatwierdzenia przez Kongregacj─Ö ds. Wychowania Katolickiego.

Art. 90. Na poszczeg├│lnych wydzia┼éach studia nale┼╝y uporz─ůdkowa─ç tak, aby studenci mogli uzyska─ç stopnie akademickie zgodnie z normami niniejszej Konstytucji, bez uszczerbku dla wcze┼Ťniej nabytych przez nich uprawnie┼ä.

Art. 91. Statut i porz─ůdek studi├│w nowych wydzia┼é├│w musz─ů zosta─ç zatwierdzone ad experimentum, aby w ci─ůgu trzech lat od zatwierdzenia mo┼╝na je by┼éo udoskonali─ç w celu uzyskania ostatecznego zatwierdzenia.

Art. 92. Wydzia┼éy, kt├│re maj─ů prawne powi─ůzanie z w┼éadz─ů cywiln─ů, je┼Ťli b─Ödzie to konieczne, b─Öd─ů mog┼éy wykorzysta─ç d┼éu┼╝szy okres czasu do zmiany Statutu, za zgod─ů Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej.

Art. 93. ┬ž 1. Zadaniem Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej b─Ödzie, o ile wymagaj─ů tego okoliczno┼Ťci, zaproponowanie zmian, kt├│re zostan─ů wprowadzone do niniejszej Konstytucji, aby Konstytucja by┼éa stale dostosowywana do nowych wymaga┼ä w┼éadz ko┼Ťcielnych. ,

┬ž 2. Tylko Kongregacja ds. Wychowania Katolickiego mo┼╝e oczy┼Ťci─ç si─Ö z przestrzegania niekt├│rych artyku┼é├│w niniejszej Konstytucji lub Ordynacji lub Statut├│w i porz─ůdku zatwierdzonych studi├│w poszczeg├│lnych uniwersytet├│w lub wydzia┼é├│w.

Art. 94. Ustawy lub zwyczaje obowi─ůzuj─ůce obecnie, sprzeczne z Konstytucj─ů, s─ů uniwersalne lub szczeg├│lne, nawet je┼Ťli s─ů godne szczeg├│lnej i wyj─ůtkowej wzmianki, s─ů zniesione. Podobnie przywileje przyznane do tej pory przez Stolic─Ö Apostolsk─ů osobom fizycznym i moralnym, kt├│re pozostaj─ů w sprzeczno┼Ťci z postanowieniami niniejszej Konstytucji, s─ů ca┼ékowicie uchylone.

To, co rozwa┼╝a┼éem z obecn─ů Konstytucj─ů Apostolsk─ů, potwierdza, ┼╝e jest ona przestrzegana we wszystkich jej cz─Ö┼Ťciach, pomimo wszystkiego, co jest sprzeczne, nawet je┼Ťli zas┼éuguje na szczeg├│ln─ů wzmiank─Ö, i ┼╝e zostanie opublikowana w oficjalnym Komentarzu Acta Apostolicae Sedis .
W Rzymie, u ┼Ťw. Piotra, 8 grudnia 2017 r., W uroczysto┼Ť─ç Niepokalanego Pocz─Öcia Naj┼Ťwi─Ötszej Maryi Panny, w pi─ůtym roku pontyfikatu.
Franciscus

ZAŁĄCZNIK I
Proemio Konstytucji Apostolskiej Sapientia christiana (1979)


Chrze┼Ťcija┼äska m─ůdro┼Ť─ç, kt├│r─ů Ko┼Ťci├│┼é naucza dzi─Öki boskiemu nakazowi, jest nieustannie podburzana do wiernych, aby starali si─Ö gromadzi─ç ludzkie wydarzenia i dzia┼éania w jednej ┼╝ywej syntezie wraz z warto┼Ťciami religijnymi, pod kt├│rych kierownictwem wszystkie rzeczy s─ů s─ů one skoordynowane dla chwa┼éy Bo┼╝ej i dla integralnego rozwoju cz┼éowieka, rozwoju obejmuj─ůcego dobra cia┼éa i ducha (zob. Gaudium et Spes , 43ff.: AAS 58).

W rzeczywisto┼Ťci misja ewangelizacji, kt├│ra jest w┼éa┼Ťciwa Ko┼Ťcio┼éowi, wymaga nie tylko g┼éoszenia Ewangelii na coraz szerszych obszarach geograficznych i coraz wi─Ökszych ludzkich rzeszach, ale tak┼╝e w sposobie my┼Ťlenia, kt├│ry jest r├│wnie┼╝ przenikni─Öty cnot─ů samej Ewangelii. , kryteria oceny, zasady dzia┼éania; jednym s┼éowem, konieczne jest przenikni─Öcie ca┼éej ludzkiej kultury przez Ewangeli─Ö.
┼Ürodowisko kulturowe, w kt├│rym ┼╝yje cz┼éowiek, wywiera znacz─ůcy wp┼éyw na jego spos├│b my┼Ťlenia, a w konsekwencji na spos├│b dzia┼éania; dlatego oddzielenie wiary od kultury stanowi powa┼╝n─ů przeszkod─Ö dla ewangelizacji, podczas gdy wr─Öcz przeciwnie, kultura przekazana przez chrze┼Ťcija┼äskiego ducha jest wa┼╝nym narz─Ödziem rozpowszechniania Ewangelii.

Co wi─Öcej, Ewangelia Chrystusa, skierowana do wszystkich ludzi w ka┼╝dym wieku i regionie, nie jest zwi─ůzana wy┼é─ůcznie z ┼╝adn─ů konkretn─ů kultur─ů, ale jest w stanie przenikn─ů─ç wszystkie kultury, aby o┼Ťwieci─ç je ┼Ťwiat┼éem Bo┼╝ego objawienia, oraz oczy┼Ťci─ç i odnowi─ç zwyczaje m─Ö┼╝czyzn w Chrystusie.

Z tego powodu Ko┼Ťci├│┼é Chrystusowy stara si─Ö przekaza─ç Dobr─ů Nowin─Ö wszystkim klasom ludzko┼Ťci, aby m├│c nawr├│ci─ç osobiste i zbiorowe sumienia ludzi i przenikn─ů─ç ich dzie┼éa i ┼Ťwiat┼éo Ewangelii ┼Ťwiat┼éem Ewangelii. ich inicjatywy, ca┼ée ich ┼╝ycie, a tak┼╝e ca┼éy kontekst spo┼éeczny, w kt├│rym s─ů pope┼éniane. W ten spos├│b Ko┼Ťci├│┼é, r├│wnie┼╝ promuj─ůc ludzk─ů cywilizacj─Ö, wype┼énia swoj─ů misj─Ö ewangelizacyjn─ů (zob. Pauli VI Evangelii Nuntiandi , 18, Gaudium et Spes , 58).

II
W tym dzia┼éaniu Ko┼Ťcio┼éa w zakresie kultury uniwersytety katolickie mia┼éy i nadal maj─ů szczeg├│lne znaczenie, kt├│re ze swej natury maj─ů tendencj─Ö do "realizacji obecno┼Ťci, by tak rzec, publicznej, stabilnej i uniwersalnej my┼Ťli chrze┼Ťcija┼äskiej, we wszystkich wysi┼éki na rzecz promowania wy┼╝szej kultury "( Gravissimum Educationis , 10).

W rzeczywisto┼Ťci, jak wspomina dobrze pami─Ötany Pius XI szcz─Ö┼Ťliwej pami─Öci, w Proemio Konstytucji Apostolskiej Deus Scientiarum Dominus , "didascaleia" powsta┼éa od najm┼éodszych lat, w celu nauczenia chrze┼Ťcija┼äskiej m─ůdro┼Ťci, kt├│ra powinien kszta┼étowa─ç ┼╝ycie i zwyczaje. Dla tych centr├│w chrze┼Ťcija┼äskiej m─ůdro┼Ťci najbardziej znani Ojcowie i Doktorzy Ko┼Ťcio┼éa, Mistrzowie i pisarze ko┼Ťcielni, czerpali swoj─ů wiedz─Ö.

Przez stulecia, szczeg├│lnie dzi─Öki staranno┼Ťci biskup├│w i mnich├│w, powsta┼éy szko┼éy, blisko ko┼Ťcio┼é├│w katedralnych i klasztor├│w mnich├│w, kt├│re promowa┼éy zar├│wno doktryn─Ö ko┼Ťcieln─ů, jak i kultur─Ö profanum, czyni─ůc je w ca┼éo┼Ťci. jeden. Z tych szk├│┼é wywodzi┼éy si─Ö uniwersytety, chwalebna instytucja ┼Ťredniowiecza, kt├│ra z pocz─ůtku mia┼éa Ko┼Ťci├│┼é jako bardzo liberaln─ů i opieku┼äcz─ů matk─Ö.

Kiedy w┼éadze cywilne, wzywaj─ůc do wsp├│lnego dobra, zacz─Ö┼éy zak┼éada─ç i promowa─ç w┼éasne uniwersytety, Ko┼Ťci├│┼é, dostosowuj─ůc si─Ö do swojej natury, nie przestawa┼é budowa─ç i faworyzowa─ç te centra m─ůdro┼Ťci i instytucje dydaktyczne, czego dowodzi wiele uniwersytet├│w. Katolicy wzniesiono, nawet w ostatnim czasie, prawie we wszystkich cz─Ö┼Ťciach ┼Ťwiata. W istocie, Ko┼Ťci├│┼é, ┼Ťwiadom swojej og├│lno┼Ťwiatowej misji zbawienia, robi wszystko, aby utrzyma─ç te centra szkolnictwa wy┼╝szego szczeg├│lnie blisko, i chce, aby rozwija┼éy si─Ö one wsz─Ödzie i aby skutecznie dzia┼éa┼éy, aby uczyni─ç tera┼║niejszo┼Ť─ç i posun─ů─ç naprz├│d autentyczne przes┼éanie Chrystusa w pole kultury ludzkiej.

Aby uniwersytety katolickie mog┼éy lepiej osi─ůgn─ů─ç ten cel, M├│j poprzednik Pius XII pr├│bowa┼é pobudzi─ç ich wzajemn─ů wsp├│┼éprac─Ö, kiedy to, w Bractwie Apostolskim z 27 lipca 1949 r., Formalnie utworzy┼é Federacj─Ö Uniwersytet├│w Katolickich, "aby uniwersytety mog┼éy gromadzi─ç si─Ö razem ze ┼Üwi─Ötymi Siedziba sama zosta┼éa kanonicznie wzniesiona lub wzniesiona w przysz┼éo┼Ťci na ┼Ťwiecie, lub wyra┼║nie zostanie uznana za skierowan─ů zgodnie z norm─ů edukacji katolickiej i ca┼ékowicie dostosowan─ů do niej "( AAS 42).

Dlatego Sob├│r Watyka┼äski II nie zawaha┼é si─Ö stwierdzi─ç, ┼╝e "Ko┼Ťci├│┼é katolicki pod─ů┼╝a za tymi szko┼éami wy┼╝szymi z wielk─ů trosk─ů"; i mocno nalega┼é, aby uniwersytety katolickie "zosta┼éy rozwini─Öte i wygodnie rozmieszczone w r├│┼╝nych cz─Ö┼Ťciach ┼Ťwiata" i dlaczego "uczniowie powinni by─ç uformowani jako prawdziwie wybitni ludzie wiedzy, gotowi do wykonywania wymagaj─ůcych zada┼ä w spo┼éecze┼ästwie i do bycia ┼Ťwiadkami swojej wiary. zwr├│cony w stron─Ö ┼Ťwiata "( Gravissimum Educationis , 10). Rzeczywi┼Ťcie, Ko┼Ťci├│┼é doskonale zdaje sobie spraw─Ö, ┼╝e "przysz┼éo┼Ť─ç spo┼éecze┼ästwa i samego Ko┼Ťcio┼éa jest ┼Ťci┼Ťle zwi─ůzana z rozwojem intelektualnym m┼éodych ludzi, kt├│rzy prowadz─ů wy┼╝sze studia" ( ibid. ).

