ami de la Miséricorde
Un beau site en hommage à la Miséricorde Divine

Que Jésus Miséricordieux vous bénisse
ami de la Miséricorde
"This is the visible help for you on earth.
He will help you to carry out My will on earth" (Diary, 53).
Divine Providence entrusted a very important role in St. Sister Faustina's mission to her confessor and spiritual director Fr. Michael Sopocko. During Sister Faustina's stay in Vilnius (Lithuania)
in the years 1933-1936, he was for her an …More
"This is the visible help for you on earth.
He will help you to carry out My will on earth" (Diary, 53).
Divine Providence entrusted a very important role in St. Sister Faustina's mission to her confessor and spiritual director Fr. Michael Sopocko. During Sister Faustina's stay in Vilnius (Lithuania)
in the years 1933-1936, he was for her an irreplaceable help in discerning interior inspirations
and visions. Obedient to his orders, she wrote a DIARY, which is an now an extraordinarily valuable document of Catholic mysticism. In the DIARY one can also find evidence of Fr. Sopocko's extraordinary character and his work in fulfilling the desires of the Lord Jesus.

Blessed Fr. Michael Sopocko
"He is a priest after My own Heart
(...) Through him it pleases Me to proclaim
the worship of My mercy" (Diary, 1256).
"His thought is closely united with Mine, so be at peace about
what concerns My work. I will not let him make a mistake,
and you should do nothing without his permission" (Diary, 1408)
The painting of the Image of Merciful Jesus and the exposition of the Image for public honor, making the Chaplet to the Divine Mercy widely known, undertaking preliminary efforts to establish the Feast of the Divine Mercy and the founding of the new Congregation all took place in Vilnius thanks to Father Michael Sopocko. From that time the collaborative efforts, brought to fruition
at the cost of prayer and suffering, now radiate to embrace the whole world.
"Seeing Dr Fr. Sopocko’s great sacrifice and effort in his work, I admired his patience and humility. This all cost a great deal, not only in terms of toil and various troubles, but also financially, as Dr Fr. Sopocko was taking care of all the expenses. I can see that Divine Providence had prepared him to carry out this work of mercy before I had asked God for this. Oh, how mysterious are Your ways, O God! And how happy are the souls that follow the call of the Divine mercy!" (Diary, 422).
Frather Michael Sopocko was born in Nowosady, near Vilnius (Lithuania). He studied theology
at the University of Vilnius between the years of 1910 and 1914. He then went on to complete
at the Pedagogical Institute in Warsaw. After obtaining his doctorate in moral theology in 1926,
he became the Spiritual Director of the seminary in Vilnius. He was tenured in 1934. He worked
as lecturer of pastoral theology at the Theology Department of Stefan Batory University in Vilnius and at the Higher Theological Seminary in Bialystok (1928-1962). Between 1918 and 1932 he was
a chaplain in the Polish Army in Warsaw and in Vilnius.
In his published research works, Fr. Sopocko laid down a theological basis for the new forms
of devotion to the Divine Mercy, to which he was a dedicated apostle. He was deeply engaged
in social work. He was the confessor for religious and lay communities. In his letters to the newly formed congregation of the Divine Mercy, he helped to compose the constitution of the congregation according to the thinking and proposals of sister Faustina. He composed prayers
to the Divine Mercy based on her texts.
"O my Jesus, You see how very grateful I am to Father Sopocko, who has advanced Your work so much. That soul, so humble, has had to endure all the storms. He has not allowed himself to become discouraged by adversities, but has faithfully responded to the call of God" (Diary, 1586).
"I was talking with my spiritual director, I had an interior vision, of his soul in great suffering, in such agony that God touches very few souls with such fire. The suffering arises from this work. There will come a time when this work, which God is demanding so very much, will be as though utterly undone. And then God will act with great power, which will give evidence of its authenticity. It will be a new splendor for the Church, although it has been dormant in it from long ago.
That God is infinitely merciful, no one can deny. He desires everyone to know this before He comes again as Judge. He wants souls to come to know Him first as King of Mercy. When this triumph comes, we shall already have entered the new life in which there is no suffering. But before this, your soul (of the spiritual director) will be surfeited with bitterness at the sight of the destruction of your efforts. However, this will only appear to be so, because what God has once decided upon, He does not change. But although this destruction will be such only in outward appearance, the suffering will be real. When will this happen? I do not know. How long will it last? I do not know" (Diary, 378).

"Jesus, this is Your affair, so why are You acting this way toward him? It seems to me that You are making difficulties for him while at the same time ordering him to act.
