Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
Zainspirowany ostatnią moją rozmową, polemiką z poglądami księdza Tadeusza Guza
postanowiłem nagrać materiał o, tak trochę w cudzysłowie, polskich heretykach.
Cóż to znaczy? Czymże jest ta polska herezja? Kto jest tym polskim heretykiem?
O tym za chwilę w materiale. Zapraszam.
Na wstępie przepraszam za mój ton głosu, to nie jest jakiś filtr w stylu derta wejdera,
tylko jest to po prostu moja chrypa, coś mi nagartło weszło.
Mam nadzieję, że będzie to mimo wszystko słyszalne, postarałem się usiąść bliżej mikrofonu,
mam nadzieję, że to jakieś owoce przyniesie.
Przejdźmy teraz do rzeczy. Postaram się nie wymieniać nikogo z nazwiska, natomiast wskazywać na pewien pogląd,
które myślę, że wyjaśnia bardzo wiele zjawisk dzisiaj w Kościele w Polsce.
Będę tutaj cytował książkę, tutaj jest, przepraszam, schowała mi się na początku.
Jacka Nowoloneckiego u podstaw kultury katolickiej.
Jeśli ktoś jeszcze tej książki nie czytał, to bardzo.
serdecznie polecam.
W tej książce jest rozdział, który jest zatytułowany
Fideizm. Dokładnie nasz polski fideizm.
Czymże jest ten fideizm i jaki ma on wpływ na dzisiejsze
życie Kościoła w Polsce?
Jest to rzecz bardzo ciekawa, bo ten fideizm jest widoczny zarówno
Po stronie modernistycznej stronie sporu, jak i po tej tradycyjnej stronie sporu, jak i po wszystkich innych stronach sporu, a więc jest to coś faktycznie głęboko zakorzenionego.
w polskim podejściu do katolicyzmu.
Ojciec Woloniecki pisze
Fideizm powstał w atmosferze porewolucyjnej początków XIX wieku.
Jak po burzy nie zaraz przychodzi całkowita pogoda,
ale resztki chmur słaniają się jeszcze jakiś czas po niebie
i raz po raz przesłaniają słońce,
taki po wielkiej burzy dziejowej jako była rewolucja francuska,
nie łatwo było wprowadzić łatwo do wzburzonych to dna pojęć filozoficznych, społecznych i religijnych.
Cały XIX wiek na tym pracował,
a i następnym wiekom nie mało zostało jeszcze do roboty.
Rlacjonalizm epoki oświecenia, tak charakterystyczny dla XVIII wieku,
w rewolucji francuskiej doszedł do swojego kulbinacyjnego punktu
w formie Boskiego Kultu, oddawanego rozumowi ludzkiemu.
Pomimo swojego groteskowego charakteru kultem,
ktoś dosadnie świadczył o podstawowej temdencji całego ruchu,
pragnącego zniszczyć wszelką religię i wszelką wiarę.
To wszystko, co przeklacza granice rozumu ludzkiego.
i zmusza go do uznania czegoś wyższego nad sobą.
Kiedy przychodzi po zawarciu konkordatu w 1801 roku, pewne uspokojenie i zaczyna się odrodzenie życia religijnego,
jest ono z początku dość nieśmiałe i szczególnie przejęte wielką nieufnością w stosunku do rozumu
i zgrozą wobec zbrodni przezeń popełnionych.
Po koleju, które te zbrodni widziało, wydaje się, że rozum jest w swojej istocie pierwiastkiem destrukcyjnym,
pierwiastkiem pychy i zaprzeczenia.
że ja są wprost niezdolny współdziałać się z wiarą i służyć sprawie Bożej.
I nie sposób się tym nastrojom dziwić, skoro się jednocześnie zważy stan upadku,
w jakim się znajdowało wy XVIII i I, XIX wieku, nauczanie wiary.
Ograstem nie wydał w dziedzinie teologii ani jednego wybitniejszego.
umysłu. Tutaj przeskakuje fragment i czytam dalej.
Pomieszanie pojęć było jednak zbyt wielkie, aby Kościół mógł się ograniczyć mnotych poszczególnych środków zastosowanych do księdza botem.
A to tym bardziej, że nastój Fideizmu nie ustąpił tak plędko z atmosfery umysłowej świata katolickiego.
Ta więc okoliczność, jak również i inne błędy dotyczące nauki o samej cnocie wiary, nie zamierający nigdy lacjonalizm,
skłonimy kościół do wniesienia tej sprawy na porządek Dziemny Obrad Soboru Watykańskiego.
Konstytucja dogmatyczna u Wierze Katolickiej ogłoszona uroczyście dnia 24 kwietnia 1870 roku
zawiera wspaniały wykład nauki kościoła katolickiego o tym procesie umysłowym, który nazywamy wiarą.
Potępiąc jednej strony racjonalizm i tak modny w Niemczech w połowie XIX wieku semi-racjonalizm, ale z drugiej strony
przeciwstawia się z całą stanowczością fideizmowi i głosie obowiązek harmonijnej współpraty rozumu i wiary.
Wiara winna opierać się na rozumie i posługiwać się jego przyrodonym światłem i siłą.
Rozum zraźwinien kierować się prawdami objawionymi, których sam zgłębić nie może, a które winien aktem wiary uznać za.
Później ojciec Woloniecki przechodzi do opisu sytuacji w Polsce.
