i Mark skończy się w tym momencie, biorąc przed Richardem atak.
Jeśli kto chce iść za mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech mnie naśladuje.
Współczesny człowiek, któremu przyszło żyć w epoce niezwykle szybkiego tempa przemian cywilizacyjnych, nie potrafi często dostrzec w swoim życiu perspektywy wieczności.
Zagoniony problemami dnia codziennego, żyje też sześćdziesiąt, siedemdziesiąt, czy też mniej lub więcej lat, aby dopiero na łożu śmierci, gdy śmierć zagląda mu w oczy, z niepokojem w sercu stawiać sobie pytania.
Co ze mną teraz będzie? Czy naprawdę istnieje Bóg i Sąd Boży?
Po śmierci bliskiej nam osoby, żony, męża, córki, syna, siostry lub brata, pozostaje w naszych sercach uczucie smutku i żalu.
Najświętsza dziewica Maria doświadczyła tego najmocniej ze wszystkich ludzi,
gdy ciało jej umiłowanego Syna i Boga, Jezusa Chrystusa, zostało zdjęte z krzyża świętego.
Gdy widok zalanego krwią, przenajświętszego oblicza
oraz przebitych rąk, stóp i boku
przeniknął niczym miecz jej niepokalane serce.
O męce Pana naszego, Jezusa Chrystusa, najpełniej mówią cztery Ewangelie.
Napisane przed prawie dwoma tysiącami lat, nie przez wszystkich przyjmowane są z wiarą i miłością.
Wielu, jak ten niewierny Tomasz, wyznaje zasadę.
Jeżeli nie zobaczę, to nie uwierzę.
Spróbujmy więc popatrzeć na cierpienia Chrystusa oczami współczesnego niewiernego Tomasza,
dla którego świat komputerów, wideo, programów telewizji satelitarnej i innych wynalazków drugiej połowy XX wieku
stanowi często jedyną, uznawaną przez niego rzeczywistość.
Natomiast przekazy Pisma Świętego o męce i zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa pozostają tylko niesprawdzalnymi opowiadaniami i legendami.
Turyn, miasto Fiat'a i słynnego klubu piłkarskiego Juventus, ale nie tylko.
W kaplicy katedry św. Jana Chrzciciela przechowywana jest relikwia, znana na całym świecie jako całun turyński.
Jest olniane płótno, na którym utrwalił się niezwykły wizerunek, martwe ciało ukszyżowanego mężczyzny.
Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie to, że jak wynika z przeprowadzonych nad całunem badań naukowych, człowiek ten był najpierw okrutnie biczowany, a przed ukrzyżowaniem nałożoną u koronę człowieka.
Podobnego wypadku wymierzenia takiej kary, kpiny z Samozwańczego Króla nie spotykamy w żadnym historycznym opisie ukrzyżowania.
W żadnym z wyjątkiem Ewangelii.
Badania wykazały także, że człowiek z całemu miał po śmierci przebity lewy bok i niepołamane nogi.
Odbita na całunie postać człowieka wykazuje ponad wszelką wątpliwość, że ciało zostało oddzielone od tkaniny w sposób niezwykły.
Znikając bowiem spod płótna nie zatarło w najmniejszym stopniu odbić, nie oderwało żadnych skrzepów krwi, pozostawiając niezwykle czytelne ich ślady, a także obrysy ran.
W 1898 roku Całun Turyński został po raz pierwszy sfotografowany przez turyńskiego adwokata Sekondo Pia.
Można wyobrazić sobie jego zdziwienie, gdy na szklanym negatywie pojawiła się wyraźna fotografia postaci z Całunu w pozytywie.
Dopiero gdy ochłonął zdał sobie sprawę, że jest pierwszym człowiekiem, który ujrzał ciało Chrystusa takie, jakie zostało złożone w grobowe prześcieradło 2000 lat temu.
Podobnego przeżycia, jak jego doznał Sekondo Pia, doznali John Jackson i Bill Mattern, gdy w 1976 roku, przy pomocy analizatora obrazu aparatu wykorzystywanego do badania zdjęć robionych przez Sądy Kosmiczne, odkryli, że fotografia caunu kryje w sobie trzeci wymiar.
Odkrycie to stanowi niezbity dowód.
że wizerunek na płótnie nie mógł być podrobiony przez genialnego artystę średniowiecznego.
Skoro nawet i dzisiaj najlepsi fałszerze dzieł sztuki stwierdzają, że jest to niemożliwe.
To twarz pełna majestatu śmierci.
Nie widać na niej rozpaczy, ani strachu.
Gdy ojciec święty Jan Paweł II przybył do turyńskiego sanktuarium, powiedział.
Każdy z nas wszystkich tutaj obecnych może powiedzieć ze świętym Pawłem o Chrystusie.
Umiłował mnie i siebie samego wydał za mnie.