III
Nic dziwnego, ┼╝e w┼Ťr├│d uniwersytet├│w katolickich Ko┼Ťci├│┼é zawsze promowa┼é ze szczeg├│lnym zaanga┼╝owaniem wydzia┼éy i uniwersytety ko┼Ťcielne, czyli szczeg├│lnie zajmuj─ůce si─Ö chrze┼Ťcija┼äskim Objawieniem i zwi─ůzanymi z nim dyscyplinami, a zatem bardziej s─ů ┼Ťci┼Ťle zwi─ůzane z jego w┼éasn─ů misj─ů ewangelizacyjn─ů.

Przede wszystkim wydzia┼é powierzy┼é mu zadanie przygotowania ze szczeg├│ln─ů trosk─ů swoich aspirant├│w do pos┼éugi kap┼éa┼äskiej, nauczania ┼Ťwi─Ötych nauk i najtrudniejszych zada┼ä apostolatu. Co wi─Öcej, jest to biuro tych wydzia┼é├│w, aby "pog┼é─Öbia─ç r├│┼╝ne sektory ┼Ťwi─Ötych nauk, aby coraz pe┼éniej poznawa─ç ┼Ťwi─Öte Objawienie, lepsz─ů znajomo┼Ť─ç dziedzictwa chrze┼Ťcija┼äskiej m─ůdro┼Ťci, przekazywan─ů przez poprzednie pokolenia, i sprzyja┼é dialogowi. z oddzielonymi bra─çmi i niechrze┼Ťcijanami oraz odpowiada na pytania wy┼éaniaj─ůce si─Ö z post─Öpu kulturalnego "( Gravissimum Educationis , 11).

W rzeczywisto┼Ťci nowe nauki i nowe odkrycia stwarzaj─ů nowe problemy, kt├│re rzucaj─ů wyzwanie ┼Ťwi─Ötym dyscyplinom i zach─Öcaj─ů je do odpowiedzi. Konieczne jest zatem, aby uczeni ┼Ťwi─Ötych nauk, wype┼éniaj─ůc sw├│j podstawowy obowi─ůzek osi─ůgni─Öcia, poprzez badania teologiczne, g┼é─Öbszej znajomo┼Ťci prawdy objawionej, pozostawali w zwi─ůzku z uczonymi z innych dyscyplin, niezale┼╝nie od tego, czy s─ů wierz─ůcymi, czy te┼╝ nie. niewierz─ůcych i staraj─ů si─Ö dobrze rozumie─ç i ocenia─ç ich afirmacje oraz os─ůdza─ç je w ┼Ťwietle prawdy objawionej (zob. Gaudium et spes , 62).

Od tego sta┼éego kontaktu z sam─ů rzeczywisto┼Ťci─ů zach─Öca si─Ö nawet teolog├│w do poszukiwania najbardziej odpowiedniej metody przekazywania doktryny ludziom tamtych czas├│w, w r├│┼╝norodno┼Ťci kultur; w rzeczywisto┼Ťci "jedna rzecz jest samym depozytem wiary, to jest prawdami zawartymi w naszej czcigodnej doktrynie, inn─ů rzecz─ů jest spos├│b, w jaki s─ů formu┼éowane, zachowuj─ůc jednakowe znaczenie i to samo znaczenie" (patrz Ioannis XXIII Allocutio ad inchoandum Conc. Oecum, Vat II, Gaudium et Spes , 62).

Wszystko to przyniesie wielk─ů korzy┼Ť─ç, poniewa┼╝ w ludu Bo┼╝ym praktyka religijna i uczciwo┼Ť─ç moralna id─ů w parze z post─Öpem nauki i technologii, a tak┼╝e dlatego, ┼╝e w trosce duszpasterskiej wierni stopniowo prowadz─ů do czystszego i bardziej dojrza┼éego ┼╝ycia wiary. ,

Mo┼╝liwo┼Ťci powi─ůzania z misj─ů ewangelizacyjn─ů istniej─ů r├│wnie┼╝ na wydzia┼éach tych nauk, kt├│re chocia┼╝ nie maj─ů szczeg├│lnego zwi─ůzku z Objawieniem chrze┼Ťcija┼äskim, mog─ů jednak w znacznym stopniu przynie┼Ť─ç korzy┼Ť─ç dzie┼éu ewangelizacji, a pod tym wzgl─Ödem Ko┼Ťci├│┼é jest rozwa┼╝any i wznoszone s─ů jako w┼éadze ko┼Ťcielne i dlatego maj─ů bardzo szczeg├│lny zwi─ůzek z Hierarchi─ů.

Dlatego, aby wype┼éni─ç swoj─ů misj─Ö, Stolica Apostolska wyra┼║nie ostrzega o swoim prawie i obowi─ůzku wznoszenia i promowania w┼éadzy ko┼Ťcielnej, kt├│ra zale┼╝y od niej - zar├│wno jako oddzielnych byt├│w, jak i umieszczanych na uniwersytetach - dla duchownych i ┼Ťwieckich, oraz mocno pragnie, aby ca┼éy lud Bo┼╝y, pod przewodnictwem pasterzy, wsp├│┼épracowa┼é, aby te centra m─ůdro┼Ťci skutecznie przyczynia┼éy si─Ö do wzrostu wiary i ┼╝ycia chrze┼Ťcija┼äskiego.

IV
Wydzia┼éy ko┼Ťcielne - kt├│re s─ů kierowane do wsp├│lnego dobra Ko┼Ťcio┼éa i dlatego stanowi─ů co┼Ť warto┼Ťciowego dla ca┼éej wsp├│lnoty ko┼Ťcielnej - musz─ů by─ç ┼Ťwiadome ich znaczenia w Ko┼Ťciele i uczestnictwa w jej pos┼éudze. Dlatego wydzia┼éy, kt├│re dok┼éadniej traktuj─ů objawienie chrze┼Ťcija┼äskie, zawsze pami─Ötaj─ů o upowa┼╝nieniu Chrystusa, najwy┼╝szego Mistrza, do Ko┼Ťcio┼éa odno┼Ťnie tej pos┼éugi s┼éowami: "Id┼║cie wi─Öc, nauczajcie wszystkie narody, chrzcz─ůc je w imieniu. Ojca, Syna i Ducha ┼Üwi─Ötego, ucz─ůc ich przestrzegania wszystkiego, co wam przykaza┼éem "( Mt 28, 19-20). Z tych rozwa┼╝a┼ä wynika bezwzgl─Ödna adhezja, jak─ů wydzia┼éy te musz─ů mie─ç w ca┼éej doktrynie Chrystusa, kt├│rej autentycznym opiekunem i t┼éumaczem przez wieki zawsze by┼éo Magisterium Ko┼Ťcio┼éa.

Konferencje Episkopat├│w, istniej─ůce w poszczeg├│lnych narodach i regionach, zabiegaj─ů o te wydzia┼éy, nieustannie promuj─ů ich post─Öpy, wraz z wierno┼Ťci─ů doktrynie Ko┼Ťcio┼éa, aby dawa┼éy ┼Ťwiadectwo ca┼éej wsp├│lnocie wiernych o pe┼énym oddaniu si─Ö pe┼énomocnictwu Chrystusa. teraz pami─Ötany. To musi zawsze sprawia─ç, ┼╝e b─Öd─ů to zar├│wno wydzia┼éy jako takie, jak i wszyscy poszczeg├│lni cz┼éonkowie, kt├│rzy je tworz─ů. W rzeczywisto┼Ťci ko┼Ťcielne uniwersytety i wydzia┼éy s─ů ustanowione w Ko┼Ťciele dla budowania i zysku chrze┼Ťcijan, i nale┼╝y o tym pami─Öta─ç jako sta┼ée kryterium ca┼éej ich dzia┼éalno┼Ťci.

W szczeg├│lno┼Ťci nauczyciele, kt├│rzy ponosz─ů wi─Öksz─ů odpowiedzialno┼Ť─ç, gdy wykonuj─ů specjaln─ů pos┼éug─Ö s┼éowa Bo┼╝ego i s─ů mistrzami wiary dla uczni├│w, musz─ů by─ç dla nich i dla wszystkich chrze┼Ťcijan ┼╝yj─ůcych ┼Ťwiadkami prawdy ewangelicznej i wzorc├│w wierno┼Ťci Ko┼Ťcio┼éowi. , W tym wzgl─Ödzie warto przypomnie─ç ci─Ö┼╝kie s┼éowa papie┼╝a Paw┼éa VI: "Urz─ůd teologa musi by─ç sprawowany dla budowania wsp├│lnoty ko┼Ťcielnej, aby lud Bo┼╝y m├│g┼é wzrasta─ç w do┼Ťwiadczeniu wiary" (Pauli VI Le Transference ├á Louvain- la-Neuve , w Magnificum Rectorem Universitatis Catholicae Lovaniensis 13 wrze┼Ťnia 1975 r., patrz L'Osservatore Romano 22-23 wrze┼Ťnia 1975 r., patrz Ioannis Pauli PP II Redemptor Hominis , 19).

V
Aby osi─ůgn─ů─ç swoje cele, w┼éadze ko┼Ťcielne musz─ů by─ç zorganizowane w taki spos├│b, aby odpowiednio reagowa─ç na nowe potrzeby wsp├│┼éczesno┼Ťci; dlatego sama Rada ustali┼éa, ┼╝e ich przepisy powinny zosta─ç zmienione ( Gravissimum Educationis , 11).
W rzeczywisto┼Ťci, Konstytucja Apostolska Deus Scientiarum Dominus og┼éoszona przez Mojego poprzednika Piusa XI w dniu 24 maja 1931 r., W znacznym stopniu przyczyni┼éa si─Ö do odnowienia wy┼╝szych studi├│w ko┼Ťcielnych; jednak ze wzgl─Ödu na nowe warunki ┼╝ycia wymaga odpowiednich dostosowa┼ä i innowacji.

W rzeczywisto┼Ťci przez prawie pi─Ö─çdziesi─ůt lat nast─ůpi┼éy wielkie zmiany nie tylko w spo┼éecze┼ästwie obywatelskim, ale tak┼╝e w samym Ko┼Ťciele. Istotnie, wydarzy┼éy si─Ö wa┼╝ne wydarzenia - takie jak przede wszystkim Sob├│r Watyka┼äski II - kt├│re wp┼éyn─Ö┼éy zar├│wno na wewn─Ötrzne ┼╝ycie Ko┼Ťcio┼éa, jak i na jego stosunki zewn─Ötrzne, zar├│wno z chrze┼Ťcijanami innych Ko┼Ťcio┼é├│w, jak iz niechrze┼Ťcijan i niewierz─ůcych, a tak┼╝e tych, kt├│rzy popieraj─ů cywilizacj─Ö bardziej ludzk─ů.

Do tego nale┼╝y doda─ç fakt, ┼╝e nauki teologiczne coraz cz─Ö┼Ťciej zwracaj─ů uwag─Ö nie tylko duchownych, ale tak┼╝e ┼Ťwieckich, kt├│rzy coraz cz─Ö┼Ťciej ucz─Öszczaj─ů do szk├│┼é teologicznych, kt├│re w ostatnich latach bardzo si─Ö pomna┼╝a┼éy.

W ko┼äcu pojawia si─Ö nowa mentalno┼Ť─ç, kt├│ra dotyka samej struktury uniwersytetu i wydzia┼éu, zar├│wno cywilnej, jak i ko┼Ťcielnej, ze wzgl─Ödu na w┼éa┼Ťciwe pragnienie ┼╝ycia uniwersyteckiego otwartego na wi─Ökszy udzia┼é, pragnienie, z kt├│rego wszyscy, kt├│rzy s─ů w jakikolwiek spos├│b animowani cz─Ö┼Ť─ç.