Ojciec zauważy, że na zachodzie po potępieniu przez sobór Watykański pierwszy filet wygasza,
dlatego że nigdy nie stał się formalną herezją, wygasza się, wygasa,
dlatego że nigdy nie stał się formalną herezją.
Był raczej powstał niejako w dobrej wieży, gdy zostaje potępiony.
To jego zwolennicy przyjmują po prostu to, co Kościół prezentował,
a ci, którzy nie byli gotowi, w jakiś sposób poddać się pod nauczanie Kościoła,
stają się mniej lub bardziej modernistami, wg kojca Wolonieckiego.
Natomiast w Polsce sytuacja jest trochę inna.
Jeśli w okresie największego rozwoju fideizmu na zachodzie utrzymywaliśmy z tym zachodem bardzo ślizbę kontakt,
to zupełnie inaczej się działo w okresie, kiedy tenże fideizm zaczął się tam przeżywać.
pod wpływem Soboru Watykańskiego.
Po 1863 roku odcięcie nasza od zachodu staje się coraz większe
i ożywczy prompt wywołany o rzeczniami watykańskimi u nas się niemal wcale nie zaznacza.
W ideizm nasz dzisiejszy ma przedto jeszcze wszelkie cechy tego stanu umysłów,
które na zachodzie planował w połowie XIX st.
Nie jest on, wydaje mi jej doktryną. Trabę się obuntowała przeciwpowadze kościoła i przeciwstawiała jego nauce, jak to modernizm czyni.
Nie. Nasz wideizm to trwa niedalzej w nieświadomym przekonaniu, że takie odgradzanie wiary od rozumu jest warunkiem jej doskonałości i że tej ofiary z naszego rozumu właśnie kościół od nas rząda.
Można by zebrać całą litanie u racji, dla których ludzie inteligentni u nas uważają się za zwolnionych, od zastanawiania się nad prawdami wiary.
Wiary, przepraszam.
Jedni sądzą, że wiara, aby być zasługą, powinna być koniecznie ślepa.
Inni są przekonani, że rozumowanie o rzeczach wiary prowadzi do racjonalizmu i protestantyzmu.
Inni słyszeli coś o powiedzeniu Credo, Kria Absurdum, i jeśli nawet nie sądzą, że znajduje się ono w Ewangelii,
Jak mi się to niedawno zdarzyło słyszeć, to w każdym razie są przekonani, że wylarza ono zasadnicze stanowisko umysłów w procesie wiary.
Inni wreszcie chcą widzieć w tym irlacjonalistycznym, a zarazem senty mentalistycznym charakterze wiary,
pewną właściwość naszej umysłowości polskiej w przeciwstawieniu do właściwej Niemcom skłonności domendrukowania.
Wreszcie bardzo wielu weznaje po prostu, że zastanawienie się nad prawdami wiary,
pana wycłuchanie kazań wywołuje u nich wątpliwości,
wobec czego stanają się wcale o tej dziedzinie niemyśleć.
Weźmy inny przykład.
Doktor Marceli Nałęcz Dobrowolski pisze
recenzję książki kończyńskiego
zatytułowanej Ludność Warszawy
i tam gdzie mowa o statystyce
samobójstw, których się zdarza mniej
u ludności katolickiej niż protestanckiej
taką robi uwagę.
religiażem skokatulicka odznacza się silną wewnętrzną organizacją.
Wyłącza wszelką swobodą rozumowania w sprawach dotyczących wiary,
natomiast mniej dogmatyczny protestant jest pod tym względem więcej liberalny.
Stwarza on w ten sposób nastrój mniej odporny przeciw szerzeniu się samobójstw,
aniżeli ten...
Jaki wytwarza wiara? Nierozumowana, zalecana przez kościół katolicki, gdyż drogą myślenia dochodzi się do wątpienia i niezadowolenia z istniejącego stanu.
I teraz już ojciec Woloniecki.
co za straszne w tych słowach uprzedzenie do rozumu.
Drogo myślenia dochodzi się do wątpienia i niezadowolenia,
a więc najlepiej nie myśleć wcale i to ma właśnie zalecać kościół katolicki.
Wystarczą może dwa przykłady, aby zilustrować, jak inteligentni ludzie ostatniej doby
przedstawiali swoje obowiązki intelektualne, przekonanych katolików wobec praw wiary.
Doskonały typ takiego poczciwego w rejmantowskim znaczeniu Fideisty Polskiego,
Udał nam Sienkiewicz w postaci Waśkowskiego, gdy połaniecki, słysząc jak pięknie podziesza on panią Emilię po śmierci Litki, pyta go.
Powiedz pan, skąd wiesz, że tak będzie?
On nie jest w stanie zdobyć się na inną odpowiedź, jak tylko ja nie wiem, ja wierzę.
Nie słyszał widać nigdy zaczny ten człowiek o tym stanowczym żądaniu wyrażonym przez świętego Pawła w jego pierwszym liście,
bądźcie...
Zawsze gotowi do zadość uczynienia każdemu, zapytującemu was rację tej nadziei, która w was jest.
Myślę, że to jest błąd, że tutaj powinien być wyrażonym przez św. Piotra w jego pierwszym liście.
Jeśli cytujemy listy św. Pawła, to nigdy nie mówimy pierwszy albo drugi,
tylko zawsze jest to konkretny list do kogoś, pierwszy albo drugi list do Korymtyn na przykład.
A skoro jest mowa o pierwszym liście, to jest to lecytat listu św. Piotra. To jest ten 3.15. Tak jest prawie podane.
w przybizie.