To właśnie przypomina Święty Całun, jeśli przyjmiemy wywody tylu uczonych, szczególny świadek Wielkanocy.
To jest męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa.
Świadek to nie my, lecz jakże niezwykle wymowny.
Całun nie jest jedynym świadkiem męki naszego Zbawiciela.
Bóg w swoim niepojętym i nieskończonym miłosierdziu postawił na ścieżkach ludzkiego opielgrzymowania tych świadków więcej i to świadków żyjących.
Żyli oni w różnych epokach, a prawdą o męce Jezusa Chrystusa
zaświadczali tym, że ich ręce, nogi i bok
naznaczone były stygmatami ran ich mistrza.
Jednym z pierwszych, jeżeli nie pierwszym, był święty Franciszek Seraficki.
Dla współczesnych był żywym świadectwem ubóstwa i dobroci.
Dzisiaj ponad 760 lat odkąd umarł, do jego grobu wasyżu pielgrzymują wierni z całego świata.
Prawie sześćset lat po świętym Franciszku przyszła na świat Późniejsza Sługa Boża Anna Katarzyna Emerich.
Bóg obdarzył ją wielkim bogactwem przeżyć mistycznych.
W wielu wizjach dane jej było oglądać rzeczy, które przed zwykłymi śmiertelnikami są zakryte.
Opisy tych wizji zostały spisane za życia Sługi Bożej i dzięki temu nie poszły w zapomnienie.
Latem 1912 roku na jej ciele pojawiły się obficie krwawiące stygmaty, czerniowej korony, rąk, nóg i boku.
Umarła 12 lat później, będąc do ostatniego tchnienia, uosobieniem cierpliwości i doskonałego poddania się Bogu.
Z Wielkiego Czwartku na Wielki Piątek 1898 roku urodziła się w bawarskiej wsi Konersroid Teresa Neumann.
Od dzieciństwa odznaczała się wielką pobożnością, spędzając długie chwile na modlitwie i rozmyślaniu nad męką pańską.
Gdy pytano Teresa, czym żyje, odpowiadała zwyczajnie zbawicielem, mając na myśli codzienną komunię świętu.
Może wydawać się to niemożliwym, ale dla Teresy Neumann był to rzeczywiście jedyny pokarm.
Od 1927 roku do końca życia, czyli przez 35 lat, nic nie jadła i nie piła.
Fakt ten potwierdziły wyniki specjalistycznych obserwacji lekarskich, którym za zgodą władz kościelnych została poddana.
W czasie Wielkiego Postu 1926 roku pojawiły się u Teresy Stygmaty.
Teresa nie miała pojęcia o tym czym są Stygmaty i nie pragnęła ich,
gdyż jak wiele lat później przyznała zdają się jej jeszcze dzisiaj grzesznym zuchwalstwem.
Początkowo próbowano leczyć rany domowymi środkami, a gdy to nie pomagało, zwrócono się o pomoc do lekarzy.
Doktor Seidel zwalt Sasen zbadał teresę i ustalił, że długość rany w boku wynosi 33 mm.
Zaordynował maści i opatrunki, ale im bardziej rany leczono, tym stawały się bolesniejsze.
Doktor Zajtl był tak zdumiony tym szczególnym rodzajem ran,
które nie dawały stanów zapalnych i nie ropiały, gdy ich nie dotykano,
że po jakimś czasie zrzekł się dalszego leczenia.
Teresa nosiła od tej pory do końca życia suknie z długimi rękawami.
Nie uchroniło to jej jednak od coraz liczniejszego napływu pielgrzymów, czy też chcących zaspokoić swoją ciekawość ludzi.
Ci, którym dane było zobaczyć i cierpienia, odchodzili z tego miejsca głęboko wstrząśnięci i udawali się do miejscowego kościoła, aby modlić się i przyjąć sakramenty.
Cierpienia Teresy Neumann ustały na zawsze 18 września 1962 roku, odeszła do tego, który był jej jedynym pokarmem i jedyną miłością.
Najbardziej znanym stygmatykiem XX wieku był z pewnością ojciec Pio.
Kapucyn z klasztoru San Giovanni Rotondo we Włoszech.
20 września 1918 roku, jako pierwszy kapon w historii Kościoła, otrzymał na ciele stygmaty pięciu rampa na Jezusa.
Wiadomość o tym, wydarzeniu lotem błyskawicy, obiegła świat.
Do San Giovanni Rotondo zaczęły przyjeżdżać tysiące ludzi,
szukających pomocy w utrapieniach duszy i ciała.
Tu uczestniczyli w sprawowanej przez ojca Pio ofierzem Szy Świętej,
a w jego konfesjonale, w którym spowiadał po kilkanaście godzin dziennie,
zyskiwali odpuszczenie grzechów.
Śródłem duchowej mocy Ojca pije obyła modlitwa.