Nie powinni┼Ťmy te┼╝ zapomina─ç o wielkiej ewolucji, kt├│ra mia┼éa miejsce w metodach pedagogicznych i dydaktycznych, kt├│re wymagaj─ů nowych kryteri├│w w porz─ůdkowaniu bada┼ä; a tak┼╝e coraz ┼Ťci┼Ťlejsze powi─ůzanie mi─Ödzy r├│┼╝nymi naukami i dyscyplinami, a tak┼╝e pragnienie wi─Ökszej wsp├│┼épracy w ca┼éym ┼Ťwiecie uniwersyteckim.

Aby zaspokoi─ç te nowe potrzeby, ┼Üwi─Öta Kongregacja ds. Edukacji Katolickiej, zgodnie z mandatem otrzymanym od Rady, stan─Ö┼éa przed kwesti─ů odnowienia wed┼éug linii soborowej od roku 1967; a 20 maja 1968 r. og┼éoszono "Niekt├│re normy rewizji Konstytucji Apostolskiej Deus Scientiarum Dominus dotycz─ůce akademickich studi├│w ko┼Ťcielnych", zasady, kt├│re wywar┼éy korzystny wp┼éyw w tych latach.

VI
Teraz jednak nale┼╝y uko┼äczy─ç i zako┼äczy─ç prac─Ö now─ů ustaw─ů, kt├│ra - poprzez uchylenie Konstytucji Apostolskiej Deus Scientiarum Dominus wraz z za┼é─ůczonymi Normami i Regu┼éami, opublikowanymi 20 maja 1968 r. Przez t─Ö sam─ů ┼Üwi─Öt─ů Kongregacj─Ö - przejmuje elementy, kt├│re dokumenty te s─ů nadal wa┼╝ne i ustanawiaj─ů nowe zasady, zgodnie z kt├│rymi odnowienie mo┼╝na opracowa─ç i zako┼äczy─ç, ju┼╝ z powodzeniem uruchomione.

Nikt nie jest pewny trudno┼Ťci, kt├│re zdaj─ů si─Ö przeszkadza─ç w promulgacji nowej konstytucji apostolskiej. Przede wszystkim pojawia si─Ö szybkie "bieganie czasu", kt├│re wymaga tak szybkich zmian, ┼╝e uniemo┼╝liwienie zadeklarowania czego┼Ť ostatecznego i trwa┼éego, jest tak┼╝e "r├│┼╝norodno┼Ť─ç miejsc", kt├│ra wydaje si─Ö wymaga─ç takiego pluralizm, kt├│ry sprawia, ┼╝e wydawanie wsp├│lnych norm godnych ca┼éego ┼Ťwiata wydaje si─Ö prawie niemo┼╝liwe.

Poniewa┼╝ jednak na ca┼éym ┼Ťwiecie istniej─ů w┼éadze ko┼Ťcielne ustanowione lub zatwierdzone przez Stolic─Ö Apostolsk─ů, kt├│re przyznaj─ů tytu┼éy naukowe w imieniu tej samej Stolicy Apostolskiej, nale┼╝y uszanowa─ç pewn─ů istotn─ů jedno┼Ť─ç, a tak┼╝e jasno okre┼Ťli─ç i mie─ç wsz─Ödzie wymagan─ů warto┼Ť─ç. dla osi─ůgni─Öcia stopni naukowych.

Musi by─ç rzeczywi┼Ťcie g┼éoszone, ┼╝e te rzeczy, kt├│re s─ů niezb─Ödne i powinny by─ç do┼Ť─ç stabilne, a jednocze┼Ťnie powinny mie─ç mo┼╝liwo┼Ť─ç wprowadzania dalszych specyfikacji do Statut├│w w┼éa┼Ťciwych dla ka┼╝dego Wydzia┼éu, bior─ůc pod uwag─Ö r├│┼╝ne lokalne okoliczno┼Ťci i praktyki uniwersyteckie w ka┼╝dym regionie. W ten spos├│b nie mo┼╝na zapobiec ani wymusi─ç legalnego post─Öpu w badaniach akademickich, lecz raczej skierowa─ç go na w┼éa┼Ťciw─ů drog─Ö, aby uzyska─ç obfite owoce; razem jednak, w uzasadnionym zr├│┼╝nicowaniu wydzia┼é├│w, jedno┼Ť─ç Ko┼Ťcio┼éa katolickiego b─Ödzie r├│wnie┼╝ jasna dla wszystkich w tych o┼Ťrodkach szkolnictwa wy┼╝szego.

Dlatego ┼Üwi─Öta Kongregacja ds. Edukacji Katolickiej, na pro┼Ťb─Ö Mojego poprzednika Paw┼éa VI, po raz pierwszy skonsultowa┼éa si─Ö z tymi samymi uniwersytetami i wydzia┼éami ko┼Ťcielnymi, a tak┼╝e z dykasteriami Kurii Rzymskiej i innymi zaanga┼╝owanymi podmiotami; nast─Öpnie powo┼éa┼é komisj─Ö ekspert├│w, kt├│rzy pod kierownictwem tego samego Zgromadzenia dok┼éadnie przeanalizowali przepisy dotycz─ůce ko┼Ťcielnych studi├│w akademickich.

Po tym wszystkim, co zosta┼éo pomy┼Ťlnie zako┼äczone, Pawe┼é VI mia┼é ju┼╝ zamiar og┼éosi─ç now─ů Konstytucj─Ö Apostolsk─ů, tak jak tego ┼╝a┼éowa┼é, gdy nast─ůpi┼éa jego ┼Ťmier─ç; podobnie jak niespodziewana ┼Ťmier─ç uniemo┼╝liwi┼éa Janowi Paw┼éowi I realizacj─Ö jego obwieszczenia. Dlatego te┼╝, po ponownym rozwa┼╝eniu ich, z Moim apostolskim autorytetem postanawiam i ustanowi─Ö nast─Öpuj─ůce prawa i normy.

OBOWI─äZUJ─äCE ZASADY
ZGROMADZENIA NA EDUKACJ─ś KATOLICK─ä
DLA WIERNYCH WYKONANIA KONSTYTUCJI APOSTOLSKIEJ
VERITATIS GAUDIUM

Kongregacja ds. Edukacji Katolickiej, zgodnie z art. 10 Konstytucji Apostolskiej Veritatis gaudium przedstawia uniwersytetom i wydzia┼éom ko┼Ťcielnym nast─Öpuj─ůce Normy aplikacyjne, nakazuj─ůce wiernie ich przestrzega─ç.

PART ONE
WSPÓLNE ZASADY
Tytu┼é I - Natura i cel ko┼Ťcielnych uniwersytet├│w i wydzia┼é├│w
(Const. Ap., Artykuły 1-10)

Art. 1. ┬ž1. Normy na uniwersytetach i wydzia┼éach ko┼Ťcielnych maj─ů zastosowanie, bior─ůc pod uwag─Ö ich specyfik─Ö, zgodne kongregowanie kongregacji , tak┼╝e z innymi instytucjami szkolnictwa wy┼╝szego, kt├│re zosta┼éy kanonicznie ustanowione lub zatwierdzone przez Stolic─Ö Apostolsk─ů, z prawem do nadawania stopni naukowych przez autorytet tego samego ,

┬ž2. Uniwersytety i wydzia┼éy ko┼Ťcielne, a tak┼╝e inne instytucje szkolnictwa wy┼╝szego, s─ů zwykle poddawane ocenie przez Sto┼éeczn─ů Agencj─Ö ds. Oceny i Promocji Jako┼Ťci Uniwersytet├│w i Wyk┼éad├│w Ko┼Ťcielnych (AVEPRO).

Art. 2. Zaleca si─Ö specjalne o┼Ťrodki badawcze, czasopisma i zbiory, a tak┼╝e kongresy i wszelkie inne formy odpowiednie do wsp├│┼épracy naukowej w celu zach─Öcenia do bada┼ä naukowych.

Art. 3. Zadania, do kt├│rych uczniowie s─ů przygotowani, mog─ů by─ç w┼éa┼Ťciwie naukowe, takie jak badania i nauczanie, a raczej duszpasterstwo. R├│┼╝norodno┼Ť─ç ta musi by─ç brana pod uwag─Ö w kolejno┼Ťci studi├│w i ustalaniu stopni naukowych, zawsze zachowuj─ůc naukowy charakter ich charakteru.

Art. 4. Aktywny udzia┼é w pos┼éugi ewangelizacyjnej dotyczy dzia┼éania Ko┼Ťcio┼éa w opiece duszpasterskiej, w ekumenizmie iw misjach, i jest ukierunkowany przede wszystkim na pog┼é─Öbienie, obron─Ö i szerzenie wiary; nast─Öpnie rozci─ůga si─Ö na ca┼éy kontekst kultury i spo┼éecze┼ästwa ludzkiego.

Art. 5. Konferencje Episkopat├│w, r├│wnie┼╝ zjednoczone w tym ze Stolic─ů Apostolsk─ů, silnie zainteresowane uniwersytetami i wydzia┼éami:
1 ┬░ wraz z Wielkimi Kanclerzami, wspomagajcie ich post─Öpy i zachowajcie autonomi─Ö nauki, zgodnie z Soborem Watyka┼äskim II, zwracajcie szczeg├│ln─ů uwag─Ö na ich stan naukowy i ko┼Ťcielny;
2 ┬░ w odniesieniu do typowych problem├│w wyst─Öpuj─ůcych w ich w┼éasnym regionie, aby pom├│c, zainspirowa─ç i skoordynowa─ç ich dzia┼éalno┼Ť─ç;
3 ┬░ zawsze zabezpiecza wysoki poziom naukowy, zapewnia istnienie w liczbie odpowiadaj─ůcej potrzebom Ko┼Ťcio┼éa i kulturalnemu post─Öpowi ich regionu;
4 ┬░ w tym celu stanowi─ů w ich ┼éonie specjaln─ů komisj─Ö, wspomagan─ů przez ekspert├│w.

Art. 6. Instytucja, do kt├│rej Kongregacja Edukacji Katolickiej przyzna┼éa prawo do wydania wy┼é─ůcznie stopnia naukowego drugiego i / lub trzeciego cyklu, nosi nazw─Ö "Istituto ad instar Facultatis" .

Artyku┼é 7 ┬ž1. Przygotowuj─ůc Statut i organizacj─Ö bada┼ä, nale┼╝y wzi─ů─ç pod uwag─Ö Standardy zawarte w Za┼é─ůczniku I do niniejszych Standard├│w Aplikacji.

┬ž2. Zgodnie z zasadami okre┼Ťlonymi w Statucie, uczelnie i wydzia┼éy mog─ů, z w┼éasnej inicjatywy, ustanowi─ç rozporz─ůdzenia, kt├│re z poszanowaniem Statutu, bardziej szczeg├│┼éowo okre┼Ťlaj─ů, co odnosi si─Ö do ich konstytucji, ich post─Öpowania i sposob├│w dzia┼éania.

Art. 8. ┬ž1. Warto┼Ť─ç kanoniczna stopnia akademickiego oznacza, ┼╝e ten stopie┼ä umo┼╝liwia przyj─Öcie urz─Öd├│w ko┼Ťcielnych, dla kt├│rych jest to wymagane; dotyczy to w szczeg├│lno┼Ťci nauczania ┼Ťwi─Ötych nauk na wydzia┼éach, seminariach i innych r├│wnowa┼╝nych instytucjach.

┬ž2. Warunki, jakie nale┼╝y spe┼éni─ç w celu uznania poszczeg├│lnych stopni, zgodnie z art. 9 Konstytucji, poza zgod─ů w┼éa┼Ťciwej lokalnej lub regionalnej w┼éadzy ko┼Ťcielnej, dotyczy─ç b─Ödzie przede wszystkim kolegium nauczycieli, planu studi├│w i pomocy naukowych.

┬ž3. Oceny uznane tylko dla niekt├│rych efekt├│w kanonicznych nie mog─ů nigdy by─ç ca┼ékowicie zr├│wnane z kanonicznymi stopniami akademickimi.