Już jako podsumowanie,
Fideizm zabija jeden z najpotężniejszych czynników tego,
co nazywamy sensu z katolikus.
Po zbawę obowią tej mocnej, rozumnej podstawy,
bez której jest on skazany na kierowanie się subiektywnym
wiedziemi się każdej jednostki.
Streszczając więc w dwóch słowach to, co zostało do tej pory opowiedziane,
Mamy z jednej strony racjonalizm rewolucji francuskiej, a więc kult rozumu.
Wszystko, co w jakiś sposób nie da się bezpośrednio wydedukować rozumowo.
Wszystko, co nie jest bezpośrednio przedmiotem naszego zmysłowego poznanie i później racjonalnej refleksji.
Wszystko to zostaje odrzucone jako bajki.
I tak cała sfera nad przyrodzona.
a czasami nawet samo istnienie Boga będzie przez racjonalizm odrzucone.
Przez tych pierwszych racjonalistów nie, oni podążają, powiedzmy, że taką jeszcze w pewnym stopniu,
w pewnej mierze jeszcze racjonalną, w pewnym racjonalnym racjonalizmem,
to znaczy dochodzą jeszcze, używają jeszcze zasady proposeralnej przyczyny
i dochodzą jako tego do poznania pewnego stwórcy, natomiast to oczywiście
nie jest trwały fundament dla takiego rozpoznania.
W sensie, gdy przyjmuje się a priori, że coś nie może istnieć,
co nie jest dla nas bezpośrednio poznawalne,
zmysłowo albo coś, co przerasta nasz rozum to zamyka się po prostu na część rzeczywistości.
Człowiek powinien być otwarty na wszelką możliwość istnienia i właśnie później rozumowo je obadać.
Ale wszystko po kolei. Mamy ten racjonalizm, który przebóstwia nasz rozum neguje.
wiarygodność, jakiejkolwiek wiary, wiarygodność,
objawienia, możliwość cudów neguje, możliwość...
wszczepienia nas w to życie Boże, możliwość udzielenia nam łaski uświęcającej.
Ten racjonalizm wydaje rewolucję francuską w tej epoce po rewolucyjnej kościół
przyjmuje niejako spontanicznie taką pozycję przeciwną, czyli pozycję fideistyczną,
pozycję później nazwaną fideizmem, czyli pozycję nieufności wobec rozumu.
Pozycja, która twierdzi, że...
lepiej rozumiem się za bardzo nie zajmować, lepiej rozumiem wiary za bardzo nie badać.
Ta tendencja w kościele powszechnym zostawia swoje ślady, chociażby w potępieniach Soboru Watykańskiego
pierwszego, ta deklaracja, że człowiek jest w stanie naturalnym światłem,
rozumiem z całą pewnością poznać istnienie Pana Boga.
jest właśnie taką ściśle antyfidejstyczną deklaracją.
W Polsce nigdy ten bodziec wystarczająco mocno nie dochodzi do polskiego kościoła,
dlatego ten fideizm jako tako przetrwał.
No i teraz mamy sytuację, którą zastaje ojciec Wojroniecki,
jak ona się ma do dnia dzisiejszego.
Minęło już jednak kilkadziesiąt lat.
Otóż sytuacja moim zdaniem wygląda tak.
Ten fideizm sobie tak żył w polskim społeczeństwie, taka nieufność wobec rozumu lepiej w ogóle tych dwóch dziedzin nie łączyć właśnie wierze, bo tak, bo taka jest tradycja, bo tak przejąłem to od rodziców, bo tak po prostu jest, bo tak w Polak wierzy.
Nie zastanawiam się, brakuje w tym refleksji.
Przychodzi oczywiście druga wojna światowa, komunizm, kościół tam, powiedzmy, stanowi taką ostoję normalności,
a więc jakby ta wiara zagrożona nie jest, natomiast Jan Paweł II zostaje papieżem i w dłużej mierze dzięki...
jego takiej osobistej pobożności i tego, że jest Polakiem, że był Polakiem,
obecnie obowiązująca, czy wtedy obowiązująca taka linia partii, przepraszam, w cudzysłowie linia partii,
mam na myśli linie partii watekańskiej, to znaczy o ówczesnych dostojników Kościoła.
Ta modernistyczna linia, linia już ściśle heretycka, to znaczy wywodząca się ze ścisłej herezji, ta linia wtedy nie jest może ściśle heretycka, nie tak łatwo było powiedzieć, żeby jej dowieść ścisłą herezję, ta linia wchodzi wtedy do kościoła.
Ale trafia na co? Trafia na grunt fideistyczny.
Fideizm oczywiście nie jest w stanie stawić czoła modernizmowi,
to zupełnie przekracza jego możliwości,
bo jak się nie używa rozumu w kwestiach wiary,
no to modernizm trafia tam na bardzo podatny grunt.
I moim zdaniem, u nas mamy taką specyficzną sytuację,
gdzie fideizm przechodzi bezpośrednio
w modernizm, gdzie ten modernizm spada na fideistyczną glebę
i tam znajduje świetne warunki.
No bo my jesteśmy przyzwyczajeni, żeby nie zadawać pytań w kwestiach wiary,
no bo zgodno te dwie dziedziny są zupełnie obok siebie,
no to kto tam będzie zwracał uwagę, że tutaj...
Islamista mówi, że Chrystus nie jest Bogiem, a my mówimy, że jest.
