Duch Święty objawia się na przeróżne sposoby,
daje ogrom znaków, że jest i że działa wśród nas.
Członkowie Wspólnoty Nowej Jeruzalem opowiedzą nam
dziś jeszcze na żywo o tym, jak w swoim życiu dostrzegają
to, co Duch Święty dla nich przygotował,
a ci, którzy zechcą, będą mieli również okazję
osobiście zadać im kilka pytań.
Już porozmawialiście?
Póki co pragniemy teraz zaprosić naszego czcigodnego gościa na nasze gorące krzesełko.
Zapytamy go między innymi o jego ulubione imię Ducha Świętego oraz o to, czym różni się mądrość od wiedzy.
Kochani ksiądz biskup jest inicjatorem pielgrzymek nauczycieli na Jasną Górę,
które noszą tytuł Warsztaty w Drodze
oraz jest również inicjatorem takiego pięknego dzieła, które nazywa się Przystanek Jezus.
Przy przystanku Łództok działa Przystanek Jezus, który służy młodzieży.
Bracia i siostry, siostry i bracia, przed wami biskup Edward Dajczak.
Słuchajcie, pierwsze, drugie, trzecie, popiszę nie błyskawicznie, pierwsza, druga, trzecia.
To jest zawsze pięknie, kiedy spotykam się z młodym Kościołem.
Fantastyczne. Ja będąc jeszcze, to znaczy może tak powiem, miałem o wiele lepszy pesel przed laty niż mam teraz.
I wtedy, będąc takim raczkującym księdzem,
Zachwyciłem się młodym kościołem. Było to na spotkaniu oazowym.
Koło Krościenka, Tylmanowa, to jest taka wieś, gdzie będąc wtedy diecezji gorzowskiej, spotykaliśmy się z młodymi.
I po raz pierwszy tam zobaczyłem taki eksplodujący pięknie młodością kościół i powiedziałem,
To jest to, co trzeba podgrzewać.
Trzeba palić ogień pod tymi młodymi sercami, bo ci młodzi stają się do rośni.
I wielu z nich wtedy już nie gaśnie.
Jak się dobrze podpali, to się spali do końca dzisiaj w bisku Grzegorz.
Miał badał taki kamoł o straży i jakimś pożaże, nie wiem, na góralszczyźnie.
I powtórzyć mu go nie mógł, ale się spaliło do końca.
Więc bardzo serdecznie Was witam, cieszę się, że między Wami jestem, że możemy się spotkać i o tyle jestem spokojny, że jak to spotkanie nie najciekawie i rozegram, to Duch Święty zrobi swoje i dlatego jestem taki spokojny.
Pozdrawiam Was serdecznie. Szydźwoże.
Jeszcze nie zadaliśmy żadnego pytania, a ksiądz Wiskub już zgarnia brawa.
To prawda, to prawda. Księże biskupie, jeszcze raz bardzo dziękujemy za przyjęcie naszego zaproszenia.
Dokładnie rok temu spotkaliśmy się tutaj po raz pierwszy, zaczynając rekolekcje dla nas i całego świata, podczas których przygotowywaliśmy się duchowo do światowych dni młodzieży.
Aż trudno nam uwierzyć, że minęły cztery miesiące od ich końca.
Jak ksiądz biskup wspomina światowe dni młodzieży? Będzie jeszcze takie lato?
Światowe Dni Młodzieży, takie Światowe Dni Młodzieży są tylko raz i koniec.
W Polsce przeżyłem dwa razy światowe dni młodzieży.
Te pierwsze z Ojcem Świętym na jasnej górze i te i każde zupełnie mają inną barwę.
Inne tło, dlatego że to jest już inne pokolenie.
Między tamtym a tym mi się tylko udało dożyć do drugich światowych dni młodzieży.
Biskup Rzegorz mówi, że też dożył.
Wszeczkolu wtedy, w księdbisku, były, czy jak?
Ale, ale słuchajcie, piękno jest w tym. Ja, ja powiem szczerze, że powtarzam gdzie tylko mogę.
że Kraków, ja nie powiem, że tak często jestem Krakowiot, kiedy poznałem biskupa Grzegorza to częściej,
ale nie między koszelinem a Krakowem jest naprawdę trochę drogi i często byle jakiej,
ale taki Kraków, jak był na światowych dni młodzieży, ja zachowałem w sercu,
Trzeba to powtarzać, trzeba, ja nie wiem, odtwarzać te, te widoki, żeby zobaczyć, jak cudowny jest świat, kiedy...
To jest Bóg i na serio. Nie tak sobie pobożnościowo, od niedzieli, tylko jest, po prostu jest w nas.
I to jest przepiękne. Ja tego nigdy nie wymarzę siebie i zachowuję jak skarb największy. Dla mnie to jest najwieższy skarb.
Przecież nawet, nie wiem, czy tak się bardzo cieszyli i spieszyli, ale w statystykach ci, co chcieli, nie chcieli, ale podali, że mimo tych milionów, to nawet przestępcze spadła w Krakowie, czyli Duch Święty działał od razu, nawet na tych, co, myślą, że nie działa, bo naprawdę jakoś to się musiał stać.
Nie wzięło się znikąd. To doświadczenie było tak piękne.
Ja miałem to szczęście. Przyznam się, że mieszkałem
w biskupie Grzegorza, gościnnie mnie przyjął, więc nawet w nocy przez okno się wychelałem,
bo widziałem plac przy Kościele Mariackim.
I patrzyłem na tych ludzi, potem o czwartej znowu byli tam, następnie czyci sami, nie wiem, ale spać było żal, żeby chciało się patrzeć, chciało się patrzeć na pięknych, fantastycznych młodych ludzi, musi to zostać.
Przecież tego nie można zmarnować.
Oczywiście, że zostanie już my tego dopilnujemy.
Księże Biskupia, tematem tych rekolekcji jest Duch Święty.
Więc ja zadam trochę takie pytanie jak w szkole.
Kim jest Duch Święty?
Zacytuję biskupach Grzegorza.
To nie nam kawał, tylko się do biskupów.
Wiskupach Grzegorza zacytował niejaki ksiądz profesor Szymig.
Ja go bardzo lubię.
On ma taką piękną poetycką duszę i jest ze Ślązakiem
i jest profesorem na Uniwersytecie Śląskim, na Wydziale Teologicznym.
Często jak go gdzieś tam przyuważy, jego nazwisko, to szybko czytam.
I przecieram oczy, szukając tam różnych myśli o Duchu Świętym,
przecieram oczy i patrzę, ksiądz profesor Szymik cytuje księdza biskupa Grzegorza Rysia.
I pisze tak, mówił, że tak ksiądz biskup Grzegorz mówił, nie wiem, zaraz zobaczymy.
Podstawową cechą wody, tak przynajmniej twierdzi święty Franciszek,
jest obok jej niezwykłej użyteczności pokora.
Pochwalony bądź panie mój, przez siostrę wodę,
która jest bardzo pożyteczna i pokorna i cennacz, czysta.
To jest pieścuneczna.