W jednym z listów pisał.
To prawda, że ponad wszystkim jest wszechmoc Boga.
Ona nad wszystkim odnosi triumf.
Ale pokorna i połączona z cierpieniem modlitwa odnosi triumf nad samym Bogiem.
22 września 1968 roku ojciec Pio po raz ostatni odprawiał mszę świętą.
Niezabliźnione przez pięćdziesiąt lat i trzy dni rany z tych matów zaczęły powoli zanikać.
Następnego dnia, o godzinie 2.30 w nocy, ze słowami na ustach Jezus, Maryja,
odszedł do wieczności po niebieską nagrodę.
Po uroczystym pogrzebie, w którym wzięło udział około 100 tysięcy ludzi,
ciało jego zostało złożone w krypcie pod głównym ołtarzem nowego kościoła kapucynów w San Giovanni Rotondo.
Święty Franciszek, Anna Katarzyna Emerich, Teresa Neumann, Ojciec Pio.
To tylko niektórzy z wybranych przez Boskiego Mistrza donoszenia jego zbawczych ran.
Na przestrzeni drugiego tysiąclecia od narodzenia Chrystusa było ich bowiem w kościele katolickim ponad stu.
Żyli w różnych epokach i krajach, będąc dla współczesnych żywym świadectwem bolesnej męki Syna Bożego Jezusa Chrystusa.
Pozostanie oczywiście tajemnicą miłosiercia Bożego, ilu marnotrabnych synów i córek po bezpośrednim zetknięciu się z taką osobą odnalazło drogę do domu ojca.
Na pewno odnajdziemy ich twarze także w obiektywie kamerzysty Amatora,
który uwiecznił uroczystości pogrzebowe polskiej stygmatyczki.
Katarzyny Szymon. Zmarłej 24 sierpnia 1986 roku.
To jest rachunki twoich świętych grach, a my nie...
Zobaczenia i miłosierdzia!
Ten zasługi twoich świętych grach!
O mój jezu!
Zobaczenia i miłosierdzia!
Ten zasługi twoich świętych grach!
A Pan niech się chrześci w dniu ostatecznym żyj w spokoju.
Dłuższe ciało naszych socznych zdrowie.
Ponieważ rysków ma przywstał, jako pierwszy sumarów i odnowi nasze śmiertelne ciała, na podobieństwo swojego ciała ujęzonego.
Mówamy, że wstrzesi naszą siostrę, gdy przyjdzie chwalu.
Na dwa cierpienia w wieku.
i w pokoczeniach wypracowaniu.
Zleciał, że ludzie do Ciebie nie chali.
Pęknie dziejkowa, co to o temali.
Katarzyna Szymon, zwana przez miejscowych Katarzynką, urodziła się od 21 października 1907 roku w Studzienicach Kołopszczyny.
Gdy nie miała jeszcze dwóch lat, umarła jej matka, pozostawiając sześcioro osieroconych dzieci.
Ojciec, pracownik leśny, ożeniu się wkrótce po raz drugi.
Dla katarzynki druga matka była już jednak tylko niedobrał macocho,
która nie zważając na nic, wykorzystywała ją do wszystkich prac w gospodarstwie i domu.
Pomimo trudnego dzieciństwa Katarzynka nauczyła się modlić i odtąd każdą wolną chwilę poświęcała nam odlitwę,
prosząc szczególnie o nawrócenie ojca, który często przychodził do domopijane i bił własne dzieci.
J jej modlitwy zostały z czasem wysłuchane, ojciec nawrócił się i przed śmiercią wstąpił nawet do trzeciego zakonu świętego wręciżkach.
Całe życie katarzyńszym on związane było ze Śląskiem,
ziemią ciężkiej pracy górników. Oglat wydobywających tu węgiel.
Żyjący i pracujący tu ludzie znani są z głębokiej pobożności, która opiera się na starym polskim przysłowiu.
Bez Boga ani do proga.
Wielu z nich słyszało Katarzynce, tylko niektórzy znaliło osobiście.
Mówi małgorzata Piksha ze studziennic.
Znamka się od dzieciństwa, jako małe dziecko jeszcze, zawsze ją widziałam skromną, zawsze z różającym, zawsze uśmiechniętym, zawsze pogodną, zawsze mówiła do każdego, nie kłóćcie się, bycie zawsze zgodliwe, zawsze uśmiechnięty.
No i tak z tego ją zawsze znom jako jako skromną, zawsze jako czystum, jako do każdego się uśmiechała, czy do starych, czy do młodych, czy do dzieci, zawsze była dla wszystkich otwartą.
Bardzo uczciwym człowiekiem, dobrym człowiekiem.
które naprawdę dużo wzięłam, może z niejednich rakolekcji nie wzięłam, co od niej.
Dlatego, że bał wzorym.
Siedem kilometrów dziennie przebiewała w kościółków w Szczynie.