To będzie stawiał pytanie, gdyby zaczniemy razem zapalać świeczki i sadzić drzewa.
No to tam jest przesady tutaj, ten mówi to, a ten mówi to, a wszystko jebno.
Ważne, żeby świeczki były zapalone, a drzewa były zasadzone.
Ważne, żeby było fajnie, żeby było przyjemnie, żeby wspólnie występować i żeby tak jakoś było odmiło.
Bardzo dobry grunt, stworzył fitelizm, moim zdaniem, dla modernizmu.
Modernizm, przypomnijmy, również jest antyracjonalny.
Modernizm również polega na oddzieleniu wiarę, od rozumu.
Polega na tym, żeby wiara zupełnie skapitulowała.
nie jako wobec wobec, może nawet nie rozumą tylko wobec takich powiedzmy pewnych rozumowych wniosków, to znaczy aha widzimy, że jest wiele religii, jedna mówi to, druga mówi to, trzecia mówi to,
No to wszyscy mają uczucia religijne, no to powiedzmy, że to jest dobry, a więc dobra religia, to jest taka, która wynika z tych uczucia religijnych, a więc wszystkie religie są dobry, no to jest taki typowy sposób, powiedzmy, że wnioskowania modernizmu, dlaczego jest to wciśle a relacjonalne, dlatego że każda z tych test, sama jako porównać, porównać tez katolickie,
nie wziąłem jezu.
budyjskim, one są wewnętrznie, sprzeczne czy nie wewnętrznie, tylko wobec siebie są sprzeczne.
Jeśli myślejmy jedną i drugą za prawdziwą, to działamy z TKKT-A, interaktualnie.
Jeśli uznajemy, że katolicyzmy prowadzi do wialy, persę istotowo, jak i islem prowadzi istotowo do zbawienia i drugie prowadzi do zbawienia, to znaczy, że uznajemy, że rzeczy, które są sprzeczne, nie ma znaczenia, to jest sprzeczność, nie ma znaczenia, ważne jest to, żebyśmy podążali z naszymi uczuciami religijnymi.
Problemat, uczuć nad losumem.
Takie twierdzenia, takie tezę, które wnosi modernizm do kościoła katolickiego w Polsce, trafiają na podobny grunt,
bo wideizm odwykły czy w katolice w Polsce odwykli przez wideizm od używania rozumu w kwestiach wiar,
i to jest rozwój naprawdę tragiczny, ale jeszcze nie doszliśmy do tego, co najważniejsze.
Otóż najgrodższe w tym wszystkim jest to, że w Polsce...
Nie bardzo mamy do czego wlacać, to znaczy...
Gdy Polak otwiętuje się, że coś nie gra w tym współczesnym, modernistycznym przekazie, że to jest trochę dziwne,
jednak jak chce, rebrujemy tę dzień i slamo, i dzień udaj z mój trochę dziwne, jak papież, czy ci jakieś pogazkie, ul. Bożki.
Zaj Ameryki, południowej, gdy uczestniczy bezpośladnio w liturgiach Indian, w Kanadzie, a widem niepogazkich liturgiach.
Powinniak, trzeba coś jest w tym dziwnego.
Problem polega na tym, że przez fideizm nie bardzo mamy do czego wrócić, to znaczy człowiek katolik w Polsce, który chce być tradycjonalistą, który widzi, że coś jest nie tak, który chce się odwołać do czego, co było wcześniej, na trafia, przeważnie na tą welsję katolicyzmu, która była zakorzeniona w Polsce przed soborem, a to była welsja dość mocno zniszczona przez fideizm właśnie.
który był już a relacjonalny, a to sprawia, że niebalto znajduje tam odpowiednie argumenty,
które mógłby jakoś na całą sprawę odpowiedzieć, albo pogrąża gotowość w jakichś zupełnie
superłych powiedzmy takich fideistycznych szaleństwo, tylko że w drugą stronę.
Co mam konkretnie na myśli? Spójrzmy np. na przykład księdza Natanka.
W moim zdaniem to jest dosyć dokładnie przykład właśnie tego, to znaczy powrotu niejako do takiego fideizmu.
Uksiędza Natanka, moim zdaniem to jest bardzo wylaźne, że ksiądz zbuntował się przeciwkomodernizmowi i wrócił do fideizmu, a nie do katolicyzmu.
To znaczy wrócił do...
Pierwotnie do katolicyzmu z tendencjami fidelistycznymi, a dzisiaj to już jest moim zdaniem takie czysty fidelizmy, to już wzdążające widać mnie do chalezji.
Co mam na myśli?
Uksięcona Tanka, praktycznie w ogóle nie ma takiej racjonalnej ulefleksji, prostej, lacynalnej ulefleksji, na przykład, co do wiarygodności objawienia.
Mamy to jedno objawienie, zawarte wpiszmy świętem i w tradycji i później właśnie u bardzo lacynalne wnioski, jeśli chodzi o prywatne objawienia.
Jak je badać, jak wobec nich postępować,
Jak postępować, bo jest takich wyjątkowych zjawisk, jak od objawienia, jakieś manifestacje, jakiegoś ducha, jak postępować, to jest takie bardzo racjonalne, chłodne zasady, które kościół, dawał i nikt, kto ma trochę zmysłu karolickiego, nie doszedł by do przekonania, że coś, co było tradycją w kościele przez ileś tam wieków, na przykład to, że diakoni rozdają komunię śwemdą.
co znalazło swoi odbyć nawet w prawie kanonicznym z 1917 roku. To znaczy, że to jest jakby praktyka wielowiekowa, wspomniana nawet u Świętego Tomasza z Akwinu.