Otóż tak właśnie, pijemy kawę, herbatę lub kompot, jemy rosół, barsz czerwony z łóżkami
lub bigos z wodą też, no niech będzie. Wszystko nie, nie zaistnieje bez wody,
ale uwagę naszą przykuwa jedynie na przykład wyjątkowy gatunek.
jak kawę lub smak.
I kończy biskup rzegorz o wodzie myślimy jak zabraknie.
Nawet nie myślałem, że jest taki mądry.
I to jest mojej kochani, naprawdę tak chciałem z tego wyjść.
Ponieważ to jest doświadczenie niezwykłe, doświadczenie Ducha Świętego,
jest niesamowite i trzeba o te dary prosić, o te dary doświadczenia Boga,
ale równocześnie one są, to doświadczenie Ducha Świętego jest bardzo niespotykane.
Nagle odnawiające człowieka, zaskakujące kompletnie.
Jak nasza diecezja w 1972 roku jest, patrzcie jaka to ona jest młodziutka, miała 40 lat, diecezja Koszeńsko-Kołobrzewska, w której jestem.
To, to ja brakowało mi 3 lata do 40 lat kapłaństwa, a więc kawał życia, seminarium, to jest ponad 40, prawie pół wieku, licząc od szkoły, powiedzmy od szkoły średniej.
I wydawało mi się, że szukam. Duch Święty był mi zawsze blisko.
Bliski w sensie takim, że zbyt często czułem się bezradny.
I wtedy wołałem o Ducha Świętego.
I opowiem wam dwa takie zdarzenia, żeby pokazać, kto to jest Duch Święty, tam właśnie woda.
Perekrenacja kopii Matki Bożej Częstochowskiej była w diece Zigożowskiej, a ja byłem raczkującym biskupem. Miałem parę miesięcy.
I jechaliśmy, były inne granice diecezji, był taki cypel, stoi ileś kilometrów takiego, można powiedzieć, półwyspu i biskup ówczesny Gorzowski Michalik mówi do mnie, jedź tam, jedź, ty jesteś młody, jedziesz, parafia po parafii, tam z 15 parafii było.
Jak na młodego biskupa przestało, przygotowałem sobie pięć różnych tematów maryjnych
i jechałem do Piły, do takiego miasta, które jest dzisiaj w diecezji Koszeńskiego Brzeskiej.
Jechałem do Piły, wydawało mi się przygotowany i gdzieś tam 10 km przed Piłą modląc się po drodze.
Nagle usiadłem, byłem tak bezradny.
To Wam się może to wydać dziwne, ale to jest taka bezradność, że płakać mi się chciało.
Ponieważ postawiłem sobie teraz pytanie, no dobrze masz tu, przygotowałeś sobie pięć kazań, fajnie, będziesz odtwarzał jak magnetofon.
I wpadłem w taki dół, czarno mi się zrobiło.
Bezradności, wołać do Ducha Świętego, zacząłem go prosić, przyjdź, no zrób coś, ja jestem bezradny, nic nie mogę zrobić.
Wysiadłem w pilę, na placu było sforu ludzi przy kościele św. Antoniego,
ojcowej kapucyni tam posługują.
Ubrałem się, wyszliśmy przywitać obraz, który przyjechał,
odprawiałem Prześwięto i powiedziałem szóste kazanie z tych pięciu przygotowanych.
Powiedziałem szóste.
I kiedy wróciliśmy w zakres i podszedł do mnie ojciec probosz i powiedział kto księd zubiskupowi powiedział, że to jest nasz największy problem.
Zdjąłem szybko szaty i pobiegłem przed tabernakulum.
Nie wiem, ile razy zaniedbałem, ale pewnie niewiele, przez kilkadziesiąt lat
nigdy nie odważę się otworzyć ust bez krzyczenia do Ducha Świętego.
Mówię krzyczenia, bo to nawet nie jest zwykłe mówienie.
Mi w sercu wszystko krzyczy. Mów, co chcesz.
Masz moje usta, masz moje serce, masz moje ciało, masz mnie.
Mów, co chcesz. Doświadczałem potem dziwnych rzeczy dziesiątki razy.
I to jest, to jest niezwykłe doświadczenie.
który rodzin. Ja wam spróbuję to jeszcze pokazać. Mogę?
Potem poskrocamy. Potem poskrocamy.
Następne rzeczy. Słuchajcie, jest niesamowite.
Ja ciągle się tym karmię. To jest fantastyczne.
Oczywiście, że gdzieś to znalazłem, ale potem siedziałem w tym i siedziałem
i siedziałem i nie mogę z tego wyleźć.
A znalazłem to ojca świętego Benedikta, a właściwie jeszcze u, nie wiem,
czy już Kardynała, czy Teologa Ratzingera. Znalazłem taką scenę,
i ona jest w Piśmie Świętym i chcę wam, ja ją wam przytoczę,
bo to jest niesamowite, trzeba powiedzieć.
Naprawdę, to jest coś, co mnie wprowadza w stan osłupienia.
Apostą Paweł mówi takie piękne słowa, teraz już nie żyje, ale żyje we mnie Chrystus.
Bo chcę Wam ciągle pokazać Ducha Świętego, ale trochę jakby z innej strony, z tej strony na istotniejszej.
Jest taka scena. Ja troszkę opowiem, żeby nie czytać wszystkiego.
Do listry przybywa Paweł Apostą.
Przemawia, głosi i teraz słuchajcie. Popatrzył Paweł Przemawiającego,
słuchał bardzo uważnie człowiek, który był chory.
Dlatego Paweł zawał do niego stań prosto na nogach.
On zerwał się, natychmiast zaczął chodzić.
I teraz zaczynają poganie, bo to jest wśród pogann, krzyczeć, bogowie stąpili, zeus i herman, Paweł i Barnaba.
Chcą im złożyć ofiarę, oni rozrywają szaty, biegną i krzyczą. Ludzie, my jesteśmy normalnymi ludźmi.
i znalazłem taki komentarz kardnaura Cingera.
jak każdy inny i nie tacy jak oni, bo ich dotknął ogień, Duch Święty.
i tylko dlatego, że ich dotknął.
Jeden Bóg w trójcy, zawsze działający cały Bóg.
Pięknie objawiony Duch Boga w Jezusie Chrystusie.
On staje się też duchem Jezusa, jest duchem Jezusa.
Bóg, którego tak przyjmujemy, jeżeli się otwieramy na Jego doświadczenie, zaczynamy przeżywać rzeczy niezwykłe.
I jeszcze jedno chcę powiedzieć, ja nie wiem, jak Wy z tego wybrniecie,
ale oni powiedzieli na początku, że siedem darów Ducha Świętego
i wszystkie spotkania będą według siedmiu darów.
Ja chciałem powiedzieć, że tych darów Ducha Świętego jest dużo więcej niż siedem.
Nieskończoność, tyle, ile nas i kiedy te spotkania się skończą,
to nie wiem, do końca świata macie robotę zapewnioną.
To mniej więcej, żeby nie włazić w definicję.