Nie patrząc na pogody, na żadny pojazd wiesz nie chodziła pieszu.
To jest na bęli.
13 lat planowałam pójść do Krasztoru,
z związku z tym często byłam w kościele nam szach świętych
i na na bożeństwach do najcięczego sakramentu.
I przy tej okazji zwróciła na mnie uwagę i pani Katarzyna
swoją częstą bytnością w kościele,
swoją rozmodleniem, swoją taką postawą, pokutną powiedziabym.
Stale kręczała na kolanach i była w kościele wtedy, kiedy przychodziłam i była wtedy, kiedy odchodziłam, była zapaczona w ten najsięczny sakrament z ruszającym w ręku, gdywałam ją najczęściej.
Przy grobie Katarzyny Szymen na cmentarzu w kostuchnie często gromadzą się jej duchowi syna w jej córki, aby mogli się ona wrócenie grzeżników i wypraszać nieosiedzie Boże dla świata.
Czenni się płaniają, Radoś w świewają, Święty, Święty, Święty wołają.
Oj, 17.
To jest niebieś,ięcie i miętoje.
Wziś, krójestwo, twoje.
Bo nic wola, twoja.
Ja to mnie wieram i na ziemi.
Dlerwa naszego po wszedniego najnacznicze.
I odpuść na nasze winię.
Ja koimy odpuszcamy naszym winowajcą.
i nie wróż nas na pokuszenie, ale nas ma podeszłego, a my...
Dzień dobry.
Mówi mecenaskarol Kolba z Bielska Białej.
Osoba jej była prawdziwą, emisariuszką, wysłaniczką nieba na te czasy, w których przyszło nam żyć.
Obdarzona charyzmatym cierpienia i modlitwy potrafiła przyciągać do siebie ludzi, mimo, że tego wcale nie pragnęła.
Właż album, że jakiś specyficzny Magnes. Magnes.
Miłości, magne, spokory, potrafił wszystkich ściągnąć do niej.
To znaczy, mówię wszystkich tych, którzy potrafili oczytać właściwe znaki czasu.
Takim prawdziwym posłaniem siosty Katarzyny, to była modlitwa różańcowa, przecież osoba, która praktycznie nie czytała, nie pisała, potrafiła różańcym zawojować dusze, które do niej rygnęły.
Tak się cisnie na myśli właściwie nawet słowa wangelii Chrystusowe Świątego Łukasza, kiedy Chrystus mówił do wszystkich po kolei i mówi, do celników, nie pobierajcie nic ponad to, co wam jest dane, do żołnierzy, nie uciskajcie więcej ponad to, co otrzymujacie w żołdzie.
I te słowa właściwie przykazywa katarzyna,
bądź zadowolony z tego, co masz.
Nie sięgaj do rzeczy materialnych w taki sposób,
żeby zabijały twego ducha.
Tak, odbierałbym to, że jest to powiedzmy sobie nawet postać w rodzaju świątego Janach Ściciela, głosem, bwojącego na puszczy.
Skoda tylko, że musieliśmy pożegnać osce Katarzyny, ale sądzę, że to zadanie, które w tej chwili...
Staramy się tutaj rozwijać, upowszechniając jej myśli słowa, zachowanie, uda się przyciągnąć jeszcze cały szereg innych,
którzy stoją zdala od Boga, zdala od prawdziwie chrześcijańskiej myśli czynów.
Friedek, niedaleko tej miejscowości znajduje się zapaść, miejsce, gdzie 500 lat temu zapadła się wieś z kościołem.
Właśnie tutaj, 24 lipca 1954 roku, objawiła się katarzynce najświększa Maria Panna, jako królowa Przechświata.
Jednym spoleceń Matki Bożej było wykonanie jej figury, dokładnie w takiej postaci, jak jej tu objawiła się.
z pomocą w wypełnieniu tego polecenia przyszedł Katarzęce Nierzyjący już dziś Karol Wojtala, który skontaktował ją z Rzeźbiarzem, Franciszkiem Masorzem Zrybnika.
Nie wiem, czy to było świetnie, świetnie, tylko przez okres metni przyszedł pan Wojtala z panią z tą katażinką.
Tak zwaną z katażem na szemom.
Przyszli.
żeby mnie wykonał w figurii Matki Wojski.
Ale w tymczas nie wiedziałem jaką.
Więc w petalni się, a jaką chcecie figury?
Matki Wojski, Matki Wojski są różne.
Więc dlatego, ten pan Wojtala powiadał, że musimy zrobić taką figurą w edukrę.
Pego jak się tej katażynce objawiła, więc ziołem papier i ołówek i zaczęłem rysować w skazaniach i katażynka mi mówiła.
Więc przyjechała, jak już ja miałem wśród w Instanie, przyjechał z Nowu Pan Wytalaz, niełów ten czas.