I teraz ksiądz Natanek nosi to mocą prywatnego objawienia. To jest czysty wideoizm, wiara, nie wiem, a wspólnego nie wiele z jakimś rozumowaniem, z jakimś wnioskowaniem, z jakąś refleksją teologiczną.
Nie, jeśli przychodzi jakiś taki bodziec nad przyrodzony, tak trochę nad przyrodzony w cudzysłowie,
z góry takie światło przychodzi i teraz Pan Bóg mówi, no to ja robię.
To swoją isle mystwideistycznie też w pewnym sensie tak, to znaczy to jest wiarak,
które nie poddaje żadnej lązumowej refleksji swoje prawdy wiarów.
Ostubu główi, no to dawaj na świętą wojnę i robimy rdzichati,
wysadzamy się w powietrze i tam w nr. później otrzymujemy wiadomo, co.
Nierelationalne systemy religijne.
Katolicyzm taki nie jest,
chodź.
Po tej refleksji o Fideiśmie też może rozumiem trochę lepiej zarzute od polskich Ateistów, a propos nierlacjonalności wiary.
No faktycznie jak się spojrzy na polskie, polską wiadę, na to jak Polacy wierzyli i wierzą, to strasznie dużo.
Jest tam tego A, nierlacjonalizmu, to znaczy braku lacjonalności właśnie ze względu na Fideiśmie.
Mamy na szczęście tu perłę.
Perłe katolickiej wiary, prawdziwej katolickiej teologii, czyli ojciec ojca wolonieckiego, polecam bardzo, upostaw kultury katolickiej, na prawdę każdemu polecam.
Jeśli ktoś chce spróbować kosztować najlepszej katolickiej teologii, dosłownie najlepszej, to jest moim zdaniem ojciec woloniecki, to jest naprawdę poziom.
Jeśli nie samego świętego Tomasza zakwinu, to najbliżej świętego Tomasza zakwinu,
W ogóle. Moim zdaniem to jest naprawdę jeden z najspaniałych umysłów, jakich wydała ludzkość.
I mówię to spełną odpowiedzialnością. Jestem gotów stawiać na ubitej ziemi dyskusji,
racjonalnej z każdym, kto chce, to z tą tezą polemizować.
A więc mamy do czego wracać, to znaczy, żeby nie było tylko tak pessimistycznie, że o my Polacy
to jesteśmy na całej zróbach, nie nie do zróbni.
Mamy...
Moim zdaniem najlepszego to mistę w historii ludzkości.
Moim zdaniem jest dużo lepszy odgari gula gransz, który uchodzi z jednego
powiedzmy z takich najlepszych, powiedzmy nowożytnych to miejsców.
Moim zdaniem moci zwolaniecki jest genialny.
Moim zdaniem to jest naprawdę wielki, teolog wielki filoza
w takiego absolutnie największego formatu.
Więc wracajmy do tych.
nie dotychskażonych fideizm, wracajmy właśnie do tej prawdziwej teologii katolickiej.
I mieliśmy się naprawdę na baczności. Pamiętajmy, co ojciec Woleniecki też mówił,
że fideizm prowadzi ludzi do tego, że oni podożają wierzę za takim swoim widzimisie,
za takim przeczuciem, że oto mi się wydaje jakiejś niewłaściwa, a to mi się kojarzy z czymś.
To już jest pewnie złe, bo kojarzy mi się tam z czymś.
To jest właśnie taki fideizm, to znaczy,
Nie sprawdzam tego, co jest dobre złe, rozumowo.
W zasadzie sprawdzam, co jest skradych i śmierć, co jest w obie wieniu, co jest twoje praktyce liturgiczne, jakościoła, czy w ogóle w praktyce kościoła.
tylko co mi się wydaje, jakieś i od razu, od razu, tak, potem ja mam, bo to, bo mi się to wydaje, bo czuję mamy, mamy naprawdę dużo, czy jest to bardzo widoczne w tych środowiskach tradycyjnych, jest bardzo widoczne, takich właśnie w idealizm, pewna, nieówności wobec takiego racjonalnego rozmowania, bardzo dużo jest
w takich środowiskach kladycyjnych, takiego nastawienia,
ostatecznie jednak właśnie na moje upodobania, na moje emocje.
Jak coś mi się nie podoba, o, nie, coś mi tam zabrzmi jakoś, nie tak, jak, jak, jak sobie wyobrażam,
to o, nie, nie, to coś mi się tutaj nie podoba.
Żeby naprawdę być katolikiem.
Żeby na prawdę mieć ten zmysko-toliczkę, którym też ojciec wolonieckim tutaj mówi, musimy nieustannie, musimy nieustannie praw do Bożą się przejmować, nieustannie ją chłonąć, nieustannie się jej uczyć i naprawdę bardzo polecam ojciec woloniecki, to jest autor, który może nam tą prawdę prezentować tak dobrze, jak być może nikt inny, polecam wszystkie u jego książki, pokinkuję
dobra.
W naszym wydawnictwie tedeum jego dzieła jest piękna pełnia modlitwy, piękna książka Maryi na Matierzeńskie serce Maryi u podstaw kultury katolickiej, co już zmieniałem, to są rzeczy, które naprawdę każdy katolik powinien przeczytać.