Jak widać, ciężko jest zdefiniować, więc powiedzmy w ten sposób,
jako najbardziej tajemnicza z osób w Trójce Świętej, Duch Święty doczekał się wielu imion.
Pan Jezus go nazywał parakletem, pocieszycielem, tym, który jest wzywany.
Apostolowie mówili o nim duch obietnicy, duch przybrania zasynów, duch Pana.
Tych imion jest po prostu bardzo dużo.
Które z nich, szczególnie ksiądz biskup sobie upodobał.
że dla mnie duch święty, tak powiem szczerze, to jest ten przychodzący duch ogarniający człowieka i ciągle sprawiający, że ożywano nowo dla mnie, spotkanie z duchem świętym, to jest bardzo często tekst z Ksztu Jezusa,
tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze, tak powiem szczerze
i głos z nieba, to jest mój sen umiłowany, jego słuchajcie, to jest najczęstszy tekst, kiedy ja idąc za Jezusem i z jego woli.
Czuje się, jak ciągle nowo narażamy.
ciągle odradzany, ciągle nowo, wracam w chodzę do kaplicy,
zanurzam rękę wodzie święconej,
od kiedy
od kiedy świętuje bardziej niż urodziny. Dzień chrztu świętego, bo takie z moim życiu zmieniło mi się.
Przestałem te urodzinowe, chwilę przeżywać jako najważniejsze,
a stało się tym chrzest, byłem ochrony bardzo szybko, bo zachorowałem tak...
Urodziłem się taki nędzny i, żeby mnie umarł jako poganin, to mnie szybko oszczili i między 16 w niemieśiąca 25 jest niedużo czasu i ten 25 jest dla mnie niemoich narodzin dla Jezusa.
Wtedy ciągle przywracam ten tekst, to jest wtedy chwila mojej medytacji takiej właśnie i takiego pięknego doświadczania.
Jestem objęty przez siebie, wtulony przypominają mi się wtedy sceny o synu maruntralnym araczej Ojcu, Miłosiernym, o zagubionej owcy, tak się czuję w ramionach,
wtedy Jezusa tak pięknie i to mnie zawsze odradza i to jest moje spotkanie permanentne z Duchem Świętym. Stałe.
To nasze pierwsze, jak ksiądz Bisków powiedział, z miliona spotkani na temat darów Ducha Świętego.
Poświęcono jest ono darowi mądrości.
Czym jest ten dar, czy możemy utorsamiać go z wiedzą?
To znowu zaczyna tak pogodnie, ale pięknie. Odsknięza szynika, posłuchajcie.
Miał mądrom babcie i to napisało.
Babcia Moja Matilda, autorka wielu powiedzeń, które zapamiętałem na zawsze, jak ufam, ma wiała do mnie i tak, synek, to po Śląsku ja będę czytał fatalnie.
Synek, rzekaj dykcji do Ducha Świtego, osiednien darów, to nie będziesz trąba.
Co się przekłada? Prośc synku stale Ducha Świętego, o jeden z siedem darów, a unikniesz głupoty.
Myślę, że to jest pierwsze zawołanie, a teraz moich kochani przeczytam tekst z Gipro-Kaizajasha.
Wyrośnie już kaspniaje z Sego, wypuści się odrośl z jego korzeni i spoczynę na niej duch pański, duch mądrości i rozumu, duch rady, imęstwa, duch wiedzy i bojaźni pańskiej.
Doszedł jeszcze duch położności, w Krzyszciaństwie i to jest ten fundament spojrzenia na Ducha Świętego, na te siedem darów, które w mnogości darów Ducha Świętego są jakoś fundamentalne. Bez wątpienia.
Pytanie, czym jest darmądrości jest bardzo poważne.
Dlatego, że żyć mądrze,
a bo głupią, no to jest różnica.
Jak to jest tym mądrym życie,
bardzo by sobie postawić to pytanie.
Jeżeli jestem uczęstnikiem mądrości Boga, bo to jest tak, to jest darm, jak sama nazwa wskazuje, darm.
Jeżeli jestem uczęstnikiem mądrości Boga,
To zaczynam widzieć ludzi, rzeczy sprawy siebie.
Oczami boga, tak jak nie wiedzibóg, tak jak on nie widzimy.
Zaczynam widzieć wszystkie relacje, jego spojrzeniem, to bardzo ważne.
Przeczytam Wam zdanie mądrygo teologa.
Święty Tomasz pisał o mądrości jako obożym instynkcie.
darmiłości jest, dar mądroście jest bardziej związane,
można by tak powiedzieć serce niż rozumam.
Jest związany, szczyłyś bardzo ważnym, dlatego jego przeciwieństwem jest głupota.
Rzeczywiście, jego przeciwnie jest z głupota.
Mamy taki niezwykły tekst w księdze przysłów.
Ja jeszcze spróbuję jak zdążymy do niego nawiązać.
ale nie chciałbym teraz mieszać.
Zauważmy jedną rzecz.
Siedem darów ducha
oscyluje cały czas je z wokół mądrości życia.
Dotyczy to sposobów, jaki my żyjemy.
Ona się wywodzi z wiary z Boga,
z tego naszego spotykania z Bogiem.
I to jest rozumienie wiary wtedy przez pryzma tego daru.
Mamy z tego się biorą owoce Ducha Świętego.
Bardzo często, ja nie wiem jak to zależy bisku, ma możliwość wyboru czytań,
ale bardzo często kiedy bierzmuje młodych ludzi, biorę tekst do galatów,
czytanie, które mówi o owocach Ducha Świętego,
Bardzo ważny tekst, bardzo piękny, który mówi, że jest życie ściała,
ale mój kokanii muszę Wam chociaż tyle powiedzieć,
kiedy, a po prostu użyła tylko okreśnia życie ściała,
nie na myśli tego, że my istniemy, że istniemy biologicznie,
bo to normalne, tylko mówi o życiu zamkniętym do naszego ego.
Gdzie my jesteśmy, jakby miarą siebie, staramy się być, mierzyć sobą wszystko.
Ego centryzm, egoizm, nie muszę wam tego tekstu tłumaczyć.
I teraz dostaje się coś, coś bardzo niedobrego w takiej sytuacji.
Zobaczcie, co do teraz powył po prostu tak pięknie pisze.
Wyszciało porząda wbrew duchowi, natomiast duch przeciwko ciało.
Jedna przeciwstawia drugiemu, także i teraz zaczyna się to.
Nie czynijcie tego, co chcecie, czyli jesteście niewolnikami.
Mamy wielkie tęsknoty, znamy to, znamy, jaż do bólu.
Jelkie tęsknoty i oględę raz drugi dziesiąty dwudziesty.
i powią, z tym kontekście mówi tak.
Bo samo prawo rodzi, tylko nie wyzwoli was, będzie wam tylko mówiło pewne rzeczy, dobro, złon, ale nie będzie się mieli siły, a owocem ducha jest radość, miłość, pokój cierpliwość, dobroć, życzliwość, wierność, łagodność, opanowanie, piękne.
To jest to życie, mądrości, które prowadzi do tego, że ja zaczynam wszystko i wszystkich.