Tytu┼é II - Spo┼éeczno┼Ť─ç akademicka i jej rz─ůd
(Const. Ap., Artykuły 11-21)

Art. 9. Wielki Kanclerz odpowiada za:
1 ┬░ nieustannego rozwoju Uniwersytetu lub Wydzia┼éu; promowa─ç swoje naukowe zaanga┼╝owanie i to┼╝samo┼Ť─ç ko┼Ťcieln─ů; aby zapewni─ç pe┼én─ů ochron─Ö doktryny katolickiej oraz wiernie przestrzega─ç Statutu i norm dyktowanych przez Stolic─Ö Apostolsk─ů;
2 ┬░ na korzy┼Ť─ç unii wszystkich cz┼éonk├│w spo┼éeczno┼Ťci akademickiej;
3 ┬░ zaproponowa─ç Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej nazwy obydwu, zgodnie z art. 18 Konstytucji musz─ů by─ç mianowani lub zatwierdzeni przez Rektora, Dziekana lub Dziekana, obydwu nauczycieli, dla kt├│rych wymagane jest zezwolenie;
4 ┬░ otrzyma─ç profesj─Ö wiary rektora, dziekana lub dziekana (patrz kan. 833, 7 ┬░ CIC);
5 ┬░ udzielania lub cofania upowa┼╝nienia do nauczania lub misji kanonicznej wobec nauczycieli, zgodnie z normami Konstytucji;
6 ┬░ pro┼Ťba o zgod─Ö Kongregacji na nadawanie doktorat├│w honorowych┬á;
7 ┬░ informowa─ç Kongregacj─Ö Edukacji Katolickiej o najwa┼╝niejszych sprawach i przesy┼éa─ç co pi─Ö─ç lat szczeg├│┼éowy raport dotycz─ůcy sytuacji akademickiej, moralnej i ekonomicznej Uniwersytetu lub Wydzia┼éu oraz planu strategicznego wraz z opini─ů, zgodnie ze schematem ustalonym przez to samo Zgromadzenie.

Art. 10. Je┼╝eli uniwersytet lub Wydzia┼é zale┼╝─ů od organu kolegialnego (np. Przez Konferencj─Ö Episkopatu), jeden z jego cz┼éonk├│w zostaje wyznaczony do sprawowania urz─Ödu Wielkiego Kanclerza.

Artyku┼é 11. Ordynariusz miejscowy, kt├│ry nie jest Wielkim Kanclerzem, b─Öd─ůc odpowiedzialnym za ┼╝ycie duszpasterskie w swojej diecezji, je┼╝eli dowie si─Ö, ┼╝e na uniwersytecie lub na wydziale istniej─ů fakty sprzeczne z doktryn─ů, moralno┼Ťci─ů lub dyscyplin─ů ko┼Ťcieln─ů , musi ostrzec Wielkiego Kanclerza, aby zapewni┼é; je┼╝eli Wielki Kanclerz nie zapewni, mo┼╝e odwo┼éa─ç si─Ö do Stolicy Apostolskiej, z wyj─ůtkiem obowi─ůzku zapewnienia sobie w najpowa┼╝niejszych lub pilnych przypadkach, kt├│re stanowi─ů zagro┼╝enie dla jego w┼éasnej diecezji.

Art. 12. Mianowanie lub potwierdzenie na podstawie art. 18 Konstytucji jest r├│wnie┼╝ niezb─Ödny dla nowej kadencji wy┼╝ej wymienionych w┼éa┼Ťcicieli.

Art. 13. Co zosta┼éo ustalone w art. 19 Konstytucji, musz─ů by─ç wyszczeg├│lnione w statucie uniwersyteckim lub w poszczeg├│lnych wydzia┼éach, przypisuj─ůc, w zale┼╝no┼Ťci od przypadku, wi─Öksz─ů wag─Ö do kolegialnego lub osobistego rz─ůdu, pod warunkiem, ┼╝e zachowane zostan─ů obie metody, bior─ůc pod uwag─Ö praktyk─Ö uniwersytet├│w w regionie w kt├│rym znajduje si─Ö wydzia┼é lub instytutu religijnego, do kt├│rego nale┼╝y wydzia┼é.

Art. 14. Opr├│cz Rady Uniwersytetu (Senat Naukowy) i Rady Wydzia┼éu - kt├│re istniej─ů wsz─Ödzie, nawet je┼Ťli maj─ů r├│┼╝ne nazwy - Statut mo┼╝e r├│wnie┼╝ odpowiednio ustanowi─ç inne specjalne Rady lub Komisje dotycz─ůce kierunku i promocji sektor├│w naukowych i pedagogicznych dyscyplinarne, ekonomiczne itp.

Artyku┼é 15. ┬ž1. Zgodnie z Konstytucj─ů, Rektor jest tym, kt├│ry jest szefem uniwersytetu; Dyrektor, kt├│ry kieruje Instytutem lub Wydzia┼éem sui iuris┬á; Dean, kt├│ry jest kierownikiem wydzia┼éu nale┼╝─ůcego do uniwersytetu; Dyrektor, kt├│ry jest kierownikiem zagregowanej lub w┼é─ůczonej instytucji akademickiej.
┬ž2. W statucie nale┼╝y ustali─ç czas trwania urz─Ödu oraz ustali─ç, w jakim stopniu i ile kolejnych razy mo┼╝na to potwierdzi─ç.

Art. 16. W biurze Rektora lub Dziekana jest odpowiedzialny za:
1 ┬░ kierowa─ç, promowa─ç i koordynowa─ç ca┼é─ů dzia┼éalno┼Ť─ç spo┼éeczno┼Ťci akademickiej;
2 ° reprezentowanie uniwersytetu, instytutu lub wydziału sui iuris ;
3. zwoływać rady uniwersytetów, instytutów lub wydziałów sui iuris i przewodniczyć im zgodnie ze statutem;
4 ┬░ do monitorowania administracji gospodarczej;
5 ° zgłoszenie się do Wielkiego Kanclerza w najważniejszych kwestiach;
6 °, aby dane instytucji obecnej w Banku Danych Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej były co roku aktualizowane w formie elektronicznej.

Art. 17. Dziekan Wydziału jest odpowiedzialny za:
1 ┬░ w celu promowania i koordynowania wszystkich dzia┼éa┼ä Wydzia┼éu, w szczeg├│lno┼Ťci w zakresie studi├│w i szybkiego dostarczania ich potrzeb;
2 ° zwołuje radę wydziału i przewodniczy jej;
3 ┬░ przyj─ů─ç lub zrezygnowa─ç w imieniu rektora, student├│w, zgodnie ze statutem;
4 ° informowanie Rektora o tym, co zostało zrobione lub zaproponowane przez Wydział;
5 °, aby wykonać to, co ustalili wyżsi Władze;
6 ┬░ aktualizowa─ç przynajmniej raz w roku dane instytucji obecnej w Banku Danych Kongregacji ds. Wychowania Katolickiego.

Tytuł III - Nauczyciele
(Const. Ap., Artykuły 22-30)

Artyku┼é 18. ┬ž1. Profesorami na sta┼ée nale┼╝─ůcymi do Wydzia┼éu s─ů przede wszystkim ci, kt├│rzy przyj─Öli w nim pe┼ény i definitywny tytu┼é i maj─ů zosta─ç wyznaczeni jako Ordynariusze; po nich nast─Öpuj─ů Nadzwyczajne; inni mog─ů r├│wnie┼╝ z po┼╝ytkiem go u┼╝ywa─ç, zgodnie z praktyk─ů uniwersyteck─ů.

┬ž2. Wydzia┼é musi mie─ç minimaln─ů liczb─Ö stabilnych nauczycieli: 12 dla Wydzia┼éu Teologicznego (i ostatecznie co najmniej 3 z wymaganymi kwalifikacjami filozoficznymi: zob. Art. 57), 7 dla Wydzia┼éu Filozoficznego i 5 dla Wydzia┼éu Prawo kanoniczne, a tak┼╝e 5 lub 4 w Wy┼╝szych Instytutach Nauk Religijnych, w zale┼╝no┼Ťci od tego, czy Instytut ma pierwszy i drugi cykl, czy tylko pierwszy cykl. Pozosta┼ée wydzia┼éy musz─ů mie─ç co najmniej 5 sta┼éych nauczycieli.

┬ž3. Opr├│cz stabilnych nauczycieli, inni s─ů zazwyczaj wymieniani, r├│┼╝nie wyznaczani, przede wszystkim go┼Ťcie z innych wydzia┼é├│w.

┬ž4. Wreszcie obecno┼Ť─ç Asystent├│w, kt├│rzy musz─ů posiada─ç odpowiedni tytu┼é, jest odpowiednia do wykonywania okre┼Ťlonych stanowisk akademickich.

Art. 19. ┬ž1. Odpowiedni Doktorat to ten, kt├│ry dotyczy dyscypliny, kt├│rej nale┼╝y uczy─ç.

┬ž2. Na wydzia┼éach teologii i prawa kanonicznego, je┼Ťli jest to ┼Ťwi─Öta dyscyplina lub z ni─ů zwi─ůzana, zwykle wymagany jest kanoniczny doktorat; je┼Ťli Doktorat nie jest kanoniczny, wymagana jest przynajmniej licencja kanoniczna.

┬ž3. Na pozosta┼éych wydzia┼éach, je┼Ťli nauczyciel nie posiada ani kanonicznego doktora, ani kanonicznej licencji, mo┼╝na go traktowa─ç jako sta┼éego nauczyciela tylko pod warunkiem, ┼╝e jego formacja jest zgodna z to┼╝samo┼Ťci─ů ko┼Ťcielnego wydzia┼éu. Oceniaj─ůc kandydat├│w do nauczania, nale┼╝y pami─Öta─ç, poza niezb─Ödn─ů kompetencj─ů w przydzielonej im sprawie, tak┼╝e o wsp├│┼ébrzmieniu i adhezji w swoich publikacjach i dzia┼éalno┼Ťci dydaktycznej z prawd─ů przekazywan─ů przez wiar─Ö.

Art. 20. ┬ž1. Do nauczycieli innych Ko┼Ťcio┼é├│w i wsp├│lnot ko┼Ťcielnych, zamkni─Ötych zgodnie z normami kompetentnej w┼éadzy ko┼Ťcielnej (por. Katalog do stosowania zasad i norm ekumenizmu , nr 191 ss.: AAS 85 [1993], 1107 ss.), upowa┼╝nienie do nauczania jest wydawane przez Wielkiego Kanclerza.

┬ž2. Nauczyciele innych Ko┼Ťcio┼é├│w i wsp├│lnot eklezjalnych nie mog─ů uczy─ç kurs├│w doktryn w pierwszym cyklu, ale mog─ů uczy─ç innych dyscyplin [patrz Directoire for the Principles and Norms on Ecumenism , nr. 192: AAS 85 [1993], 1107-1108]. W drugim cyklu mo┼╝na je nazwa─ç zaproszonymi nauczycielami (por . Tam┼╝e , nr 195: AAS 85 [1993], 1109).

Artyku┼é 21 ┬ž1. Statut ustala dat─Ö nadania sta┼éego urz─Ödu, a to w odniesieniu do o┼Ťwiadczenia o zezwoleniu, kt├│re nale┼╝y uzyska─ç na podstawie art. 27 Konstytucji.

┬ž2. Nulla osta Stolicy Apostolskiej jest deklaracj─ů, ┼╝e zgodnie z Konstytucj─ů i poszczeg├│lnymi Statutami, nie ma przeszkody w proponowanym mianowaniu, kt├│re samo w sobie nie poci─ůga za sob─ů prawa do nauczania. Je┼Ťli jest jaka┼Ť przeszkoda, musi zosta─ç zakomunikowana Wielkiemu Kanclerzowi, kt├│ry wys┼éucha nauczyciela na ten temat.