Write that by day and by night My gaze is fixed upon him, and I permit these adversities in order to increase his merit. I do not reward for good results but for the patience and hardship undergone for My sake" (Diary, 86).
"There will be as many crowns to form his crown as there will be souls saved by this work" (Diary, 90).

"I received a letter from Father Sopocko. I learned that God’s work is progressing, however slowly.(...) I have come to learn that, for the present, so far as my participation in the work is concerned, the Lord is asking for prayer and sacrifice.(...) I have learned from this letter how great is the light which God grants to this priest. This confirms in me the conviction that God will carry out this work through him despite the mounting obstacles. I know well that the greater and the more beautiful the work is, the more terrible will be the storms that that rage against it" (Diary, 1401).
"God, in his unfathomable decrees, often allows it to be the case that those who have expended the most effort in accomplishing some work do not enjoy its fruits here on earth; God reserves all their joy for eternity. But for all that, God sometimes lets them know how much their effort please Him. And such moments strengthen them for further struggles and ordeals. These are the souls that bear closest resemblance to the Savior who, in the work which He founded here on earth, tasted nothing but bitterness"
(Diary, 1402).
"Jesus let me know how everything is dependent on His will, sa as to give me profound peace regarding the security of His work. Listen, My daughter, although all the works that come into being by My will are exposed to great sufferings, consider whether any of them has been subject to greater difficulties than that work which is directly Mine - the work of Redemption. You should not worry about adversities too much. The world is not as powerful as it seems to be; its strength is strictly limited" (Diary, 1643).

Frather Michael Sopocko kept in contact with sister Faustina until the time of her death,
and afterwards took it upon himself to complete the tasks given to her in her apparitions.
Frather Sopocko writes in his DIARY: "There are the truths which are known and often heard and spoken but not understandable. It was like that with me, concerning the truth of Divine Mercy. So many times I mentioned this truth in my sermons and thought about it during the retreats. I repeated it in church prayers - especially in Psalms - but I didn’t understand the meaning of this truth, and I didn’t get to the core of its essence,
that it is the highest attribute of God’s external activity. It was only this simple nun,
S. Faustina from the Congregation of the Sisters of Our Lady of Mercy (Magdalens), who, by telling me this truth in simple terms and often repeating it, stimulated me to examine, study and think about this truth.
(...) in the beginning I didn’t know what the problem was; I listened, distrusted, thought, studied and sought advice from others - but only several years after did I understand the greatness and importance of this work. Only then was i convinced about the effectiveness of this old, but hugely neglected life-giving devotion, and the neccesity for its renewal in or times. (...) Trust in God’s Mercy, and the spreading of devotion to His mercy among others will be the general principle of the rest of my life. With the help of His immeasurable mercy I will devote of all thoughts, words and deeds to it, without a shadow of myself".
"The message of the Gospel does not depend on proclaiming
that sinners should become good, but rather that God is good for sinners"
(Frather Michael Sopocko)
BŁOGOSŁAWIONY KS. MICHAŁ SOPOĆKO „Oto jest pomoc widzialna dla ciebie na ziemi. On ci dopomoże spełnić wolę moją na ziemi” (Dz. 53). W posłannictwie św. siostry Faustyny opatrzność Boża wyznaczyła szczególną rolę jej spowiednikowi i kierownikowi duchowemu - ks. Michałowi Sopoćce. W czasie pobytu siostry Faustyny w Wilnie w latach 1933-1936 był on dla niej niezastąpioną pomocą w rozeznawaniu …More