Widzieć właśnie z takiej perspektywy, oczami Jezusa zaczyna się mądre życie.
Ono się w jakimś sensie można wypowiedzieć ten darmądrości utożsemia z całą więzią miłości, z darem miłości, ponieważ nie sposób tych darów podzielić.
Bojaźń Boża mówi, pisma jest początkiem mądrości.
i jest również darbo jaśni Bożeń.
Mamy, mamy tego, będziemy rozmawiali tu o różnych darach, po kolei będziecie mieli spotkania, ale to wszystko jest organiczne.
To jest pięknie współrzmiące, tworzące człowieka wspaniale.
I dar mądrości, proszę zobaczyć, jak zaczynamy widzieć o Czami Jezusa.
Najproście jak można, jak wam to powiedzieć, żebyśmy wszyscy mogli to zrealizować.
Kiedy się zdenerwuje na kogoś, wkurzimy ktoś, kiedy mam jakąś poważną rozmowę, muszę coś rozwiązać i wściekuje z tym.
I czuję, że będę reagował jednostronnie, przesadnie i że sobie nie poradzę. Co robię wtedy?
Włołam od ducha, ale zaczynam się modlić, jeszcze bardziej za siebie,
za tego mojego brata czy moją siostrę.
i zaczynam powolutku.
Zgodziny na godzinę, skwili na chwilę modlitwy, zaczynam go inaczej widzieć.
Zaczynam go widzieć, oczami Jezusa, spubujcie to, to jest niesamowite, jak czuję, że to nie jest zemnie,
jak potem idą mi jakieś słowa, zdania, myśli ktoś powialem, mądre i ja wiem, że to nie moje.
Że bez tego wołanie, bez tej modlitwy nie powiedziałbym tego w żaden sposób.
ta tabliskość, ta więź, która nas wprowadza ciągle w tego,
który jest mądrością, jest miłością, jest mądrością,
jest niezwykłe doświadczenie.
i wtedy już wiemy, to odniego i bez tego odniego,
Nie ma tego we mnie. Po prostu nie ma.
O, teraz znowu będzie proste pytanie, czyli ksiądz Bisków może już myślę, że ja zadaję to będzie prosto.
Księży Biskówie jest ksiądz znane w Polsce z tego, że jest ksiądz związane z nową Ewangelizacją.
Pytania. Co tu jest nowa Ewangelizacja?
Tocale nie jest prosto, ponieważ tak, na pewno będziemy zwiewać od definicji,
bo myśmy tu przynieśli skrypt blisko grzego, że z lepszym specjalistą by tu przeczytał 160 stron na temat nowej Ewangelizacji, na temat tego co to jest.
co to jest, dla kościoła i dla mnie.
To jest próba z owaczenia.
Usłyszenia tego, co mówi dług do kościoła.
I tym, co mówi dług do kościoła, zaczynamy żyć.
I zawsze to będzie nowe.
Bóg się nigdy nie powtarza, to my powtarzamy.
A ta Ewangelizacja będzie nowa.
do Was, do młodych, do Waszego pokolenia, idziemy do ludzi, którzy są zarzucenii tysiącem słów, relacji, wydarzeń i Bóg wieczego.
Jeżeli chce się iść do Was z Jezusem, to trzeba zrobić to, co dzisiaj zrobiliśmy, to znaczy nie my, ja tylko tu przyjechałem też, nie też zrobili.
Po prostu mamy dziesięć rzejki, co?
Trzeba zaciągnąć hamulec i chwilę się zaczynać.
I nowa węgelizacja też szukanie takich sposobów takiego języka i taki chwil,
żeby współczesnemu młodemu człowiekowi powiedzieć.
Pacz, jak Ciekoha nie ma, nie ma żadnej innej motywacji głoszenia wangelii.
I nie byłoby, gdyby nie to, że Bóg wyszedł pierwszy i tak nas pokochał szalenie i pomóc człowiekowi, żeby to zobaczył, żeby nagle otworzył oczy, żeby się zdumiał, żeby otworzył ustaj.
Jak chłopak zobaczył, dziewczynę, otworzył usta przez tydzień, nie mógł zamknąć, ze zdziwienia, z zachwytu, to jest właśnie coś takiego, Jezu, niesamowite, ja jestem tak kochany.
Wyciągnąłem ten fragment listu mailowego, który mi wszystko kłopak.
Scena jest taka.
Nowa ewentualizacja przy bierzmowaniu.
Słuchajcie, opowiem tak krótko.
W naszej decyzji od pewnego czasu zrobiliśmy coś, z czego jestem dumny.
Jak stoi młody człowiek do bierzmowania, to wokół niego stoi cała rodzina.
Tata, mama, jak są chrzestni, siostry, bracia, jak jest większe towarzystwo, to ich stoi tam 15-rą.
I one jest otoczony, ten chłopak czy dziewczyna.
Często jest cudownie, mama obejmie córkę, w tym czasie, Tata,
bo mu jakoś głupie, to tak pięścią wycierał ze i to są przepiękne sceny.
Ja tak idę od jednego do drugiego i podchodzę do chłopaka.
I czuję, jak on jest przymknięty skuty wewnętrznie, jak to jest wszystko jakoś dziwne.
I odezwałem się do niego tak, otwórz, że się wreszcie.
No, pozwól Bogu działać. Powiedziałem to cicho, żeby nie było na półkościoła.
i on za chwilę nie uspuszczoną góry.
Podmię z głowę i ja zobaczyłem, przepraszamy się piernańsko wzruszam szybko.
Ja zobaczyłem w jego oczach łózzy.
Namaszczałem go a mu czekuj po policzku w zę, temu skutem uchowakowi.
Bardzo dziękuję za to, otworzy się wreszcie.
Teraz chcę księdzu biskupowi przekazać.
W moim sąsiedztwie mieszkają starsi samotni ludzie, którzy po tym bierz umowaniu i po tym otworzy się wreszcie mają wnuka.
Sprzątam robię zakupy, bo jest zima i nie mogą wyjść z domu. Jestem szczęśliwy. Śmieje się do ludzi, do świata. Nie się mnie bóg stało się.
Oj Boże, liturgi się mnie zatłuką ze sztywności liturgi.
Bo to nie było w rytuale tego otwór, że się wreszcie nie przewidywał tego rytuą.
ale trzeba właśnie reagować tak, trzeba się wczuć, trzeba widzieć kogo się jest i ten samą Ewangelię od wieków, ten samą.
Trzeba przekazywać właśnie tak.
szukać drogi i ta Ewangelizacja zawsze będzie nowa.
to pokazuje, że cała ta rzeczywistość jest bardzo delikatna i w kontekście tego,
to są ksiądz Bisków nam po teraz powiedział, nie mam takie pytanie,
czy każdy z nas tak mówiąc kolokwialnie nadaje się do nowej Ewangelizacji,
czy to jest coś, co rezerwowane dla fachowców i lepiej tego nie dotykać?