┬ž3. Je┼Ťli szczeg├│lne okoliczno┼Ťci czasu lub miejsca uniemo┼╝liwiaj─ů wniosek Stolicy Apostolskiej, Wielki Kanclerz kontaktuje si─Ö ze Zgromadzeniem Edukacji Katolickiej w celu znalezienia odpowiedniego rozwi─ůzania.

┬ž4. Wydzia┼éy, kt├│re podlegaj─ů szczeg├│lnemu re┼╝imowi zgodnemu, przestrzegaj─ů ustanowionych tam zasad i, je┼Ťli istniej─ů, te okre┼Ťlone przez Kongregacj─Ö ds. Wychowania Katolickiego.

Art. 22. Okres niezb─Ödny do awansu, kt├│ry musi wynosi─ç co najmniej trzy lata, jest okre┼Ťlony w Statucie.

Artyku┼é 23. ┬ž1. Nauczyciele, przede wszystkim ci stabilni, zobowi─ůzuj─ů si─Ö do wsp├│┼épracy ze sob─ů. Wsp├│┼éprac─Ö zaleca si─Ö tak┼╝e z nauczycielami z innych wydzia┼é├│w, zw┼éaszcza je┼Ťli s─ů to przedmioty powi─ůzane lub wzajemnie powi─ůzane.

┬ž2. W ┼╝adnym momencie nie mo┼╝esz by─ç sta┼éym nauczycielem w wi─Öcej ni┼╝ jednym wydziale.

Artyku┼é 24 ┬ž1. Spos├│b post─Öpowania w przypadku zawieszenia lub usuni─Öcia nauczyciela, w szczeg├│lno┼Ťci w sprawach dotycz─ůcych doktryny, musi by─ç dok┼éadnie okre┼Ťlony w Statucie.

┬ž2. Przede wszystkim musimy spr├│bowa─ç uregulowa─ç spraw─Ö prywatnie mi─Ödzy rektorem, dziekanem lub dziekanem a samym nauczycielem. Je┼╝eli nie zostanie osi─ůgni─Öte porozumienie, sprawa jest odpowiednio rozpatrywana przez w┼éa┼Ťciw─ů Rad─Ö lub Komisj─Ö, tak aby pierwsze badanie sprawy zosta┼éo przeprowadzone na Uniwersytecie lub na Wydziale.Je┼Ťli to nie wystarczy, sprawa jest kierowana do Wielkiego Kanclerza, kt├│ry wraz z ekspertami z Uniwersytetu lub Wydzia┼éu lub z zewn─ůtrz, zbadanie sprawy i zapewni─ç odpowiednio. Zawsze jest do zapewnienia nauczyciel ma prawo zna─ç przyczyny i dowody, a tak┼╝e wyja┼Ťnia─ç i broni─ç swojej sprawy. Pozostaje jednak prawo do odwo┼éania si─Ö do Stolicy Apostolskiej do ostatecznego rozwi─ůzania sprawy (por cann 1732/39 kan 996-1006 KKKW, mo┼╝e 1445, ┬ž 2 CIC,..... Jan Pawe┼é II, Konst Ap Pastor Bonus , 123 sztuki. AAS 80 [1988] 891-892).

┬ž3. Jednak w ci─Ö┼╝kich lub nag┼éych przypadkach, w celu zapewnienia dla dobra uczni├│w i wiernych, kanclerz mo┼╝e zawiesi─ç na czas okre┼Ťlony nauczyciela, dop├│ki nie jest to procedura regularne.

Art. 25. duchowie┼ästwo diecezjalne i zakonne oraz ich odpowiednik, aby sta─ç si─Ö nauczycielami w wydziale i tam pozosta─ç, musz─ů mie─ç zgod─Ö swojego prze┼éo┼╝onego Zwyczajnego lub hierarcha i musi przestrzega─ç zasad ustanowionych w tym wzgl─Ödzie przez kompetentn─ů w┼éadz─Ö ko┼Ťcieln─ů ,

Tytuł IV - Studenci
(... Konst Ap Art 31-35)

Art. 26. ┬ž1. Regularne sk┼éonny sztuka certyfikat. 31 Konstytucji:
1-ta lub post─Öpowanie moralne, dla duchowie┼ästwa, seminarzyst├│w i os├│b konsekrowanych jest Zwyczajne lub Hierarcha, prze┼éo┼╝ony lub ich pe┼énomocnik, dla innych jako osoby ko┼Ťcielnej;
2-te o poprzednich badaniach, to kwalifikacje wymagane zgodnie z art. 32 Konstytucji.

┬ž2. Poniewa┼╝ r├│┼╝ni─ů si─Ö mi─Ödzy badaniach wymaganych w r├│┼╝nych krajach wjazdu na uniwersytecie, Wydzia┼é ma prawo i obowi─ůzek zbada─ç, czy przez ┼Ťwiadectwo, regularnie pojawiaj─ů spe┼énione wszystkie dyscypliny uwa┼╝ane za niezb─Ödne przez samego wydzia┼éu.

┬ž3. W szkole Naj┼Ťwi─Ötszych Nauk wymaga odpowiedniej znajomo┼Ťci j─Özyka ┼éaci┼äskiego, tak aby uczniowie mog─ů zrozumie─ç i wykorzysta─ç ┼║r├│d┼éa tych nauk i dokumenty Ko┼Ťcio┼éa (por Optatam totius , 13: AAS 58 [1966], 721; Pauli VI Rz sermonis┬á: AAS 68 [1976] 481 i nast─Öpne)..

┬ž4. Je┼Ťli obiekt nie jest nauczane, czy by┼éo tak niskie, Wydzia┼é wymaga, ┼╝e mo┼╝na dostarczy─ç w odpowiednim czasie do brakuj─ůcego badania i egzaminu.

Art. 27. Opr├│cz zwyk┼éych student├│w, tych, kt├│re maj─ů tendencj─Ö do odbierania stopni akademickich, mog─ů kwalifikowa─ç si─Ö do udzia┼éu w kursach, zgodnie z zasadami okre┼Ťlonymi w statucie, niezwyk┼éych uczni├│w.

Art. 28. Przeniesienie studenta z jednego wydzia┼éu do drugiego mo┼╝e mie─ç miejsce dopiero na pocz─ůtku roku akademickiego lub p├│┼é roku, po tym jak zosta┼é dok┼éadnie zbadany swoj─ů sytuacj─Ö akademick─ů i dyscyplinarne; tak ┼╝e nikt nie mo┼╝e mie─ç prawo do uzyskania stopnia naukowego, je┼Ťli nie maj─ů one najpierw spe┼énione aby wszystko, co jest konieczne do osi─ůgni─Öcia tego stopnia, zgodnie ze Statutem i kolejno┼Ť─ç bada┼ä.

Art. 29. Przy ustalaniu zasad zawieszenia lub wydalenia ucznia z Wydziału jest chroniona jej prawo do obrony.

Tytuł V - Urzędnicy i personel administracyjny i obsługa
koszt├│w (... Ap Art 36)
Tytuł VI - Program studiów
(... Konst Ap Art 37-44)

Art. 30. Uk┼éad studi├│w potrzeba zatwierdzenia przez Kongregacj─Ö Wychowania Katolickiego (por kan. 816 ┬ž2 KPK, kan. 650 KKKW).

Art. 31. Uk┼éad bada┼ä ka┼╝dej Wydzia┼éu musi okre┼Ťla, kt├│re dyscyplin (g┼é├│wne i pomocnicze), s─ů wymagane i musi by─ç nast─Öpnie wszystkich, kt├│re s─ů wolne lub opcjonalne.

Art. 32. Podobnie kolejno┼Ť─ç bada┼ä ustala tutoriale i seminaria, w kt├│rych uczniowie maj─ů nie tylko by─ç obecny, ale tak┼╝e aktywnie dzia┼éa─ç wsp├│lnie z kolegami i tworzy─ç w┼éasne.

Art. 33. ┬ž1. Wyk┼éady i ─çwiczenia s─ů rozmieszczone w odpowiedni spos├│b, tak aby wspiera─ç prywatne badania i prace prywatnego pod kierunkiem nauczycieli.
┬ž2. Niekt├│re kursy mog─ů odbywa─ç si─Ö w formie nauczania na odleg┼éo┼Ť─ç, je┼╝eli zlecenie bada┼ä, zatwierdzony przez Kongregacj─Ö Edukacji Katolickiej, plan├│w i okre┼Ťla warunki, zw┼éaszcza o egzaminach.

Art. 34. ┬ž1. Statut lub regulamin Uniwersytetu Wydzia┼é provvedano lub te┼╝ w celu ustalenia, w jaki spos├│b egzaminator├│w, aby ich s─ůdy o kandydat├│w.
┬ž2. W wyroku w sprawie kandydat├│w na poszczeg├│lnych stopniach naukowych uwzgl─Ödniono wszystkich wynik├│w uzyskanych w r├│┼╝nych testach, zar├│wno ustnych i pisemnych w tym samym cyklu.
┬ž3. W testach przyznawania stopni, zw┼éaszcza doktoratu, jest r├│wnie┼╝ przydatna zaprosi─ç nauczycieli zewn─Ötrznych.

Tytu┼é VII - stopnie naukowe i inne papiery warto┼Ťciowe
(... Konst Ap Art 45-52)

Art. 35. W uniwersytetach i wydzia┼éach ko┼Ťcielnych kanonicznie lub zatwierdzone, stopnie naukowe zosta┼éy podane do Stolicy Apostolskiej w┼éadze.

Art. 36. ┬ž1. Statuty okre┼Ťlaj─ů, jakie wymagania potrzebne do przygotowania rozprawy doktorskiej, a zasady jego obronie publicznej i publikacji.

┬ž2. Publikuje rozprawa w formie elektronicznej jest dopuszczalne, je┼╝eli zlecenie bada┼ä tak stanowi i okre┼Ťla warunki, w taki spos├│b gwarantuj─ůcy jej sta┼éy dost─Öpno┼Ť─ç.

Art. 37. Kopia w formie papierowej opublikowanej rozprawy nale┼╝y przes┼éa─ç do Kongregacji Wychowania Katolickiego. Zaleca si─Ö, ┼╝e kopie s─ů r├│wnie┼╝ wysy┼éane do Ko┼Ťcielnej wydzia┼éach, przynajmniej tych z regionu, kt├│re dotycz─ů tej samej nauki.

Art. 38. autentycznych dokument├│w dotycz─ůcych powierzenia stopni akademickich maj─ů by─ç podpisane przez w┼éadze akademickie, zgodnie ze statutem, a tak┼╝e sekretarza Uniwersytetu lub Wydzia┼éu i opatrzyli jego uszczelnienie.

Art. 39. W krajach, dla kt├│rych mi─Ödzynarodowe konwencje Stolicy Apostolskiej i kt├│re instytucje wymagaj─ů w┼éadze akademickie za stosowne, autentycznych dokument├│w stopni akademickich doda dokument o wi─Öcej informacji na temat przebiegu badania (dla Przyk┼éadowo, suplement do dyplomu ).

Art. 40. Nie można przyznać doktorat causa honoris bez zgody kanclerza, który musi najpierw uzyskać zezwolenie Stolicy Apostolskiej i usłyszeć opinię Uniwersytetu lub Rady Wydziału.

Art. 41. W celu wydziału, oprócz stopni naukowych nadanych przez władze Stolicy Apostolskiej, może nadawać inne tytuły, należy:
1 ° że Zgromadzenie Edukacji katolickiego podane luzu dla przypisywania danego tytułu;
2 ┬░ ┼╝e odpowiednia kolejno┼Ť─ç bada┼ä w celu ustalenia charakteru tytu┼éu, wyra┼║nie stwierdzaj─ůc, ┼╝e nie jest to stopie┼ä naukowy przyznawany przez w┼éadze Stolicy Apostolskiej;
3 ┬░ stopnia, ┼╝e same deklaruj─ů, ┼╝e tytu┼é nie jest nadawany przez w┼éadze Stolicy Apostolskiej.