Wspomniałam na początku, że zainspirowała mnie do tego tematu.
Ta polemika ze poglądami Księdza Góza.
Moim zdaniem w komentarzach, które broniły Księdza Góza bardzo często było widać właśnie takie zalążki w idealizmu.
Na zasadzie, że ale Księdz Gózów wie, że we wszechmocnego Boga wywierzycie w takiego trochę. Mogą tego.
Albo komentarze w stylu, a ja tam wierzę, że Pan bukł właśnie absolutnie stało pewnością oczyszcza komu nie z wszelkich zarazków, czyli dla...
Takiego katolika nie jest istotne, co mówi Naipel w objawienie, później co kościół w swojej teologii przeplacował, jakie wyciągnął wnioski.
Jest nauka o przypadłości, przypadłościach i substancji, konkretne, lakcjonalne wnioski, które wyciąga już św. Tomasz, tylko wieszę moim uczuciom.
To jest właśnie Fideism, nawet właśnie to, co jest takie bardzo wylaźne u modernistów, co zarzucamy modernistom żołni, stawiają uczucie na pielestale.
Bardzo często znajdziemy to później u osób, które określamy, jak o mniej lub bardziej tradycjonalistyczne.
Znajdziemy dokładnie to samo, tylko w wydaniu sprzed tam 50 lat, to znaczy w wydaniu fidaistycznym.
Ale przecież tak nie może być, ja tak czuję, tak musi być, że to właśnie tak jest.
Nie jest ważne, co refleksja autologiczna kościoła, ale na temat mój ważne jest, co ja czuję.
Innym, ale również moim zdaniem podobnym przykładem jest kwestia słynna, kwestia.
nie wchodzenia do kościołów, w których udziela się komuni na rękę.
Moim zdaniem to można również podpiąć właśnie takie fidaistyczne źródła naszego,
powiedzmy, takiego polskiego podejścia do katolickiej wiary.
To znaczy współczesnego podejścia tak, bo tradycyjnie oczywiście widać,
nie jest czymś aż tak starym, żeby to wjeść tam w korzeniach polskiej wiary było.
Natomiast dzisiaj, tak, to jest coś, co jest w korzeniach.
O co chodzi o poglądę katolik, nie mógł w ogóle wejść do zówkłego parafialnego kościoła,
bo tam najprawdopodobniej leżył jakieś pattykuły na święcznego saknamentu, ze względu na udzielanie komuni, na rękę.
Jak podeszła odkladycyjna teologia moralna do takiego zagadnienia, relacjonalnie.
To znaczy teologia moralna,
Mówi, że jeśli chodzi o jakiś współudział w jakimś moralnie złym uczynku,
no to żeby faktycznie, żebyśmy mieli do czynienia z jakimś współudiałem,
to musi być ten współudział świadomy i dobrowolny.
To znaczy, żebyśmy faktycznie nie mogli wejść gdzieś,
bo leżą tam jakieś pantykuły, no to musieliśmy,
mieć pewną moralną pewność, że faktycznie one tam leżą.
Natomiast z samego faktu udzielanie komuni na rękę nie wynika.
że te pattykuły leżą wszędzie po całym kościele rozsypane.
One mogą być przy czym, wydaje mi się dosyć racjonalne,
że są raczej na ubraniu tych wiernych,
bo jeśli przyjmują na rękę, najświększa saklamen, później biorą przyjmują,
to te pattykuły raczej ramadzą się na dłońach.
No i później wierny laczę i nie dotyka dłońami, przepraszam posadzki.
Tylko laczę i właśnie gdzieś tam na ławce.
Położy tą rękę wytrzeł swoje ubranie.
Myślę, że największe prawdopodobieństwo pozostawania tych partyków jest właśnie tam, gdzie są dło nie tego wiernego.
Gdyby to było tak, że widzimy w Wiatnego, który przyjmuje komudnie na rękę i później widzimy, że on wyciera tą rękę zaraz po komniświem tej w ławkę.
że tam nie jest jakaś pattykuła, pewności żamnej nie mamy, ale możemy podejrzewać i na pewno nieszedłem tam od razu i nie kład mojej ręki albo nie opierał się o to.
bo jakieś rezyko jest, natomiast tutaj konkretnie rozmięmy. Widzieliśmy, że coś faktycznie się ustało, być może faktycznie doszło.
To jest tylko pewne prawdopodobieństwo, natomiast mierzymy to prawdopodobieństwo w jakiś sposób elacenalny. Natomiast w taka teza, że w ogóle wejść nie mogę, bo na pofacen na pewno, że upartekły uważam, że to jest argument bardziej emocjonalny,
niż racjonalny. Na zasadzie mógł gdzieś leżeć, skoro jest tak przyjmowano, mógł gdzieś leżeć, więc nie wchodzę w ogóle. Proszę powiedzieć, jaka jest różnica, to znaczy jak ha jest różnica w stopniu, jeśli chodzi o przyjmowanie normalne, komuni świętej tam też się może zdarzyć, że partykuła opadnie na ziemię, że to zostanie nie zauważone.
Partykuły czasami są bardzo lekkie i mogą naprawdę bez...
to jest problemu, powiedzmy, że poszybować trochę, czasami są bardzo małe i naprawdę jest to możliwe, że taka patykuła zostanie gdzieś na obudaniu w jednego, czy właśnie poszybuje tak, w cudzysłowie trochę na ziemię.