Wiecie, my to powtarzamy pewnie, mam nadzieję, że do was też dociera, dla mnie to jest zachwycające, kiedy po raz pierwszy w tekście papierza Franciszka przeczytałem taki piękny dwumian, uczeń misjonarz, nie uczeń, który staje się misjonarzem, tylko uczeń misjonarz, ja wam powiem tak,
tak.
W 1998 roku, po raz pierwszy wszedłem na placu Woodstocku.
Miałem sułatnę Krzysz.
Jeden ksiądz był obok mnie i 60 młodych ludzi.
Sprawdzałem tylko pilnowałem, żeby mieli po 18 lat,
bo mówię, jak ich potem nie znajdę na tym placu,
to będę za nich odpowiadał, lepiej, żeby oni odpowiadali za siebie.
Więc sprawdziliśmy tylko, czy mają wiek ten swój formalnie,
prawnie dojrzały i poszliśmy na placę.
I rozeszliśmy się po tym placu, najpierw się dzieliśmy, słuchaliśmy, uważnie ludzi, oni się dziwili.
Pierwsze razie ktoś zjawił na placu utstoku, postawiliśmy Krzysz, na mioty rozwiliśmy.
Kiedy po pewnym czasie się dowiedzieli, że ten jeden w tej sutanie to jest biskup, to przyszedł pierwszy i dotknął mnie i powiedział,
można cię dotknąć, to jesteś podróba czy prawdziwy.
I to było moje pierwsze spotkanie na nowe węgelizacji.
I wyobraźcie sobie, patrzyłem na tych młodych ludzi.
Na tych 60, co najmniej 20, była wzięta złapanki.
W sensie takim, że ten ksiądz im na Katarzezie powiedział,
Wiecie, co jest taka robota? Pójdziecie?
A co my tam mamy robić? I zupełnie o Panu Jezusie będziemy gadali.
Więc poszliśmy na to spotkanie. Ja patrzyłem, modlićby się do ducha świętego bardzo.
I potem, kiedy z nimi rozmawiałem, patrzyłem na nich, na ich przemianę,
zobaczyłem, jakich cudów bóg dokonuje w jej sercach,
kiedy odważyli się pójść. Ja myślę, że to jest ten moment,
który powoduje, że
że to uzdolnienie się ożywa.
Bardzo dużo się modlić między siebie, modlitą w stawienniczą.
Ja szedłem tak po kolei, wkładałem na nich ręce i modliłem o światło Ducha Świętego.
O to, żeby oni ożyli i pamiętam pierwsze doświadczenie,
bardzo takie pełne zdziwienia.
bo ja po raz pierwszy to przeżyłem.
Kiedy w czasie tej modlitwy kilku doznało tak zwanego spoczynku w duchu,
wtedy to był chyba pierwsze dwie cesji, w ogóle oni pierwszym filmi chcieli ratować tego chłopaka i dziewczynę,
bo oni tak sobie przysnęli.
Po raz pierwszy zobaczyliśmy, że Duch Święty jest między nami i to spowodowało, że odkryliśmy taką prawdę i pamiętam, jak tworzyliśmy już potem formalnie nazywany Przestanek Jezus,
kiedy tysiąc osób się zgłosiło następnym roku na ten Przestanek z różnych wspólnych grup i spozanich.
To odkrywaliśmy tę niezwykłą tajemnicę, mocy Boga, światła ducha świętego.
I to, co Bóg zrobi w człowieku, kiedy ma ochotę podzielić się tym, że Bóg kocha.
Podzielić się tym, że Bóg mnie kocha Ciebie ich i właściwie tak się zaczynało wszystkie rozmowy.
I każdy, ktokolwiek wychodził naprawdę, tylko tak trzeba iść.
Ja też się trochę teraz narazę kleryką, bo pamiętam też takiego Ewangelizatora, który zdał pierwsze egzamin
z teologii był na trzecim roku i przyjechał na ten.
na przystanek. Po pierwszych jakiś tam nie ma wiele czasu ćwiczenia,
jakby to się trzeba zachowywać na placu. Ja im mówiłem zawsze,
kochajcie ich albo nie idźcie. Ktoś ich nie kocha, tych siósł i braci,
którzy może Jezusa nie znają, to nie idźcie.
W chorobę siećście tu w nie wiem, klęczcie, módczy się róbcie,
co chcecie, ale nie idźcie tam.
On poszedł. I poszedł i przypomniał mu się spotkał kierz kłopaka, przypomniał mu się co był na ostatnim egzaminie
z teologii dogmatycznej i wyłożył mu całą kawałę kwestię o zbawieniu.
Po czym ten, będąc naprawdę delikatny móc stokowiczem powiedział mu spadaje.
i on przyszedł do mnie i mówi całą ewangelizację, ja byli wzięli.
Mówi nic nie weszło, a ja mówię, chłopie zapytałeś go imię.
Czy ma fajny dzień, czy humoru nie ma?
Dzielenie się Bogiem, który jest w śratku.
który o przeżywam lepiej i gorzej, ale przeżywam.
Pozwala mu robić we mnie różne dziwne rzeczy, takie ebokce, nie próbuję go kanalizować po swojemu, żeby robił tak, jak w miesie chcę.
No się na tym polega istota, że ja jestem, no właśnie taki, daję duchowi świętemu zrobić ze mnie, co chcę.
I wtedy się pojawia we mnie coś, co jest bez wątpienia,
pełny mądrość, darem i nie jest ze mnie i tworzy człowieka, nie przesadzając takiego niezwykle pokornego człowieka, to nie ma nic wspólnego z taką pseudo pokorą typu w zdrowym ciele, zdrowe ciele, tylko naprawdę, no ktoś kto doskonale wie, że mu to podarowane zostało.
że Bóg jest tak fantastyczny i że on zrobi takie dziwne rzeczy znanie.
I to wyzwala w człowieku taką moc piękną, tyle światła, co się wtedy robi,
wtedy dopiero się rzucamy na czytanie, na douczanie się, na różne dziwne rzeczy,
bo ja wiem, po co to robię.
ale o darze rozumu będzie ksiądz Bisków grzesił, a nie będę w to władził.
A w takim razie czym różnią się nasze co dzienne działania Ewangelizacyjne, które powinniśmy podejmować od takich np. Przestanku Jezus?
Ja ciągle powtarzam to nie jest oryginalne, że łództok jest na wielu osiedlach, w Krakowie też.
Przytoczę wam takie zdanie urszelanka z tych urszelanek czarnych 6, przyjechała kiedyś pierwszy raz na Przestanę Giezus i powiedziała, proszę księdze, byś kupała nigdy nie było.
Nie wiem, jak to będzie, a ja się sta kategizuje tak, jak gimnazjumiamy, to niech tak się sta idzie.
Jak właśnie na lekcje, ona wróciła, mówi, kolender łatwiej i nawet nież gimnazjum.
Tak, a dziwiona, łatwiej nie w gimnazju.
Ja myślę, że to się nie różni. Tam to jest zorganizowane.
Ale ja już teraz chodzę na ustaw, na ulicę koszalina.
Tam jest taki ustok, że aż hej, na ulicę innych miast wychodzimy na różne spotkania modlitewne.