Pewnie po prawki tam musiań zrobić, że ona tak nie była, tylko ta w ten sposób
prawda miała te sopnie, to jest na twarz miała jakoś więcej już mychniętą.
Figura Matki Bożej Królowej Przechświata przez wiele lat znajdowała się w małym domku Karola Wojtalii we Friedku.
Gościmy gospodarz otwierał drzwi wszystkim, którzy chcieli modlić się przednią.
Szczególnie dużo ludzi przyjeżdżało na noc na czuwania modlitywne, w których często uczestniczyła Katarzynko.
Dzisiaj figura matki Bożej Królowej Wszechświata znajduje się już na stało.
W głównym ołtarzu nowo wybudowanego kościołaby frytku,
o który to w objawieniu na zapaście prosiła najświętsza Maria Panu.
Katarzyna Szymon nie miała z tego domu.
Dach nad głową znajdowała u dobrych i życzliwych ludzi.
Najdłużej, bo od 1946 roku mieszkała w przyczynie.
Ostatnie natomiast lata życia spędziła w domu marty godzik, w katowicach kostuchni.
Katarzyna tutaj mieszkała w tam domu od roku 1981.
Często jednak była też i gościem przetjeższe.
Tutaj przechodziła bardzo dużo ludzi, lekarzy, księży, nauczycieli różnych klerików za koniec. Tam domu przechodzili.
Udzielała im różnych pomocy, porad jak my o życiu, jak my o cierpiecie.
To jest spokój, który Katarzy nam mieszkała do śmierci.
Przedmiotyk zostają wszystkie tak, jak były przetrzeciach.
Bóżko też jeszcze do tej pari się znajduje.
Po Katarzyniu Szymon pozostało niewiele zdjęć.
Najwięcej z nich wykonał Edward Ożuk z Bielska Białej.
Ja robię dość duże zdjęć amatorstki oczywiście. Prosimy ją zawsze, czy pozwoli zdjęcia robić, bo nie lubiała się fotografować, nie lubiała właśnie być reklamowana,
mówiła, że ona jest zawsze skromna i nie jest na reklamę, że po śmierci możemy dopiero robić z nią reklamować, jeśli będziemy chcieli, ale nie życzę sobie tego.
Zawsze podkreśla, że ona jest skromna.
że jest taka sama jakby wszyscy, że ona tylko cierpi właśnie, bierze cierpienia wielkie za nas wszystkich.
No i za te wszystkie bezoeceństwa jakie na świecie istnieje, ona cierpiała, a to wolałem do niej przychodzić nieraz w te dni, kiedy pielgrzymów nie było,
to w piątki zazwyczaj, kiedy te cierpienia wielkie były, no wtedy było naprawdę przykropaczyć na te wszystkie te rany.
Jak uwielasznia korona cierniowa, to można było zauważyć jak te kropelki kremis pod skóry wychodziły.
A jeszcze co w orsze, jak przyszły większe cierpienia, to te kropelki uzyli.
Całe oczy zaczęli, tak by się spoczyły i wychodziły, aż płacaj w policzkę właśnie tutaj, tak, aż dobrody właśnie te całe, tak krep, tak byłoby widoczniona.
Teraz zrobiłem zdjęcia właśnie też jedyne z kapłanów, no i będę tu wymieniał, który nazwiskiem, no i ważny jechał do żywym, potrzebował właśnie też w rzęś papierzowy zdjęcia i robiłem przy jeden rano 5, tak akurat, no oczywiście było zgodnione z nią.
I zrobiłem tę zdjęcia moment taki, powiedział, że nie będzie taka, pokazywa Ci papieżowi,
poszła do łazienki, umyć się zciągnąć to wszystko, nim wróciła z powrotem,
to jest tylko przez korytar, jakiś ciemietry już powrotem tak rew wyszła na nią ponownie.
Dom Martygodziek był domem otwartym dla tych, którzy pragnęli spotkać się z katarzynką.
Często przychodziła tu basia, studentka medycyny. Dzisiaj już lekarka.
Katarzyna Szymon spadka, po raz pierwszy 1982 roku, gdy z grupą studentów w Stużpa Starstwa Kadyńskiego przychodziłyśmy tutaj, ponieważ dowiedzieliśmy się o niezwykłym zjawisku.
o stygmatach. Bła to kobieta bardzo prosta, ale bardzo inteligentna. W kilku prostych słowach potrafiła trafić w sedno.
Sprawiec jest stygmaty, które miana, jak wyglądały w sposób następujący. Były to...
dużerany, które w szczelnach krwawiły.
Odjejran w falami unosił się z zapach, by był dla zapach kwiatów.
W czasie ekstaz
Przez nią przemawiał do Ma z Panie Jezus,
matka przynajświęcza, ucząc nas i wskazując na godność człowieka.