To się oczywiście może zdarzyć i bez onpienia co jakiś czas zdarza się również.
kościołach, w których udziela się komuni śwemtyj tylko i wyłącznie na klęczomco i do ust. Gdzie jest tak dla nic,
jaki procent prawdopodobieństwa musi być, żeby powiedzieć, że nie mogę wejść w ogóle do tego kościoła?
Moim zdaniem, trzeba zrobić pewną racjonalną refleksję,
I powiedzieć powiedzmy zgodnie z takimi zwykłymi tradycyjnymi zasadami teologii moralnej, że w spół udziale w czymś złym mogę mówić wtedy, gdy mam faktycznie moralną pewność, że uczestnicze tutaj w czymś złym.
Moim zdaniem nie można mówić o moralnej pewności, że ja w jakich sposób wchodzę w kontakt z takimi partekułami, tylko przez to, że wchodzę do kościoła.
w którym udzielana jest komuña na rękę.
Prawdopodobieństwo jest na pewno większe,
w przypadku kościoła, gdzie komuña święta udzielana jest tylko do ust.
Natomiast jest ono niezmierzalne.
To znaczy różnica tych prawdopodobieństw jest niezmierzalne,
więc uważam, że relacjonalnie należy przyjąć,
że tylko wtedy, kiedy faktycznie głółem świadkiem,
widziałem, że ten człowiek ktoś nie terenca gdzieś tam wytarł.
Kiedyś tam poszedł, tak że to delzyko jest faktycznie w tym konkretnym miejscu, że ta partykuła tam spadła,
no to wtedy tego konkretnego miejsca należy unikać ewentualnie, no optymalnie by było,
gdyby księża pudefikowali takie miejsca, ale oczywiście jeśli udzielają już komuni na rękę, to jest im to wszystko.
Jedno oczywiście, że cały, a czy wina za to, co się udzieje, te spartykułami oczywiście spoczywa po stonie duchowieństwa.
Czy to oni odpowiedzą?
którzy wprowadzili te przepisy, którzy później udzielają komuni na rękę,
odpowiedzą przed Panem Bogiem za te, powiedzmy,
partykuły, które zostały zbeszczaszczone,
a które bez problemu mogły nie być zbeszczaszczone.
Nie da się w 100% uniknąć tego, że partykuły, jak już wspomniałem wcześniej,
z pabną na siebie, natomiast jeśli przez zanie dbanie duchowieństwa,
przede wszystkim to jest,
w kwestie duchowieństwa dochodzi do zwiększonej ilości takiego bezczeszczenia.
No to wtedy oczywiście, a oni za to odpowiedzą. Bezounty na to jest ich problem.
I bezountpienia żaden katolik nie powinien w tym uczestniczyć.
Natomiast nie można mówić o uczestnictwie tylko dlatego,
że ja wchodzę po prostu do takiego kościoła.
To nie jest tak, że jak ja wchodzę do kościoła, to mam już taką moralną pewność, że tutaj na pewno leżą pattykuły, tutaj dokładnie na ziemi, na pewno jak wejdę, to po prostu na pewno, albo przede wszystkim z dużą dowodzą prawdopodobieństwa by wejdę jakoś, pattykuły.
Nie śli, to jest po prostu posadzka, jednak którą ja wchodzę jest to...
po prostu kościół do którego wchodzę, poza zupełnie celebracją, wchodzę się pomodić sobie klękam z tyłu kościoła, prawdopodobieństwo, że akurat trafię na pattykułek,
które gdzieś tam się ściel... no w jaki sposób tam znalazła, uważam za bardzo małe i nie wystarczający do tego, żeby mówić o takiej moralnej pewności, co to jest tam moralna pewność,
Mówię dosyć często. To jest taka pewność, która nie jest pewnością absolutną, ale jest wystarczająca do podjęcia racjonalnej decyzji.
W procentach to oczywiście trudno jest mówić, ale powiedzmy, że to jest jakieś 70% pewności, czyli jest to jakieś ryzyko, że stanie się to inaczej.
w większości, znaczącej, większości przypadków, gdzie się tak się nie dzieje.
To 70 to jest takie zupełnie spomteniczne ocenienie, nie absolutna pewność,
że na pewno coś się nie wydarzyło, tylko taka, która wystarcza do tego,
żeby medlacjonalnie podjąć decyzję, że raczej się nie wydarzyło.
Żeby było jasne, nie uważam, że samo postawienie pytania,
a propos tych polityków jest w jakimś osiąłomstwym, uważam, że pytanie jest zasabne.
Nie uważam, że należy się nad tym zastanawiać, a to jest uważam, że odpowiedź w stylu absolutnie nie wolno.
Nie wolno wejść, bo jest jakiś tam lezek. Oważam, że ona jest właśnie nieracjonalna, nie wynika z refleksji teologicznej,
tylko jest właśnie na poziomie bardziej emocjonalnym, dlatego uważam ją za fideistyczną.
Na pewno katorik nie powinien żaden sposób brać udziału w takich ceremoniach, w trakcie których to się udzieje.
Moim zdaniem zupełnie oczywiste, że taka ceremonia, która bardzo łatwo umożliwia taką profanację,
no po prostu jest coś, od czego Katolik powinien trzymać się z daleka i to ścichle.
Moim zdaniem to jest to rzecz prosta i jakby właśnie ścichle racjonalną, jeśli widzę,
że tam komu nie święta jest udzielana w ten sposób, który bardzo łatwo możliwe profanacje, to nie chce mieć z tym nic wspólnego.