I to jest jeden wymiar, ale jest też drugi.
przytoczyłam, to muszę z pamięci, kończyłem bierzmowanie, bo o duchu świętem ciągle mówimy,
kończyłem bierzmowanie i potem zacząłem to powtarzać.
Jak jutro w czwartek będziecie w szkole tacy sami i jak dzisiaj byliście, to po piero na Tobieżmowanie.
I napisała mi dziewczyna słupakiem, podpisały się, boje, piszą tak.
Nie wiedzieliśmy co z tym zrobić.
Jacy to my mamy wycinni w tej szkomej.
Ale mówi w naszej klasie jest taki chłopak, że jak ktoś ma zły humor to się na nim wyrzewa. On się nie umie obronić.
I mówi na pierwszej czy na drugie przerwie, już nie pamięta jak napisali, zaczęło się.
Kolega miał złych umór, to się wyładował na nim.
I my wtedy z kolegą stanęliśmy owec całej klasy i powiedzieliśmy, koniec, dosyć, i wolno.
To jest ewentualizacja całkiem nowa i stara, jak świat, zawsze można w taki inny sposób,
ale zawsze jest tak jak piszojcieć święty wręci szek.
Tylko ci, którzy
próbują przeżywać blisko z Jezusem, z Jego duchem, kiedy dają mu się ogarnąć, kiedy cieszą się Jego miłością, zaczynają tym siedzielić, zaczynają reagować jak on, przecież Jezus by tak samo stanął, to nie macienia wątpliwości, że Jezus tam postawił. Tylko oni pozwolili to zrobić, nareszcie byli ulegli,
Jak to wam powiedzieć, słuchajcie, jest taka książka, ja uczyłem się dużo modlitwy z tej książki, ale sam do prąca to rozważałem na piasku.
I tam jest taki fragment do modlitwie.
U modlitwie, której on mówił.
Mówi, że z człowiekiem musi być tak, jak z Wydmą.
Po burzy piaskowej miliony tą piaskur są w innym miejscu.
Gdyby mieli to ludzie zrobić, musieli by mieć gigantyczną ile sprzętu.
A wystarczy wiatr.
I mówi, z duchem świętym, świadczem, z modlitwą jest tak, wystarczy być ulegwym.
Piasek nie jest przenoszony własną siłą. Piasek jest przenoszony siłą.
Jak mówimy o duchu śwenty, mówimy też o powiewie.
I wystarczy, że jesteśmy trochę ulegli.
Przestaimy po swojemu, pozwolamy mu choć trochę.
I nagle zaczynamy robić rzeczy, które nam nie rodziły się ani w sercu, ani w głowie.
I to są te chwilę niewątpliwie z ducha z jego mądrości.
Księżę Biskupię, po co nam mądrość, skoro Pan Jezus wysławiał Ojca dziękuję Mu za to, że ten największe tajemnice ukrył przed mądrymi a objawił je ludziom prostym. Musiałam przeczytać.
bo ta mądrość nie polega na mędrkowaniu, ale ani nie jest ilością informacji, ani nie jest mierzona z prawnością mózgu, ani jego pojemnością, ani tym wszystkim, co wyczytamy w kolejnych mądrych
do tego, co wyczytamy w kolejnych mądrych w kolejnych mądrych w kolejnych mądrych w kolejnych mądrych
i trzeba się tego uczyć w kolejnych mądrych działa.
nie ma tego. To się rodzi zupełnie inaczej i spróbuję wam to pokazać w taki sposób.
wspominałem tekst świętego Pawła, proszę zobaczcie, święty Pawel miał tak ogromną wiedzę o Bogu gigantyczną wiedzę, to on w tamtym momencie w stosunku dała postoły w był gigant.
I co robił walczył z Jezusem.
Przy tak wypchanej głowie, znajomości prawa.
Zatrzymał go Jezus.
To spotkanie z Jezusań.
Sprawiło, że wszystko, co Paweł Wiedział, wszystko, co miało w sobie.
On tak pięknie to mów powiedział.
Wliś się do Filipii, ja mam dopisał, znajdziecie sobie w trzecim rozdzielę.
To wszystko, co uznawałem za wartość, uznałem za strate, za śmieci.
Byle bym pozyspą Jezusa i znalazł głównią.
To nie jest lekceważanie wiedzy, czegokolwiek.
To jest tylko coś takiego, ci prości prostacy, to nie są prostacy.
Błogosławieniństwa śpiewamy to, pięknie śpiewamy.
Wśród Błogosławieniństw najczęściej śpiewaliśmy,
ośpiewujemy teraz miło sierni, bo miło siercia dostąpią,
ale jest też taki tak z Błogosławieni czystego serca.
I jeden z Ewangelickich tłumaczy,
chcą z jakoś przybliżyć, co to znaczy czystę serce,
przetłumaczą to na wskroś uczciwi,
tacy prawdziwi.
I to jest ten stan, w którym mądroś staje się udziałem, to jest ta piękna uległość, ta prawość wewnętrza, to piękno, w którym Bóg może dokonywać w nas rzeczy takich, jakich chce.
I to jest ta wewnętrz cudowny stan gotowości do przyjmowania różnych rzeczy, których Bóg będzie posyło.
Wiemy, że mądrość to nie jest oczytanie, więc czytając książki nie możemy tego zdobyć.
Wiemy, że to jest dary, trzeba go jakoś uzyskać. W jaki sposób możemy rozwijać w sobie?
darmądrości.
Jak i sposób możemy o niego prosić, czy to jest proporcjonalne
i więcej się modlimy tym więcej go zostajemy?
Czy jak to jest?
No to nie do końca.
Jak kiedyś miałem taką dramatyczną dla mnie scenę,
kiedy powiedziałem, będą sobie na rynu odpowiedzialnym,
jednym z kandydatów klerykowi, że musi odejść, że to nie ma sensu.
I on mi wtedy powiedział takie zdanie w księdwisku Miekszybdzień i myli się.
Ponieważ ja jestem jednym z tych klaryków, którzy są najczęściej w kaplicy.
Ja powiedziałem, masz rację, coś jest nie tak.
Musisz odejść, dlatego, że jesteś tyle w kaplicy i z tego nic nie wynika.
I z tego, że to jesteś w kapicy nic nie wynika.
która pozwala Bogu na dokonywanie w człowieku przemianu.
to się nie mierzy, to się nie mierzy długością, musi być czas i każdej każdy z nas musi mieć jakiś czas na to, żeby być sam na sam z Bogiem, żeby znaleźć te chwilę, ale to różnie wygląda.
Ja namawiałem moich młodych przyjaciół w decezji na modlitwę różnańcową jedną, tajemnicę dziennie.
Będę pewnie jeszcze długo otowalczył, pokażę wam coś.
Odtworzę z pamięci, bo niedawno cytowałem list młodej dziewczyny,
która mnie pisała, wychodzę do szkoły, mam 5 minut drogi do mojej koleżaniki.
I to jest od tego czasu, jak czynwisku powiedział, to jest jedna tajemnica rożanica.