Na przykład do Ma z studentów medycyny zwróciła się matka,
boża mówiąc, że chore dziecko mamy traktować,
czy chorego człowieka jak samego Jezusa.
Było to dla nas bardzo budujące.
Przyrodiliśmy, tutaj śpiewaliśmy, graliśmy.
Katarza było osobą bardzo wesołą, pogodną.
Bo a pełna miłości, Boga i bliźniego było to dla nas dobra szkoła życia.
Katarzyna Szymon miała pod koniec życia swego kierowcy. Był nim Stanisław Płanka skatowić.
W tym wozem wodziłem właśnie Katarzynę Szymon,
za Katarzynę Szymon zapoznałem od 1978 roku,
w tym czasie bardzo chorowałem, został uzrobiony
i postanowi wiółm za to wchodzić do kościoła,
do wszystkich cudowny mieć.
Tuża, miejscowość na Śląsku, gdzie znajduje się słynne sanktuarium Maryjne pod wezwaniem Matki Boskiej-Fatimskiej.
Katarzynka i jej kierowca przyjeżdżali tu 13 i 29 każdego miesiąca, aby wspólnie z przybyłymi pielgrzymami uczestniczyć w nocnych czuwaniach modlitewnej.
Zaniery
W czasie tych pokutnych nocy Pan Jezus w Przene Świętszym Sakramencie niesiony jest w uroczystej procesji.
Jego ciuroda, chłopetru!
Pielgrzymi, coś świecami w rękach,
podążają za tym, który zbiłość do człowieka
stał się pokarmem na życie wieczne.
W czasie drugiej pielgrzynki Ojca Świętego do Polski doszło w Katowickiej Katedrze do krótkiego spotkania Jana Pawła II.
Dobrażcie, święty wstał i udał się do gory.
Nie wiecąc o tym, że w ogóle kadażna szymon znajduje się w katedrze.
Siedziała nawet na wędkarskiem niskim przez Sełku, który zabrał i przez podszedł do niej, przyklęgnął wtedy ja się odsunęłem,
bo jakieś trzymety, bo nie chciałbym słyszeć rozmowialcie, święty później udało się.
i w powrotnym drogą kiedy wracał z naucze do Katarzyny,
z nauczy klękno, ochwiarowo i tam różaniec, różno obrazki
i rozmawiali, ale ja już nie wiem co się odsunęł.
Jest rzeczą zrozumiałą, że do katażynę szemu przyjeżdżało wielu kapłanów.
Mogę ojciec ale wsypła.
W filozoficzno-atologicznych, kiedy to po raz pierwszy odwiedziałem Katasz Neszymon,
powiedziała mi, ty będziesz kapłanem, to opomagało mi i znaucę niełatwiej w trudnej nauce i w modlitwie i w codziennym życiu.
Dziś Bogu dziękuję, że już przeszło 6 lat, jestem kapłanem.
Była to kobieta uwierki prostocie i pokoże.
Często mówiła, ja jestem prostaczką, rzeczywiście.
Nie umiała ani czetać, ani pisać.
ale miała wielką mą dość w sobie.
Mądroś od Boga, mądroś od Ducha Świętego.
Czuło się to z jednoczenie z Bogiem przez modlitwy. Można powiedzieć, z Różańcem się nie rozstawała.
Zawsze różaniec miała przy sobie, gdy przychodzi ludzie, którzy ją odwiedzali.
do ucałowania dała krzyż znakniłości.
Mówi ojciec Marian Wielckowski.
Panią Katarzynę Szymon, poznałem w 1979.
Przyprowadził mnie pan płątka i od tego czasu przez 5 lat przyjeżdżałem tam, miałem możliwość rozmawiania, ale również być świadkiem ekstaz, które miała pani Katarzyna.
Przecież dałem tam również parę rasy z Komunią Świętą,
a także podprawiłem dwa, trzy razy msze świętą na prośbę Pani Katarzyny.
Z tygmaty pięciu ran Pana Jezusa, Katarzyna Szymon otrzymała 8 marca 1946 roku w pierwszy piątek Wielkiego Postu.
Spoczątku były to małe rany i Katarzynie udawało się je ukrywać. Zbiegiem lat stawały się jednak coraz większe i coraz obficie i krwawiły.
Mówi lekarz medycyny w Łodzi Mierzwojciechowskim.
Poznałem Katarzynę Szymon, jeśli nie 84 roku.
Jakolekasz mogę powiedzieć się na temat instygmatów.
więc muszę powiedzieć, że pierwszy raz przeciwdziałem ten fenomen z tygmatów i były to wielkości 20 złotówki, takie płaskie skrzepy na powierzchni dłoniowej i grzbietowej dłoni i stóp i skóra wokół tych skrzepów była pobróżdzona, pofaudowana.
I co powiadań, wiem, że na różnym sposób badano te stygmaty,
między innymi zdejmowano te skrzepy i okazywała się taka powierzchnia świeżych blizny.