Tytuł VIII - do nauczania
(... Konst Ap Art 53-56)

Art. 42. Uniwersytet lub Wydział musi mieć naprawdę funkcjonalne sale lekcyjne i godny i dostosowane do różnych przedmiotów i liczby studentów.

Art. 43. Musi istnieć biblioteka odniesienia, w którym zasada działa dla pracy naukowej nauczycieli i uczniów.

Art. 44 należy ustalić normy dla biblioteki, dzięki czemu dostęp i użytkowanie jest łatwe dla nauczycieli i uczniów.

Art. 45 nale┼╝y wspiera─ç wsp├│┼éprac─Ö i koordynacj─Ö mi─Ödzy bibliotekami tym samym mie┼Ťcie lub regionie.

Tytuł IX - sprawy gospodarcze
(... Konst Ap Art 57-60)

Art. 46. ┬ž1. Do dobrej administracji, w┼éadze akademickie musi poinformowa─ç si─Ö w ustalonych porach o sytuacji finansowej i musz─ů zapewni─ç staranne, okresowych audyt├│w.
┬ž2. Rocznie, rektor i prezydent wys┼éa─ç raport na temat statusu ekonomicznego Uniwersytetu lub Wydzia┼éu do Kanclerza.
Art. 47. ┬ž1. To ma by─ç podj─Öta stosownie do p┼éacenia podatk├│w nie utrudnia─ç dost─Öpu do stopni naukowych dla student├│w i dla dar├│w intelektualnych, kt├│re s─ů przewidziane, daj─ů nadziej─Ö na jeden dzie┼ä jest przydatna do Ko┼Ťcio┼éa.
┬ž2. Dlatego nale┼╝y zachowa─ç ostro┼╝no┼Ť─ç, aby ustali─ç, dla student├│w, specjalne dotacje, pochodzenia ko┼Ťcielnego, cywilnego lub prywatnych, maj─ůcych pom├│c.

Tytuł X - planowania i współpracy Wydziałów
(... Konst Ap Art 61-67)

Art. 48. ┬ž1. Konieczno┼Ťci postawienia nowej uczelni lub wydzia┼éu, konieczne jest:
a) wykazano prawdziwy potrzeby lub narz─Ödzia, kt├│re nie mog─ů by─ç zrealizowane albo powi─ůzania, agregacji lub przerobu;
b) konieczne wymagania, z których główne to:
1 ┬░ liczba sta┼éych wydzia┼éu i ich zastrze┼╝enia, w zale┼╝no┼Ťci od charakteru i wymaga┼ä Wydzia┼éu;
2 ┬░ odpowiednia liczba os├│b;
pomieszczenia 3rd biblioteki i inne pomoce naukowe i szkolne;
4th naprawd─Ö wystarczaj─ůce zasoby na Uniwersytecie lub Wydzia┼éu;
c) pracownik podnosi statutu wraz z programem studi├│w, kt├│re s─ů zgodne z postanowieniami niniejszej Konstytucji i powi─ůzanych przepis├│w wykonawczych.
┬ž2. Kongregacja Wychowania Katolickiego - po wys┼éuchaniu opinii zar├│wno Konferencji Episkopatu i biskupa diecezjalnego lub eparchialny, g┼é├│wnie z punktu widzenia duszpasterskiego, zar├│wno eksperci, zw┼éaszcza te z s─ůsiednich wydzia┼é├│w raczej z naukowego punktu widzenia - zadecyduje celowo┼Ť─ç nowej erekcji.

Art. 49. Jeżeli strony, zatwierdzenie Uniwersytetu lub wydziału, konieczne jest, aby:
a) zarówno Konferencja Episkopatu oraz biskup diecezjalny lub eparchialny wyraziły zgodę;
b) musz─ů by─ç spe┼énione warunki okre┼Ťlone w art. 48, ┬ž1, B) i C).
Art 50. Warunki zakresie ubezpieczenia, powy┼╝sze liczby i jako┼Ťci nauczycieli, program studi├│w, biblioteki, a stawk─ů Wydzia┼éu franczyzodawcy pom├│c Instytutowi franczyzobiorcy.; W zwi─ůzku z tym, jest to zazwyczaj, ┼╝e Wydzia┼é Stowarzyszenia i instytucji powi─ůzanych s─ů w tym samym kraju lub regionu kulturowego.

Art. 51. ┬ž1. Agregacji jest powi─ůzanie z Wydzia┼éu pewnym Institute kt├│ry obejmuje tylko pierwszego i drugiego etapu, aby osi─ůgn─ů─ç poprzez odpowiednie stopnie Wydzia┼éu akademickich.
┬ž2. W┼é─ůczenie jest wprowadzenie do Wydzia┼éu pewnym Institute kt├│ry obejmuje albo druga albo trzecia lub obydwu cykli, aby osi─ůgn─ů─ç poprzez odpowiednie stopnie Wydzia┼éu akademickich.
┬ž3. Agregacja i inkorporacja nie mo┼╝e by─ç udzielona, je┼╝eli Instytut nie jest odpowiednio wyposa┼╝ony do osi─ůgni─Öcia tych okre┼Ťlonych stopniach naukowych, tak, ┼╝e jest uzasadnione nadzieje, ┼╝e dzi─Öki po┼é─ůczeniu z Wydzia┼éem, to faktycznie osi─ůga po┼╝─ůdanego celu.

Art. 52. ┬ž1. E ÔÇ×w celu u┼éatwienia wsp├│┼épracy mi─Ödzy samymi wydzia┼éach ko┼Ťcielnych oraz poprzez wymian─Ö nauczycieli i dzi─Öki wzajemnej komunikacji pracy naukowej oraz promowanie wsp├│lnych bada┼ä dla dobra ludu Bo┼╝ego.
┬ž2. To r├│wnie┼╝ wspieranie wsp├│┼épracy z innymi wydzia┼éami, w tym niekatolik├│w, pod warunkiem, ┼╝e jest starannie zachowane ich to┼╝samo┼Ťci.

CZ─ś┼Ü─ć DRUGA
ZASADY SPECJALNE
Tytuł I - Wydział Teologiczny
(... Konst Ap Art 69-76)

Art. 53. dyscypliny teologiczne prowadzone s─ů tak, ┼╝e jest oczywiste, ich zwi─ůzek organiczny, i to podkre┼Ťlaj─ů r├│┼╝ne aspekty lub wymiary, kt├│re odnosz─ů si─Ö wewn─Ötrznie do ┼Ťwi─Ötej doktryny, zw┼éaszcza te, kt├│re s─ů biblijne, patrystycznych, historyczne , liturgiczny i duszpasterski. Student├│w, a nast─Öpnie musz─ů by─ç doprowadzi┼éy do g┼é─Öbokiego zrozumienie tematu oraz tworzenia osobistej syntezy, aby naby─ç metody bada┼ä naukowych, a tym samym sta─ç si─Ö w stanie odpowiednio wyt┼éumaczy─ç ┼Ťwi─Ötej doktryny.
Sztuki 54. Ucz─ůc normy zawartych w dokumentach Vaticanum II (por. Praesertim Dei verbum┬á: AAS . 58 [1966], 817 ff; Optatam Totius┬á: AAS 58 [1966] 713 i nast.), Jak r├│wnie┼╝ w ostatnich dokumentach Apostolska (por praesertim Pauli VI lumen├│w Ecclesiae de S. Thoma Akwinu , listopad 20, 1974. AAS 66 [1974] 673 ff;. Sacrae Cong institutione pro catholica litteras cia. institutione Theologica [22 lutego , 1976]; De institutione kanoniczne [1 marca 1975]; De institutione philosophica [20 stycznia 1972],. De institutione liturgiczny [3 giu.1979];De institutione w mediis communicationis [19 marca 1986]; De Ecclesiae institutione w doktrynie spo┼éecznej [30 grudnia 1988]; Badanie de Patrum Ecclesiae [10 listopada 1989]; De institutione o matrimonium i familiam [mar.1995 19]) jak r├│wnie┼╝ wp┼éyw bada┼ä naukowych.

Art. 55. dyscypliny s─ů obowi─ůzkowe:
1 ┬░ w pierwszym cyklu:
a) -The filozoficznych dyscyplin wymagane do teologii, kt├│re s─ů przede wszystkim systematycznej filozofii i filozofii Astoria (staro┼╝ytnej, ┼Ťredniowiecznej, nowoczesny, wsp├│┼éczesny). Systematyczne nauczanie, opr├│cz og├│lnego wst─Öpu b─Ödzie zrozumie─ç g┼é├│wne cz─Ö┼Ťci podej┼Ťcia: 1) metafizyczny (rozumiane jako naturalne teologi─Ö i filozofi─Ö), 2) filozofi─Ö natury 3) filozofii cz┼éowieka, 4) filozofii moralno┼Ť─ç i polityka, 5) logika i filozofia wiedzy.
- bez Humanistycznym dyscyplin ┼Ťci┼Ťle filozoficzne (por Ord Art 66, 1 a.). Powinny stanowi─ç co najmniej 60% z liczby punkt├│w w pierwszych dw├│ch latach. Ka┼╝dego roku musi zawiera─ç odpowiedni─ů liczb─Ö punkt├│w dla roku studi├│w w pe┼énym wymiarze czasowym.
- Jest bardzo po┼╝─ůdane, aby kursy filozofia koncentruje si─Ö w dw├│ch pierwszych latach formacji filozoficznej i teologicznej. Te filozoficzne badania wykonane w ┼Ťwietle studi├│w teologicznych zostan─ů zjednoczone w trakcie tego dwuletniego okresu, kurs├│w wprowadzaj─ůcych w teologii.
b) dyscyplin teologicznych, mianowicie:
- Naj┼Ťwi─Ötszego Pismo wprowadzenie i exegesis;
- teologia fundamentalna, w nawi─ůzaniu do pytania o ekumenizmie niechrze┼Ťcija┼äskich religii i ateizmu, jak r├│wnie┼╝ inne pr─ůd wsp├│┼éczesnej kultury;
- Dogmatyczna Teologia;
- moralny i duchowy teologia;
- duszpasterska Teologia;
- Liturgia;
- Historia Ko┼Ťcio┼éa Patrologii i Archeologii;
- Prawo kanoniczne.
c) dyscyplin pomocniczych, mianowicie niekt├│re nauki humanistyczne i opr├│cz ┼éaciny, j─Özyk├│w biblijnych, do tego stopnia, ┼╝e jest wymagane do nast─Öpuj─ůcych cyklach.
2, w drugim cyklu:
Poszczeg├│lne dyscypliny, kt├│re maj─ů siedzib─Ö w r├│┼╝nych sekcjach wed┼éug r├│┼╝nych specjalno┼Ťci, z praktycznych ─çwicze┼ä i seminari├│w, w tym prac pisemnych.
3 w trzecim cyklu:
Kolejno┼Ť─ç bada┼ä Wydzia┼éu do ustalenia, czy i jakie konkretne dyscypliny maj─ů by─ç nauczane, wraz z praktycznych ─çwicze┼ä i seminari├│w, a tak┼╝e dawnych i wsp├│┼éczesnych j─Özyk├│w, studenci musz─ů by─ç w stanie zrozumie─ç, w celu przetworzenia na rozpraw─Ö.

Art. 56. W instytucjonalnych pi─Öciu lat od pierwszego cyklu musi pilnie zapewni─ç, ┼╝e wszystkie przedmioty s─ů nauczane w momencie sk┼éadania zam├│wienia, pe┼énia, i sposobu, jak harmonijnie i efektywnie, aby da─ç studentom solidne wykszta┼écenie, systematyczny i kompletny w teologii, dzi─Öki kt├│ra pozwoli mu te┼╝, aby kontynuowa─ç studia wy┼╝sze drugiego cyklu, lub do wykonywania pewnych zada┼ä ko┼Ťcielnych.

Art. 57. liczba nauczycieli, kt├│rzy ucz─ů filozofia musi by─ç co najmniej trzy, o ile wymagane tytu┼éy filozoficzne (por Ord ., Art. 19 i 67, 2). Musz─ů by─ç stabilne, kt├│ry jest po┼Ťwi─Öcony w pe┼énym wymiarze czasu do nauczania filozofii i bada┼ä w tej dziedzinie.