Za te zamamy, za moją dziny, za sąsiadów, coś w klasie się dzieje,
za kogoś kogo miłam po drodze, za koleżankę.
I tak jest codziennie.
i potem od zrobiła kropki i od gwaraka pausa i napisała taka.
Ile ja teraz dobra widzę w tych ludziach, za który się mądry?
Jak ja teraz inaczej patrzę na moich kolegów i na mojej koleżanki.
Jak ja teraz mam ochotę komuś pomóc, podać rękę, podświęcić mój czas i napisała tak się, że biskupię, no co jest?
Ja te tajemnice odnawiam z 3 minuty, to wystarczy.
No właśnie trzy minuty modlitwy rano.
Trzy minuty, które sprawia, że ona kontemplując, czyli wpatrując się w Jezusa przez ten jedną tajemnicę, w Maryje.
Modlitwa jest prawidziwa, ta modlitwa jest prawidziwa, która zmienia życie i to o to by chodziło.
Tak już niestety na sam koniec naszej rozmowy, chcielibyśmy nawiązać do naszej starej nowej tradycji
i poprosić kiędza biskupa o zadanie domowe.
Zatanie domowe, piękne.
Ja lubię zadawać, czy nie?
Zróbcie taką rzecz, który ja dzisiaj nie zrobiłem,
dzisiaj, ale tylko dlatego dzisiaj i nie robię w takie dni,
w które muszę wgryźć się wewnętrznie,
żeby głośić Ewangelię.
I to jest jedyna sytuacja.
w której tego nie robię, w inne dni.
Chociaż mogłem to dzisiaj zrobić, ale to muszę musieli przyjąć to na wiary.
przez czterdzieści.
Poza tymi dniami codziennie, w mojej keszenii.
Z jednym zdaniem Pisma Świętego.
Sporannej modlitwa, albo wieczorem.
Zróbcie to, proszę Was, przez tydzień, włagam tydzień.
Weźmiecie jeden tekst Ewangelii, albo sobie będziecie nam szkadotwierać.
I czytajcie dotąd dopóki was nie uderzy jedno zdanie, jedno napiszcie na takiej małej karteczce.
Chłopaki do kieszeni, tam gdzie macie husteczka, albo coś, ja mam permanentne kłopoty z katarem, więc zawsze to jest przy husteczce.
Kilka dziesiąt razy dziennie dotykam ten papier albo wyciągami czytam jeszcze raz, albo dotknę i to słowo Bożeju z mojej głowie.
i próbuje to jedno zdanie albo słowo.
zamienić na życie, jak zacząłem to robić.
To robię przez 41 lat, nie zrobiłbym masy dobrych rzeczy, które nie ja zrobiłem, ale duch Święty we mnie, gdyby nie to jedno zdanie.
Jedno zdanie z Bipinii.
Słuchajcie, decyzji jest zakaz klaskania, komukolwiek biskół powitym bardziej.
Jest takie piękne. Wszystkie brawa dla Jezusa. No to już. Wszystkie brawa dla Jezusa. Wszystkie mocno.
dla Jezusa, wszystkie brawa, dla Jezusa, wszystkie brawa, dla Jezusa.
dla biskupa również, jedna.
Wszystkie zasady mają wyjątek wchodzi ksiądz Kardyną, nie wolno nie gaskać.
Dzień dobry, bardzo dziękuję.
żeby wspomnieć coś świętego, to mówię do prywieczu.
No to przynajmniej teraz, wiem, czundę sobie, przed tym pytaliście biskupa, tak słyszałem, pytania był chyba interesujące i odpowiedzi jeszcze bardziej.
Może i teraz, jak chcecie zapytajcie, będę się dziewczycho.
Jeszcze taki, ja?
W tomku proszę.
Tak.
Jest taki jedno pytanie, którego
musieliśmy niestety skrócić poprzednią rozmowę,
dlatego nieknęliśmy,
ale to w takim razie zapytamy księdza kardenała.
Otóż potrzebujemy wzorów
i kogo przedstawił by nam księdza kardenał jako wzór
w realizowaniu daru mądrości?
dajecie na prawdę przykładzić zachęty do młodzieży,
gdzie szukać.
Myślę, że to, że tutaj przyszliście, to jest właśnie szukanie wartości.
które by układało Wasze życie i prowadziło Was do celu,
celu pozytywnego.
spełnienia, zadań, prawinień i przyznaczenia czuję.
Oczywiście trzeba szukać również wśród żyjących, a takie wzory mamy, ale nawet wszystko takie my świadkami, wzorami coś święć.
Wświęci dawniej, żyjący, ale także i współczesni świętych.
Omy znakomitych świętych, ostatnio chalizowane, błogosawionych,
z Polski i Anbaweł II, ale też poświęcił całe życie
a postratów w Rosji, w Kazakhstanie, gdzie błogosawiony Władysław Błogowicki.
Oczywiście przede mną staje zaraz matkateresza, czekar kuty.
Miałem mógł pokazać wiele razów spotkać.
to rzeczywiście święta współczesna wyjątkowa.
Przychodzi o dowieca świętego, ja na Paładu II, do szczęsto. On się bardzo rozumieli, jak były jakieś sprawy ważne, ona pierwsza.
Zwłaszcza w tej krajach, gdzie była wojna.
Ona dorowała drogę, ja nobie połowy drugiego.
Byłem, miałem to szczęście, że jesteśmy do widziach.
Karkucie, pamiętam, zioła, za rynkę, ja na pała drugiego i tego prowadziła.
Od jednego do długiego, umierającego.
Drogi, czy sukazowanie.
okazać miłośnią człowiekiem aż do wojnców.
Mamy my się, że ci świat chłopie chodzą po ulicy i to, a po prostu nie raz, i na śladować.
Ja na początku powiedziałem, że takim przykładem jesteście wy,
którzy dzisiaj mimo wszystko przyszli.
W sobotni wieczór przed dzień, rozpoczyć adwentu,
też się pośmieci swój czas,
nawet widzę, że spoza krachowach są tutaj.
Wszystko bardzo serdecznie pozdrawiam i bardzo dziękuję, że jesteście.
Bardzo nam zależy księdze Bisków i Grzegorzowi, a także księdze Bisków Ogościowi dnia dzisiejszego,
żeby były ciąg dalszy tych przygotowań do światowej nie młodzieży,
tego przychodzenia tutaj na rekolekcje, uczestniczenia w światowej jak młodzieży,
Trzeba przychodzić, aby nabierać siły.
Niektórzy politycy mówię, jak chodzi i do papierza, żeby wadować akumulatory.
Więc by się też tutaj przyszłia, aby duchowa akumulatory wadować, żyć tym wszystkim i promieniować w środowisku.
Władysłów się spodowało, jak na rynie misków dawał zaproszenie, ale dwa.
nie tylko dla ciebie, ale także dla Koźdu Jego.
Nie dziękuję wam za to. To jest właśnie doświadczenie,
ten przykład i czoła.
Mam, a także i kościołowi Krakowskiego i polskim usłyszy.