BŁOGOSŁAWIONY KS. MICHAŁ SOPOĆKO „Oto jest pomoc widzialna dla ciebie na ziemi. On ci dopomoże spełnić wolę moją na ziemi” (Dz. 53). W posłannictwie św. siostry Faustyny opatrzność Boża wyznaczyła szczególną rolę jej spowiednikowi i kierownikowi duchowemu - ks. Michałowi Sopoćce. W czasie pobytu siostry Faustyny w Wilnie w latach 1933-1936 był on dla niej niezastąpioną pomocą w rozeznawaniu wewnętrznych doznań oraz objawień. Na jego polecenie napisała DZIENNICZEK, który jest dokumentem mistyki katolickiej o wyjątkowej wartości. W nim też ukazana jest świętość życia kapłańskiego ks. Sopoćki oraz wkład jego pracy w realizację żądań Pana Jezusa. Bł. ks. Michał Sopoćko (1888-1975) „Jest to kapłan według serca mojego, miłe mi są wysiłki jego. (...) przez niego upodobało mi się rozgłosić cześć do miłosierdzia mojego” (Dz. 1256). „Myśl jego jest ściśle złączona z myślą moją, a więc bądź spokojna o dzieło moje, nie dam mu się pomylić, a ty nic nie czyń bez jego pozwolenia” (Dz. 1408). Namalowanie obrazu Jezusa Miłosiernego, wystawienie go do publicznej czci, upowszechnienie koronki do Miłosierdzia Bożego, podjęcie wstępnych zabiegów o ustanowienie święta Miłosierdzia Bożego oraz powołanie nowego Zgromadzenia zakonnego - dokonało się w Wilnie dzięki staraniom ks. Michała Sopoćki. Od tego czasu wspólne dzieła, okupione modlitwą i cierpieniem, promieniują na cały świat. „Widząc poświęcenie i trud ks. dr Sopoćki w tej sprawie, podziwiałam w nim cierpliwość i pokorę; wiele to wszystko kosztowało nie tylko trudów i różnych przykrości, ale i wiele pieniędzy, a jednak na wszystko łożył ks. dr Sopoćko. Widzę, że opatrzność Boża przygotowała go do spełnienia tego dzieła miłosierdzia wpierw, nim ja Boga o to prosiłam. O jak dziwne są drogi Twoje Boże, i szczęśliwe dusze, które idą za głosem łaski Bożej” (Dz. 422). Ksiądz Michał Sopoćko urodził się w Nowosadach na Wileńszczyźnie. W latach 1910-1914 studiował teologię na Uniwersytecie w Wilnie, a następnie w Warszawie, gdzie ukończył również Wyższy Instytut Pedagogiczny. Po uzyskaniu doktoratu z teologii moralnej w 1926 r. został ojcem duchownym w seminarium wileńskim. Habilitował się w 1934 r. Pracował jako wykładowca teologii pastoralnej na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie i w Wyższym Seminarium Duchownym w Białymstoku (1928-1962). W latach 1918-1932 był kapelanem Wojska Polskiego w Warszawie i w Wilnie. (zobacz Biografia) Ksiądz Sopoćko w opublikowanych pracach naukowych, dał podstawy teologiczne dla nowych form kultu Bożego miłosierdzia (zobacz Fragmenty), które z gorliwością upowszechniał angażując się w działalność ewangelizacyjną i społeczną. Dla pierwszej wspólnoty sióstr, która stała się początkiem założonego Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego, napisał listy formacyjne, a następnie zredagował konstytucje - według przemyśleń i propozycji siostry Faustyny. Układał i publikował modlitwy do miłosierdzia Bożego - na podstawie jej tekstów. „O Jezu mój, Ty widzisz, jak wielką mam wdzięczność dla ks. Sopoćki, który tak daleko posunął dzieło Twoje. Ta dusza, tak pokorna, umiała wytrzymać wszystkie burze i nie zniechęciła się przeciwnościami, ale wiernie odpowiedziała wezwaniu Bożemu" (Dz. 1586). „Kiedy rozmawiałam z kierownikiem mojej duszy, ujrzałam wewnętrznie duszę jego w wielkim cierpieniu, w takiej męce, że niewiele dusz Bóg dotyka tym ogniem. Cierpienie to wypływa z tego dzieła. Będzie chwila, w której dzieło to, które tak Bóg zaleca, okaże się jakoby w zupełnym zniszczeniu - i wtem nastąpi działanie Boże z wielka siłą, która da świadectwo prawdziwości. Ono będzie nowym blaskiem dla Kościoła, chociaż od dawna w nim spoczywającym. Że Bóg jest nieskończenie miłosierny, nikt temu zaprzeczyć nie może; pragnie On, żeby wszyscy wiedzieli o tym; nim przyjdzie powtórnie jako Sędzia, chce, aby wpierw dusze poznały Go jako Króla miłosierdzia. Kiedy ten triumf nadejdzie, to my już będziemy w nowym życiu, w którym nie ma cierpień, ale wpierw dusza twoja będzie nasycona goryczą na widok zniszczenia