Art. 58. Poza tym egzaminy lub testy równoważne dla każdej dyscypliny, pod koniec pierwszego i drugiego cyklu jest zarówno kompleksowe badanie lub równoważne testy, z których student udowodni, że ma pełne i naukowe formacji wymaganej przez cyklu odpowiednia.

Art. 59. To jest dla Wydzia┼éu do ustalenia, na jakich warunkach student├│w, kt├│rzy uko┼äczyli programu studi├│w filozoficznych i teologicznych w seminarium lub innego zatwierdzonego instytucji wy┼╝szej mog─ů by─ç dopuszczone do drugiego cyklu, bior─ůc pod uwag─Ö ju┼╝ studia wykonane i, w stosownych przypadkach, przepisuj─ůc specjalne kursy i egzaminy.

Tytuł II - Wydział Prawa Kanonicznego
(... Konst Ap Art 77-80)

Art. 60. W Wydziale Prawa Kanonicznego, czy ┼éaciny lub Oriental, nale┼╝y uwa┼╝a─ç, okre┼Ťlaj─ůc─ů zar├│wno z historii i Teksty ustaw ko┼Ťcielnych, zar├│wno od ich rozmieszczenia i po┼é─ůczenia, zar├│wno ich teologicznych fundament├│w.

Art. 61. dyscyplin s─ů obowi─ůzkowe:
1 ┬░ w pierwszym cyklu:
a) elementy filozofii: antropologia filozoficzna, metafizyka, etyka;
b) elementy teologicznych: wprowadzenie do Pismo Naj┼Ťwi─Ötszego; podstawow─ů teologia objawienie, przek┼éadnia i wiarygodno┼Ť─ç; teologia trynitarna; chrystologia; traktat o ┼éask─Ö; tak wyj─ůtkowe eklezjologia; og├│lnego i specjalnego teologii sakramentalnej; podstawowym i specjalny teologia moralna;
c) podstawowe koncepcje prawa kanonicznego;
d) Łacińskiej.
2 ┬░ w drugim cyklu:
a) Kodeks Prawa Kanonicznego lub Kodeks Kanon├│w Ko┼Ťcio┼é├│w Wschodnich we wszystkich swoich cz─Ö┼Ťciach i innych obowi─ůzuj─ůcych przepis├│w prawa;
b) Related dyscyplin: teologia prawa kanonicznego; filozofia prawa; instytucje prawa rzymskiego; Elementy prawa cywilnego; Historia instytucji kanonicznych; Historia ┼║r├│de┼é prawa kanonicznego; Stosunki mi─Ödzy Ko┼Ťcio┼éem a spo┼éecze┼ästwem obywatelskim; kanoniczne praxis administracyjnych i s─ůdowych;
c) wprowadzenie do Kodeks Kanon├│w Ko┼Ťcio┼é├│w Wschodnich dla student├│w Wydzia┼éu Prawa Kanonicznego ┼éacinie; Wprowadzenie do Kodeksu Prawa Kanonicznego dla student├│w Wydzia┼éu Wschodniego Prawa Kanonicznego;
d) Łacińskiej;
e) zajęcia fakultatywne, ćwiczenia i seminaria, jak wymagane przez każdego wydziału.
3 ┬░ w trzecim cyklu:
a) latinity kanonicznej;
b) zajęcia fakultatywne lub ćwiczenia wymagane przez każdego wydziału.

Art. 62. ┬ž1. Mog─ů by─ç przyj─Öty natychmiast do drugiego stopnia student├│w, kt├│rzy pomy┼Ťlnie uko┼äczyli program filozoficzno-teologiczne w Wy┼╝szym Seminarium Duchownym lub wydzia┼éu teologicznego, chyba ┼╝e dziekan uzna to za konieczne lub stosowne wymaga uprzedniej kurs do j─Özyka ┼éaci┼äskiego lub og├│lnych instytucji prawnych kanon.
Ci, którzy udowodnili, że badali niektórych przedmiotów w pierwszym cyklu w odpowiednim wydziału lub instytutu uniwersyteckiego można zrezygnować z nich.
┬ž2. Studenci, kt├│rzy posiadaj─ů stopie┼ä naukowy w dziedzinie prawa cywilnego mo┼╝na zrezygnowa─ç z niekt├│rych kurs├│w drugiego cyklu (takich jak prawa rzymskiego i prawa cywilnego), ale nie mog─ů by─ç zwolnione z licencji trzech lat.
┬ž 3. Po drugim cyklu, studenci musz─ů zna─ç ┼éacin─Ö tak, ┼╝e mog─ů dobrze zrozumie─ç Kodeks Prawa Kanonicznego i Kodeks Kanon├│w Ko┼Ťcio┼é├│w Wschodnich i innych dokumentach kanonicznych; w trzecim cyklu, a tak┼╝e w j─Özyku ┼éaci┼äskim, tak aby mog┼éy poprawnie interpretowa─ç ┼║r├│d┼éa prawa, inne j─Özyki potrzebne do projektu pracy doktorskiej.

Art. 63. Poza tym egzaminy lub testy r├│wnowa┼╝ne dla ka┼╝dej dyscypliny, na ko┼äcu drugiego cyklu jest kompleksowe badanie lub r├│wnowa┼╝ne testy, kt├│re wskazuj─ů, ┼╝e masz pe┼éne i naukowych formacji wymaganej przez cykl

Tytuł III - Wydział Filozofii
(... Konst Ap Art 81-84)


Art. 64. ┬ž1. Badania i nauczanie filozofii w Ko┼Ťcielnej Wydzia┼éu Filozofii musz─ů by─ç zakorzenione ÔÇ×w wiecznie wa┼╝nego dziedzictwa filozoficznegoÔÇŁ (kan. 251 KPK i Sob├│r Watyka┼äski II, Dekret. Optatam totius , 15), kt├│ra rozwin─Ö┼éa si─Ö w ca┼éej historii, szczeg├│lnie bior─ůc pod uwag─Ö prace Tomasza z Akwinu. Jednocze┼Ťnie, filozofia uczy w wydziale ko┼Ťcielnego b─Ödzie otwarta do wk┼éad├│w, ┼╝e ostatnie badania dostarczy┼éy i nadal wnosz─ů. Konieczne b─Ödzie podkre┼Ťli─ç m─ůdro┼Ť─ç i metafizyczny wymiar filozofii.
┬ž2.Nel pierwszy cykl, filozofia musi by─ç prowadzone w taki spos├│b, ┼╝e studenci, kt├│rzy otrzymuj─ů tytu┼é licencjata osi─ůgn─ů─ç solidn─ů i sp├│jn─ů syntez─Ö doktrynaln─ů, nauczy─ç si─Ö zbada─ç i oceni─ç r├│┼╝ne systemy filozoficzne i przyzwyczai─ç si─Ö do osobistej refleksji filozoficznej.
┬ž3. W przypadku student├│w pierwszego cyklu studi├│w teologicznych ucz─Öszczaj─ůcych na zaj─Öcia pierwszego cyklu Wydzia┼éu Filozofii, jest czujno┼Ť─ç w celu zachowania specyfiki tre┼Ť─ç i cel ka┼╝dego szkolenia. Pod koniec tego rodzaju edukacji filozoficznej nie jest przyznany stopie┼ä naukowy w filozofii (patrz VG , art. 74), ale studenci mog─ů za┼╝─ůda─ç certyfikatu kurs├│w podj─Ötych i kredyt├│w przyznanych.
┬ž4. Powstawanie otrzymany w pierwszym cyklu mo┼╝e by─ç zako┼äczona w nast─Öpny cykl zaczyna specjalizacji przez wi─Öksz─ů koncentracj─Ö na cz─Ö┼Ťci filozofii i wi─Ökszym zaanga┼╝owaniu student├│w w filozoficznego odbicie.
┬ž5. Nale┼╝y dokona─ç wyra┼║nego rozr├│┼╝nienia mi─Ödzy bada┼ä ko┼Ťcielnej Wydziale Filozofii i filozoficznej drogi, kt├│ra stanowi integraln─ů cz─Ö┼Ť─ç studi├│w w Wydziale Teologicznym lub w seminarium. W instytucji, w kt├│rej s─ů one r├│wnocze┼Ťnie ko┼Ťcielnego Wydzia┼é Filozofii, ┼╝e Wydzia┼é Teologiczny, gdy kursy filozofii, kt├│re s─ů cz─Ö┼Ťci─ů pierwszego cyklu pi─Öcioletnim teologii s─ů wykonane na Wydziale Filozoficznym, organ, kt├│ry decyduje program jest dziekan Wydzia┼éu Teologicznego, zgodnie z obowi─ůzuj─ůcym prawem i zwi─Ökszanie ┼Ťcis┼é─ů wsp├│┼éprac─Ö z Wydzia┼éu Filozofii.

Art. 65. W nauczaniu filozofii musi przestrzega─ç zasad, kt├│re dotycz─ů, kt├│re s─ů zawarte w dokumentach Soboru Watyka┼äskiego II (por praesertim optatam totius┬á: AAS . 58 [1966], 713 nn; Gravissimum educationis┬á: AAS 58 [ . 1966] 728 i dalsze), jak r├│wnie┼╝ w p├│┼║niejszych dokumentach Holy patrz (por praesertim Pauli VI lumen├│w Ecclesiae de S. Thoma Akwinu , 20 listopada 1974: AAS . 66 [1974] 673 ff; . Sacrae Cong Pro institutione catholica litteras de institutione philosophica . [20 stycznia 1972], John Paul II Enc Fides i stosunek┬á: AAS 91 [1999] 5 i nast─Öpne; Id Enc... Veritatis blask: AAS 85 [1993] 1133 i nast─Öpne), jak r├│wnie┼╝ odnosi si─Ö do bada┼ä naukowych..

Art. 66. dyscypliny nauczane w r├│┼╝nych cyklach s─ů:
1 ┬░ w pierwszym cyklu:
a) Podstawowe przedmioty obowi─ůzkowe:
- Og├│lne wprowadzenie, kt├│re b─Öd─ů mia┼éy na celu w szczeg├│lno┼Ťci, aby pokaza─ç m─ůdro┼Ťciowy wymiar filozofii.
- g┼é├│wnych dziedzin filozoficzne: 1) Metaphysics (rozumianej jako naturalne teologi─Ö i filozofi─Ö), 2) filozofii natury, 3) filozofii cz┼éowieka, 4) filozofii moralnym i politycznych, 5) logiczne i filozofi─Ö wiedzy. Bior─ůc pod uwag─Ö znaczenie metafizyki, ta dyscyplina b─Ödzie musia┼é zap┼éaci─ç odpowiedni─ů liczb─Ö punkt├│w.
- Historia filozofii: staro┼╝ytny, ┼Ťredniowieczny, nowoczesny i wsp├│┼éczesny. Dok┼éadna analiza pr─ůd├│w, kt├│re mia┼éy wi─Ökszy wp┼éyw towarzyszy─ç b─Ödzie, je┼Ťli to mo┼╝liwe, z lektury tekst├│w najwa┼╝niejszych autor├│w. Doda┼é, ┼╝e w zale┼╝no┼Ťci od potrzeby, badaniu przez lokalne filozofii.
Podstawowe przedmioty obowi─ůzkowe musi stanowi─ç co najmniej 60% i nie przekracza 70% liczby punkt├│w z pierwszego cyklu.

b) uzupe┼éniaj─ůce przedmioty obowi─ůzkowe:
- Badanie relacji mi─Ödzy rozumem a wiar─ů chrze┼Ťcija┼äsk─ů lub mi─Ödzy filozofi─ů a teologi─ů, z systematycznego punktu widzenia i historyczne, uwa┼╝a─ç, aby chroni─ç zar├│wno niezale┼╝no┼Ťci s─ůd├│w jak ich obligacji.