Również raz byłem świadkiem krwawienia stygmatów,
wyglądało to w ten sposób, że na obrzeżu
tych skrzepów pojawiła się obwódka, taki surowicza krwista,
taka rozpywająca się, promieście, tak jakby wybyła spotych właśnie skrzepów
i ta treść to pachniało takimi fiokany albo różany.
Cierpienia katarzynki nasilały się zawsze w czasie wielkiego postu.
Współcie rpiała wtedy w szczególnie sposób ze swoim mistrzem.
Było to wielkim tygodniu, kiedy upadała trzykrotnie, tak jak Pan Jezus. Rany otwierały się bardzo. Było widać tą bolę straszną.
twarz taka blada, z tego sunczyło się i z tej czerniowej korony, tak jak pan Jezus koronę, to z tych porów tak sunczyła taka krew okropna.
Później konanie.
Tego konania to raczej w volabym pominąć, bo naprawdę serce ściska tego momentu nie zapomnę.
Jak się działo, co się działo?
Długototwał, te pot, te żrenicy, jak by pękały, te uzy, jak by chodziły.
Tak byłam koło 20 minut tak jakby poza światy.
Myślałam, że już nie odzyska przy tymności.
Katarzyna szymonu znosiła nie tylko fizyczne cierpienia.
Be słowa Skargi, lepsz zawsze z przewaczeniem w sercu,
przyjmowała wiele nieprawdziwych, krzywdzących ją sądów,
a nawet o szczerstwo.
Co najbaleśniejsze było?
Rzekata, że nie prześladowali, że ono sobie sama trapała.
Ja byłem na ocznym świadkiem przez 6 lat, który też obserwowałam, że nie drapała i w piątki i w środek krwawiła samo istnie.
Wytryskała krew z rana, z boku, z głowy, z oczu, z rana, znuk.
Katarzynka obdarzona była wyjątkowym bogactwem przeżyć mistycznych.
Kiedy nie mogła o własnych siłach przyjść do kościoła, otrzymywała komunią świętą znieba.
Tutten powtarzał się wielokrotnie wobecności wielu świadków.
To byłam taka radosna chwila, kiedy Pan Jezus zakatażynki, że tego się nie da wypowiedzieć i przenę wszystkim nad ziemski zapach do żadnego perfumu, do żadnych lili i do żadnych rusz nie jest to, co w tym momencie...
tak i tak, no to nie wiem jak to, i to wszyscy jednakowo, a jak Pan Jezus tak do tych, no to wszyscy jesteśmy tak poklinkali z taką radością, bo żywy Pan Jezus do Katarzynki idzie i długo, bardzo długo na języku.
Był pan Jezus na języku Katarzynki, aby wszyscy dokładnie widzieli.
Bo kto niósł to, żeśmy nie widzieli, tylko tak jakby powietrz, to powietrz, i do Katarzynki na język.
To później opowiadała Katarzynka, że sam pan Jezus przyniósł, że był boso w białej szacie, długo szata, ale kawałka ciała zdrowego nie miał tak jakby nożym z dziobany.
W większej rysy, mniejsze, jak ludzie grzeszom, tak Pan Jezus taki rany widział i to Pan Jezus sam dał swoje ciało jej.
Te chwile to najszczęśliwsze w mym życiu.
Jednym z ostatnich księży, który poznał Katarzynkę na kilka miesięcy przed jej śmiercią, był ksiądz Jan Czekaj.
Katarzy naszemu, kiedy spotkałem się z nią, była bardzo wciążkim stanie.
Ogromnie chorowała, ale nic się nie skarżyła, wspominała już, że czas nie odejść. Muszę się przygotować na statnią drogę.
Ale nie bała się. Była pewna.
że kiedy skończy ziemską pielżynkę.
na to, w co wierzyła?
Katarzyna Szymon umarła 24 sierpnia 1986 roku.
Z chwilą śmierci, z tygmaty, które przez ponad 40 lat nosiła, zaczęły się w cudowny sposób goić, potwierdzając ich nadprzyrodzony charakter.
Jak gdyby były fałszewane, to znaczy nakowane i dziełkami albo jakimś nożykiem, to one by zostają po śmierci cały czas.
A tu w tym wypadku widziałem już nawet w 2 godziny po śmierci, a potem widziałem w 4 dni po śmierci, jak te rany gojły się.
To znaczy, tak jakby te skrzepy ulegają sublimacji, wyparowywaniu skóra się wygładzała.
I można powiedzieć, że w momencie, kiedy Katarzynka była już chowana, były tylko ślady tych skrzepów.
Kiedy 28 sierp, ja przyjechałem na pogrzeb, widziałem, że na rękach,
Nie było rano, albo zakojone.