Księży Kardynale, czy mógłby nas ksiądz Kardynau nauczyć jakieś modlitwy o mądrość, albo modlitwy o ducha świętego?
Ja ci się rozmawiałem w południe z biskówami obecnymi tutaj, bo się mówi Jan Paweł II,
że człowiek ma ryjny.
Pobożny, dwoczyny, w związku do matki, bożny, święta, prawda?
Od zawsze zróżający przed, nie wiem ile tych różających, niech rad pytał nam, nie raz ludzie idę odmawiał w ciągu dnia.
Zawsze z różającym i z tym różającym poszę na drugi świat, bo przejdźmy te zróżające do trumy.
że był Rosmodlonem w duchu świętym.
że są nawet blisków, że już nie wiedział tym, że miał taką modlitwę do Dła Świętego.
A co jest takie piękne w tym wszystkim?
Tej modlitwy nauczył go i dał Ksorzeczkę i Wojciec.
Bo oficer Wojskowy, wsyna swojego, bo o Przeciszwadka, wczesnie Zbarła, nauczył modlitwy do Ducha Świętego.
Dwie rzeczy, które dał Janowi Bobo w II.
a także zaprowadził głom.
w Karmelu, w Adowicach, żeby go zapisać do szka pleża.
I był wierny do końca, bardzo się droszył,
żeby zawsze mieć na sobie szkaplersz.
i tę modlitwę do duastyjnej ruszanii.
Zachęcam.
Nabyt w ostatnim dniu,
parę godzim przeczmieczą,
odmówił modlitwy od dare do was świętego.
Myślę, że to na bożeństwie dodawiajśmy do dabału moc.
Odwoju czerzyć i człowieka powinno być przygotowaniem, na spotkanie spalenie.
Jeśli szukacie przykładów, szukacie świadków, to mamy na wyciągnięcie ręki, znakomitego przyjaciela młodzieży, ja napowadli.
Jest takie pytanie, ponieważ mamy tekst tej modlitwy, to może w takim razie przed meczą świętą odmówimy tę modlitwę.
Czy nie?
Jasne, jak przedłużyć światowy dni młodzieży,
bo na tym nam wszystkim zależy.
jak przedłużyć światowy dni młodzieży, bo zależy nam wszystkim na tym.
Powiem wam, że to przedłużenie to...
Bo to coś było wyjątkowego, historicznego. Nie chcę mówić niepowtarzalnego, bo mamy radzie się kiedyś powtórzyk, gdzie i kiedy zobaczymy.
Ale nie tylko u nas w Polsce, ale na świecie.
Bardzo chcą użyć dalej atmosferą, wartościami.
I tym wszystkim, co przeżyli, w czasie pobytu tutaj w Polsce.
Wszego świata to nie sprzysada 187 krajów.
Dużo ty młodzieży nic nie widział, nie widział, nie słyszało polu z tym.
piękny, odsuny przyrody, piękny, odsuny zabytków, warszakraków,
ale także inne miasta Polsce.
Spotkali się z ogromą gościwnością.
Uderzyło ich, że młodzież jest w kościele, że młodzisz się modli.
Równo częściej, że można w Polsce na ulicach, na placach, śpiewać, modlić się i to nikomu nie przeszkadza.
Obinny kraj to jest niełożniwe, nawet kraj europejskich.
I tam odziesz, czy dos Francji, zwłuch, czy sesarów zjoloczonych, z brazini, trzeba wziąć przykład, czy też odległość.
I koszty, że zaraz przyłycie do Polski, a przecież i przyło siedem tysięcy, to znaczy to jest ta ciągłość, chcą dalej przeżywać te dni.
które przeżyli w Riodyżanej Rodnii, gdzie odczymał się obecność ducha świetnego.
Ja byłem prawie na wszystkich dniach młodzież, no tak się złożyło,
a to Panu Bogu dziękuję.
Nie raz było dużo braku w rozmaitych,
ale był duch święty, który sprawiał, że młodzież,
głęboko przeżyła spotkanie z Chrystusem w duch świętym
i wreszło nocie.
Myślę, że w Polsce takie spotkania są nam bardzo potrzebne, że się umać zjeść.
Czy ciężby wrócić się do domu umocnieni spotkaniem,
tą wyjątką wspólnotą chociażby dzisiejszym
ełcharystią modytą wspólną?
Zobrą miębych, ważna.
Dęsze, żeby wiskupić się na mówią, że bądź prawiec.
Także, że karnę to jest moment, że musimy już przygotować się do mrześwięta i my mamy swój scenar, że jak widać do święty ma...
Ale już się, tutaj w biskę ułyszę, że zaproponował,
w związku odmówili, a w związku z ciebie odmówili temu,
odnictwa mą, on sobie to nie zapisał w 3 telefonii.
Tak, znaleźliśmy tam oditę. Proszę powstanie.
Duchu święty proszecją.
o darmon drości do lepszego poznawania.
Ciebie i Twoich doskonałości bożych.
Ciebie i twój, to skonało się w życiu.
Odarło z umu do lepszego rozumienia.
Oda do arrosu, o go do cześć odsuny na cześć.
Ducha ta je mniedziaru świętaj.
to chłatajem nic wiarę ciężnej.
A bym życiu kierował się z zasadami tej żawiary.
A by już życiu kierował się w zasadami, tak żeby ja leć.
o darrady, abym we wszystkim uciebie szukał rady.
Oda, roda, braże, albo w tym wszystkim uciepiesz u口, rady.
i uciebie ją zawsze znajdował.
I już nie wiem, że są twojej na papę.
O darmęstwo, aby żadna bojaś ani względy ziemskie.
okarna jest chyba obszyszczadna boryczny, zbętyżam z koniec.
Od arpoborzności, abym zawsze służą twojemu ma jest ta to witszynowską miłością.
Darko prowadzą się, a więc zawsze służył Twoim Majestotowi Semarów z Kopymańczu.
O darbo jasni bożej, abym lękał się przechu.
Oda darku jezmą głosem, ale mylem komsekciatu.
widzę sobą i odmawiać o codziennie.
bo by zadanie, zadanie marizadanie,
żeby pobiałą naszą biorę,
że zadanie długowi się temu.
Tak się zabielsku, powinna się włościa zapytujeć za dowolą niezespotkania.
Dobrze, że chciałem wyską czegoś go zaprosił.
Bo trzeba być, był za pomoc.
Bóg za patrzcić, że okazłokamy.
Robo, dlaczego kardzinała.
Zsiedzę, że to będzie w tym szyj, a razie nie odpowiadają się.
Z całego serca, dziękujemy naszym gością za rozmowy i świadectwo wiary.
Mamy nadzieję, że ten ogrom, no właśnie, mądrości, jakąś się z nami podzielili.
Można usiąść, ja przepraszam, że nie pędzię te gazam, pociągnąć.
Mamy nadzieję, że ten ogrom po prostu przyniesie dobre owocę.
Powoli zbliżamy się do końca pierwszej części naszego dzisiejszego spotkania.
Już za chwilę rozpocznie się szaszwięta, celebrowana przez cięza biskupary się i przez cięza biskupa dańczaka.