W ogóle, jeśli w jakieś celebracje tu liczbne komu nie święta udzielana jest sposób, który mnie oddaje wyraźnej czci,
panu Bogu, gdzie jest ona traktowana.
jak jakichś zwykły przedmiotami, bo ewentualnie co najwyżej poświęconych lep,
to również katolik nie powinien brać w tym udziału.
Dlatego, że ta cele bracja jest gorosząca.
Pokazuje, że sugeruje, może najświęczę saklamen, jest jakimś takim poświęconym lebem.
Nie trzeba tak bardzo zwracać na niego uwagi.
I tu sam fakt przyjmowanie komuni świętej
na stojące, tak jak go się praktykuje.
Unianowej mszy jest już wystarczającym.
Powodem, bez wątpienia.
Dlaczego? Dlatego, że tam tych oznach czci praktycznie nie ma.
Człowiek tak podchodzi, dostaje na rękę, dłużsli jakkolwiek...
Tak...
Pach!
Przepraszam, taka kolejka, jak w Magdonaldzie to nie oddaje panu Jezusowi czci,
a więc jest gorszące.
W tym momencie, gdy się zbliżamy do niego, gdy jest on rzeczywiście obecny, w najświęcznym saklamencie pod postacią chleba,
jeśli ceremonia jest organizowana tak, liturgę jest organizowana tak, że wierni nie mają możliwości oddać należnej czty panu wiosowi,
to taka liturgia nie jest patolicka, w tym jej najgłębszym, najgłębszym uznaczeniu tego słowa,
czyli nie przekazuje katolickiej wiar, nie wylarza katolickiej wiar, a więc katolick powinien się od niej zdystansować.
Natomiast strach przed patekułami, które mogą gdzieś tam być uważam za jednak często przesadzonym.
Można by wymieniać tysiąc różnych takich przejawów, które moim zdaniem właśnie są związane z naszym twideizmem.
Inny, którego krótko zaznaczę, to jest moim zdaniem pewne niechęcia, albo strach przed dyskusją teologiczną.
Jakże często to się uzdarza, że ludzie piszą w komentarzach, ale dlaczego wypierzecie swoje brudy, gdy dochodzi do jakiejś dyskusji teologicznej?
ale wypublicznie pierletnia swojej brudy.
To jest jakby, dla takiej myślik klasycznej,
to jest tak, co jest zupełnie nie do pojęcia,
gdy dwóch, powiedzmy, uczonych w jakiejś dziedzinie,
dyskutuje.
na jakiś temat, czy widzą się w 4 oczy, czy jest jakaś publikacja,
później publikacja, która jest odpowiedział na tą publikację, czy to księżkowa,
czy to taka iutubowa, to jest to najbardziej normalna rzecz na świecie,
że do takich dyskusji dochodzi, to jest...
mega-nationalne. I właśnie to jest po prostu słuszne, żeby teologierów
również prowadziła takie dyskusje, żeby właśnie dyskutować
o takich splawach, na przykład jakie dzisiaj omawiam.
A dla części polskich katolików i to jest coś moim zdaniem
niespotykanego w innych częściach świata, czy mogą być
I też inne części zarażony w jakiś sposób takim fidajizmem, ale u nas to spotkałem najbardziej, że to jest postrzegane jako coś złego.
Jakoby o wierzę, nie należało dyskutować, to nie, nie, nie, nie, nie, to to w ogóle nie można w ogóle, absolutnie.
Jakby dla wiernego katolika, gdy kapłani dyskutują kwestie archeologicznych, to już wątpią.
To jest takie muzułęskie podejście, jak dyskutujesz, o koranie już nie wierzysz.
Ludzie, to już właśnie fidei z moim zdaniem.
Taki indyciekowy przykład.
Ludzie, którzy jakoś tam poznali to katolicką tradycję i nigdy nie uczestniczyli jeszcze w solemnym przeświętej, zwyższą asystą i później przechodzą i tam widzą, że kapłon udziela paksu znaku pokoju, diakonowi, subddiakonowi i później on przekazuje subddiakon, przekazuje całym uduchowieństwu ten znak pokoju, to też bardzo często, gdzie są zanim pokojeniu, to jakiś taki modernistyczny jest. To jest bardzo takie ciekawe, że jakby
bardzo ciekawe.
Człowiek przychodzi na celebrację liturgiczną, tak? To nie jest pewnie swoim lycie,
musza zalemna stalsza niż slobór tylydencki, tak?
Przychodzi i o to jakiś modernizm, to modernizm, jakiś bomb, bo co? Bo ja tak czuję,
bo mi się to kojarzę z czymś, bo mi się to z czymś kojarzę, tak, bo ja tak to odbieram.
I dlatego uważam, że to jest modernistyczne. Ludzie, to myślę, trzeba.
Trzeba myśleć.
Tutaj też klasyczny cytat Brata Klausa, który zgodnie ze swoimi, powiedzmy,
zarówno swoją naturalną, co to w roztopności, jak i specyficzną znajomością języka polskiego,
często mówił, trzeba myślić.
My to podchwyciliśmy i po tym, jak już się zaglętowało, że trzeba myśleć, a nie myśleć,
to jednak my podchwyciliśmy i zawsze już nam tak zostało, że mówimy, że trzeba myśleć.
A więc ludzie trzeba myśleć albo myśleć.
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.