Ciało pioną wiotkę, mimo, żeby piątych dzień po śmierci nie odczuwało się żadnego nilego zapachu, wręcz przeciwnie, zapach jakby człowieka zdrowego.
Zastanię w pamięci i pozostanie na zawsze.
Wielu i zawdzięczam.
Wielu zawdzięczam ci, z którym jechździłem do nich.
Ja dla nas żywym przykładem nauczę a nas się modlić.
naucza nas się, naucza nas cierpliwości, okory, wielkiej ufności.
Żyjąc powtarzała, że...
Tylko modlitwa, opora, zaufanie, może zmieć drugiego człowieka, zmieni świat, i oto prosiła.
Ciągle podkreślała, o wielkiej dobroci, miłości i mi osierdził, pogawszak wącego do ludzi do każdego człowieka.
16 listopada 1985 roku, w święto matki Bożej Miłosierdzie i chyba za jej to tylko przyczyną, został zarejestrowany na amatorskiej kamerze wideo, niezwykły i jedyne w swoim rodzaju dokument. Jest nim ekstaza Katarzyny Szymon.
Tak by zresztą jest ono dobali, ono dojdzie się w sześćach.
Dobrobali się to jezu i przybije mi się do przyjeżdżam o jezu.
Kochaj, Jezus uwagi nieco kochaj, wszedł kiedyś swojej, kochaj pojezu,
które zdzielą puszcili, ale i puszcili.
Nie podjezu, nie podjezu.
Tutaj miękram, wtedy nie ujezu.
Nie podjezu.
I ci zdaniem się przynują.
Parę świadczej przyzuję o jaców.
Nie pójrzcie.
Nie pójrzcie i jezu na dzieć, by trajmy.
Zauwowa ich dnie,
wresz ich szeckich dnie,
i tych pijaków na obłowy,
i tych sześci w porażnym.
Dlaczego ich wszystko?
Ojezu.
Węci po swoją pierdę o jezu.
Jezu.
Jonek i sztajewa, noża, pokurtyk, noża, chciadli.
Dzieńszej, to muszę zabić.
Nie, okey, nie błyniam.
Ciek, na prawebu Jezu, nie opuścić mnie, nie opuścić mnie, nie opuścić.
Nie opuszczy się dziesięć w siebie.
A nie dłużą jeszcze rodzajem się, ma delikatnie się.
To było, że to się nie zmienię.
Kto wienię mi uję, i nie podda się w głowie, nie ma życia w sobie.
Ty widzę na zawsze przy mnie, i widzę o to, że ojce moją, i nie wsiadł się tym, że ojce moją.
Ośród ostry chci
Wlegrzesznego świata, żyła z nami tu, na tej ziemi, dziewczynka prosta i piśmienia nie pogatą.
Póry, ona niosła, bo życiackego kres.
Zjudłem jej wytrwania, do zawsze Chrystuski.
I jem, z wycierpienia.
Krwawy mi u zami błaczące moczy Przebite stofy, bak i ręce
Chrystusa to przecież z dygnaty.
Dla niewiernych, to maszyw, dla ludzi słabej wiary,
wydać im umocnienie, wyboga się, nie wyparmi,
wypoży za Chrystusem i je mu chcieli służyć.
Wszystkie swe talenty dla Bożej pały użyć.
I choć ona już odeszła tam
Gdzie pan przygotował miejscę dla swoich słuch,
Pozostanie w serca?
imien z tygmaltyczki
Jak wynika z przeprowadzonych badań statystycznych,
co sekundę prawie 2, na minutem 100,
na godzinę, a więc dokładnie w czasie trwania tego filmu,
umiera na ziemi ponad 6000 ludzi.
Bez względu na to, czy wierzyli w Boga i w żyli według Jego przykazań, czy też byli ateistami lub ludźmi deklarującymi się jako wierzący, a nie praktykujący, pobec śmierci wszyscy okazali się równi.
Wszyscy musieli stanąć na Sądzie Bożym przed Chrystusem.
Wieku istę szczęście w niebie, oczyszczające cierpienie w czystcu, czy też wieczne potępienie w piekle, są już dla nich rzeczywistością i teraźniejsząścią.
Którzy przecieramy jeszcze ścieżki naszej ziemskiej pielgrzymki, nie uchronnie staniemy wcześniej czy później, przedsędzią sprawiedliwą, aby on rozliczył nas każdego naszego czemu, słowa, myśli.
Śmierć jest bowiem tylko pomostem, który łączy życie ziemskie zwięcznością.
Na drugiej stronie tego pomostu czeka już nasz boski mistrz, Jezus Chrystus.
Czeka na każdego z nas.
którzy pracujecie i uginać się pod ciężarą.
Bez miękkie jasza majeła świetnie.
Rzemy jest cichy i pokornego serca, a znajdziecie odpocznienie dla dłużba rzecz,
albowie mi, jażmo moje słodki jest, a brzemy moje lekkie.