twoich usiłowań. Jednak zniszczenie to jest tylko pozorne, ponieważ Bóg co raz postanowił, nie zmienia; ale chociaż zniszczenie będzie pozorne, jednak cierpienie będzie rzeczywiste. Kiedy to nastąpi - nie wiem; jak długo trwać będzie - nie wiem” (Dz. 378). „Jezu, przecież ta sprawa Twoją jest i dlaczego tak z nim postępujesz, co się wydaje, jako byś mu utrudniał, a przecież żądasz aby czynił. Napisz, że dniem i nocą wzrok mój spoczywa na nim, a dopuszczam te przeciwności, to dlatego, aby pomnożyć jego zasługi. Nie za pomyślny wynik nagradzam, ale za cierpliwość i trud dla mnie podjęty” (Dz. 86). „Tyle koron będzie w koronie jego, ile dusz się zbawi przez dzieło to...” (Dz. 90) -------------------------------------------------------------------------------- „...otrzymałam list od księdza Sopoćki. Dowiedziałam się, że sprawa Boża postępuje, choć powoli. (...) Poznałam, że w chwili obecnej w dziele tym Bóg ode mnie żąda modlitwy i ofiary; (...) Poznałam w tym liście, jak wielkiego światła Bóg użycza temu kapłanowi; utwierdza mnie to w przekonaniu, że dzieło to Bóg przez niego przeprowadzi pomimo przeciwności - że dzieło to przeprowadzi, chociaż przeciwności się piętrzą. Wiem o tym dobrze, że im dzieło piękniejsze i większe, tym straszniejsze burze przeciw niemu szaleć będą” (Dz. 1401). „Bóg w niezbadanych wyrokach swoich nieraz dopuszcza, że ci, co największe wysiłki podjęli w jakimś dziele, najczęściej owocem tego dzieła nie cieszą się tu na ziemi, całą ich radość zachowuje Bóg na wieczność; ale mimo wszystko czasami Bóg daje im poznać, jak bardzo miłe są mu wysiłki takich dusz, te chwile wzmacniają dusze do nowych walk i doświadczeń. Są to dusze najwięcej podobne do Zbawiciela, który w swoim dziele, które założył tu na ziemi, kosztował samą gorycz” (Dz. 1402). „Jezus dał mi poznać, jak wszystko jest od Jego woli zależne, dając mi głęboki spokój o całość tego dzieła. Słuchaj, córko moja, choć wszystkie dzieła z woli mojej powstające są narażone na wielkie cierpienia, to jednak rozważ, czy było które z nich narażone na większe trudności, jak dzieło bezpośrednio moje - dzieło Odkupienia. Nie powinnaś się zbyt przejmować przeciwnościami. Świat nie jest tak silny, jak się wydaje, jego siła jest ściśle ograniczona” (Dz. 1643). -------------------------------------------------------------------------------- Po śmierci św. siostry Faustyny, z którą ks. Sopoćko utrzymywał kontakt do końca jej życia, konsekwentnie realizował zadania wyznaczone w objawieniach. Ksiądz Sopoćko pisze w swoim DZIENNIKU: „Są prawdy, które się zna i często o nich słyszy i mówi, ale się nie rozumie. Tak było ze mną, co do prawdy miłosierdzia Bożego. Tyle razy wspominałem o tej prawdzie w kazaniach, myślałem o niej na rekolekcjach, powtarzałem w modlitwach kościelnych - szczególnie w psalmach - ale nie rozumiałem znaczenia tej prawdy, ani też nie wnikałem w jej treść, że jest najwyższym przymiotem działalności Boga na zewnątrz. Dopiero trzeba było prostej zakonnicy siostry Faustyny ze Zgromadzenia Opieki Matki Bożej (Magdalenek), która intuicją wiedziona powiedziała mi o niej, krótko i często to powtarzała, pobudzając mię do badania, studiowania i często o tej prawdzie myślenia. (...) z początku nie wiedziałem dobrze o co chodzi, słuchałem, niedowierzałem, zastanawiałem się, badałem, radziłem się innych - dopiero po kilku latach zrozumiałem doniosłość tego dzieła, wielkość tej idei i przekonałem się sam o skuteczności tego starego wprawdzie, ale zaniedbanego i domagającego się w naszych czasach odnowienia, wielkiego życiodajnego kultu. (...) Ufność w Miłosierdzie Boże, szerzenie kultu tego miłosierdzia wśród innych i bezgraniczne poświęcenie mu wszystkich swoich myśli, słów i uczynków bez cienia szukania siebie będzie naczelną zasadą mego dalszego życia, przy pomocy tegoż niezmierzonego miłosierdzia”. -------------------------------------------------------------------------------- „Ewangelia nie polega na tym, by głosić, że grzesznicy powinni stać się dobrymi, lecz, że Bóg jest dobry dla grzeszników” (ks. Michał Sopoćko).…