- ┼éaci┼äski, tak aby mogli oni zrozumie─ç dzie┼éa filozoficzne (zw┼éaszcza autor├│w chrze┼Ťcija┼äskich) napisanych w tym j─Özyku. Taka znajomo┼Ť─ç ┼éaciny musi nast─ůpi─ç w ci─ůgu pierwszych dw├│ch lat.

- Nowoczesny j─Özyk inny ni┼╝ ojczysty, kt├│rego wiedza musi nast─ůpi─ç przed ko┼äcem trzeciego roku.
- Wprowadzenie do metodologii badań i prac naukowych, które również rozpoczyna stosowanie narzędzi badawczych i praktyki rzeczowy dyskurs.

c) ewentualne substancje dodatkowe:
- elementy z literatury i sztuki;
- Elementy jakiej┼Ť ludzkiej nauki lub jakiej┼Ť przyrodniczej (np psychologia, socjologia, historia, biologia, fizyka). To brygada, w szczeg├│lny spos├│b, tak, ┼╝e nawi─ůzuje po┼é─ůczenie mi─Ödzy nauki i filozofii.
- Niekt├│re inne opcjonalne dyscyplina filozoficzna: np filozofia nauki, filozofia kultury, filozofia sztuki, filozofia techniki, filozofia j─Özyka, filozofia prawa, filozofia religii.
2, w drugim cyklu:
- specjalnych dziedzin, kt├│re s─ů odpowiednio rozmieszczone na r├│┼╝nych cz─Ö┼Ťci o r├│┼╝nych kierunkach wraz z praktycznych ─çwicze┼ä i konferencyjne, w tym specialetesinascritta.
- nauka lub pog┼é─Öbienie staro┼╝ytnego greckiego lub drugiego wsp├│┼éczesnego j─Özyka opr├│cz wymaganego w pierwszym cyklu i g┼é─Öboko┼Ťci tego ostatniego.
3 w trzecim cyklu:
Kolejno┼Ť─ç bada┼ä Wydzia┼éu zadecyduje co, je┼Ťli specjalne dyscypliny maj─ů by─ç badane, z praktycznych ─çwicze┼ä i seminari├│w. nauka b─Ödzie potrzebowa┼é dalszego pog┼é─Öbienia j─Özyku lub jednym z j─Özyk├│w badanych ju┼╝ wcze┼Ťniej.

Art. 67. ┬ž 1. Wydzia┼é musi zaanga┼╝owa─ç si─Ö w spos├│b stabilny co najmniej siedem nauczyciele odpowiednio przeszkoleni, tak aby mog┼éy zapewni─ç nauczanie ka┼╝dego z podstawowych przedmiot├│w obowi─ůzkowych (por Ord ., Art. 66, 1, 48, ┬ž 1, b).
W szczeg├│lno┼Ťci, pierwszy cykl musi mie─ç co najmniej pi─Öciu sta┼éych wyk┼éadowc├│w podzielony w nast─Öpuj─ůcy spos├│b: jeden w metafizyczny, jeden w filozofii przyrody, jeden w filozofii cz┼éowieka, jeden w moralnej i politycznej filozofii, jeden w logice i filozofii poznania.
W przypadku innych substancji, obowi─ůzkowych i opcjonalnych, Departament mog─ů szuka─ç pomocy u innych nauczycieli.
┬ž 2. Nauczyciel ma kwalifikacje do nauczania w ko┼Ťcielnej instytucji, gdzie uzyska┼é stopnie naukowe wymagane w Ko┼Ťcielnej Wydzia┼éu Filozofii (por Ord ., Art. 19).
┬ž 3. Je┼╝eli nauczyciel nie jest w posiadaniu obu kanonicznej doktoratu ani licencji kanonicznej, b─Ödzie on liczony jako sta┼éy nauczyciela tylko pod warunkiem, ┼╝e jego jest zgodne filozoficzne t┼éo za tre┼Ť─ç i spos├│b z tym, co zaproponowano w Wydzia┼é ko┼Ťcielnym. Przy ocenie kandydat├│w do nauczania w Ko┼Ťcielnej Wydzia┼éu Filozofii ma by─ç zrobione: niezb─Ödn─ů wiedz─Ö w temacie przypisanej do nich; odpowiedni otw├│r do ca┼éej wiedzy; Cz┼éonkostwo w swoich publikacjach i ich nauczaniu w prawdy nauczane przez wiar─Ö; odpowiednio dok┼éadna wiedza o harmonijnej relacji mi─Ödzy wiar─ů a rozumem.
┬ž 4. Musimy zapewni─ç, ┼╝e ko┼Ťcielne Wydzia┼é Filozofii zawsze ma wi─Ökszo┼Ť─ç sta┼éej wydzia┼éu posiadaj─ůcych tytu┼é doktora filozofii ko┼Ťcio┼éa lub licencji ko┼Ťcieln─ů dla ┼Ťwi─Ötej nauki z doktoratem z filozofii osi─ůgni─Öte w non-ko┼Ťcielnych uniwersytetach.

Art. 68. Na og├│┼é tak, ┼╝e student mo┼╝e zosta─ç przyj─Öty do drugiego cyklu w filozofii, musia┼é otrzyma┼é swoj─ů ko┼Ťcieln─ů matury z filozofii.
Je┼╝eli ucze┼ä nie studia filozoficzne w spos├│b nie Ko┼Ťcielnej Wydzia┼éu Filozofii Katolickiego Uniwersytetu lub innych studi├│w wy┼╝szych instytutu, mo┼╝e by─ç dopuszczony do drugiego cyklu tylko po udowadniaj─ůc z odpowiednim badaniu, ┼╝e jego przygotowanie jest zgodny z zaproponowana w ko┼Ťcielnej Wydziale Filozofii i wype┼énieniu wszelkich luk w stosunku do lat oraz programu planowanego na pierwszym cyklu w ramach tych Ordinationes . Wyb├│r kurs├│w zaszczepi─ç podsumowanie nauczanych przedmiot├│w (patrz VG , art. 82 a). Na ko┼äcu tych bada┼ä uzupe┼éniaj─ůcych, student sar├áammesso drugiego cyklu, bez otrzymania matury ko┼Ťcieln─ů filozofii.

Art. 69. ┬ž1. W zwi─ůzku z reform─ů pierwszego trzyletniego cyklu studi├│w ko┼Ťcielnych filozofii, kt├│ra ko┼äczy si─Ö matury w filozofii, przynale┼╝no┼Ť─ç filozoficzne musz─ů by─ç zgodne z tym, co zosta┼éo og┼éoszone w pierwszym cyklu, poniewa┼╝ od wielu lat i do program (por Ord sztuka 66 1..); liczba sta┼éych nauczycieli w filozoficznej instytucji stowarzyszonych musi wynosi─ç co najmniej pi─Ö─ç z wymaganych kwalifikacji (patrz Ord ., art. 67).
┬ž2. Bior─ůc pod uwag─Ö te dwa lata drugiego cyklu reform ko┼Ťcielnych studi├│w filozoficznych, kt├│re ko┼äczy si─Ö licencji w filozofii, agregacja filozoficzne musz─ů by─ç zgodne z tym, co zosta┼éo og┼éoszone na pierwszym i na drugim cyklu, w stosunku do liczby roku i program (patrz VG sztuka 74 b:. Ord ., Art. 66); liczba sta┼éych nauczycieli w ┼é─ůcznej instytucji filozoficznego musi wynosi─ç co najmniej sze┼Ť─ç z kwalifikacjami wymaganymi (patrz Ord ., art. 67).
┬ž3.Tenuto konto reforma percorsodi filozofii zawarte w pierwszym cyklu filozoficzno-teologiczny, kt├│ry ko┼äczy z matury w teologii, formacji filozoficznej instytutu powi─ůzanemu teologii musi by─ç zgodne z tym, co zosta┼éo og┼éoszone, co do nauczania (por Ord sztuka 55 1..); liczba sta┼éych profesor├│w filozofii musi by─ç co najmniej dwa.

Tytuł IV - innych wydziałach
(... Konst Ap Art 85-87)

Art. 70. Aby osi─ůgn─ů─ç cele okre┼Ťlone w art. 85 Konstytucji, zosta┼éy wzniesione i uprawnione do nadawania stopni przez w┼éadze Stolicy Apostolskiej, nast─Öpuj─ůce wydzia┼éy lub instytucje do wylinki Facultatis┬á:
- Archeologia chrze┼Ťcija┼äska;
- Bioetyka;
- Komunikacja społeczna;
- z prawej;
- Christian i literaturze klasycznej;
- Liturgia;
- Misjologia;
- muzyki sakralnej;
- Staro┼╝ytny Wsch├│d;
- Psychologia;
- Nauk o Wychowaniu;
- Religious Studies;
- Nauki społeczne;
- duchowo┼Ť─ç;
- Historia Ko┼Ťcio┼éa;
- arabski i Studi├│w Islamskich;
- Biblical Studies;
- Oriental Studies
- Badania nad Ma┼é┼╝e┼ästwem i Rodzin─ů im.

FRANCESCO Jego ┼Üwi─ůtobliwo┼Ť─ç papie┼╝ zatwierdzi┼é i nakaza┼é opublikowa─ç ka┼╝dy obecne normy, niezale┼╝nie od wszelkich przeciwnie.
Rzym, w siedzibie Kongregacji Wychowania Katolickiego, 27 grudnia 2017 roku, w ┼Ťwi─Öto ┼Ťw Jana Aposto┼éa i Ewangelisty,.
Joseph Kard. Versaldi
Prefekt
Angelo Vincenzo Zani
abp. wet. volturno
Sekretarz

za: press.vatican.va/ÔÇŽ/00155.html

_______________________________________________________________________________

PROSZ─ś, PRZECZYTAJ:

FRANCISZEK O NOWEJ KONSTYTUCJI APOSTOLSKIEJ: ÔÇ×Po prawie czterdziestu latach okazuje si─Ö dzi┼Ť konieczna jej nowelizacjaÔÇŁ


Watykan Alert! Franciszek b─Ödzie wymaga┼é przysi─Ögi wierno┼Ťci dla siebie i swego "Magisterium" od wszystkich kap┼éan├│w w Ko┼Ťciele

JEZUS DO KAP┼üAN├ôW: Ju┼╝ wkr├│tce zostaniecie poproszeni, aby┼Ťcie okazali wierno┼Ť─ç fa┼észywemu prorokowi

JEZUS: Poprosz─ů kap┼éan├│w o okazanie wierno┼Ťci poprzez now─ů przysi─Ög─Ö pozostania wiernym Ko┼Ťcio┼éowi

JEZUS: Pozostali Moi wy┼Ťwi─Öceni s┼éudzy podpisz─ů zobowi─ůzanie wierno┼Ťci jednej nowej ┼Ťwiatowej religii

JEZUS: On zosta┼é wys┼éany, aby zdemontowa─ç M├│j Ko┼Ťci├│┼é i rozedrze─ç go na strz─Öpy / JESUS: He has been sent to dismantle My Church and tear it up into little pieces

Do┼é─ůcz do mi─Ödzynarodowego czuwania modlitewnego┬á! JEZUS PROSI: Zbierzcie si─Ö i m├│dlcie o zjednoczenie Moich wy┼Ťwi─Öconych s┼éug...

­čöą LIST DO KAP┼üAN├ôW: KO┼ÜCI├ô┼ü W CZASIE WIELKIEGO ODST─śPSTWA OD WIARY

I POSŁUCHAJ:

Plan "papie┼╝a" Franciszka w realizacji przysi─Ögi lojalno┼Ťci i nowej Mszy ekumenicznej / "Pope" Francis Plan to Implement an Oath of Loyalty and a New Ecumenical Mass

Te Or─Ödzia b─Öd─ů ostatnimi przekazywanymi wam przed Wielkim Dniem

POS┼üUCHAJ RADIA PARUZJA Z OR─śDZIAMI Z KSI─śGI PRAWDY