Prawo nie powinno naśladować natury.
Powinno ją naprawiać.
Prawo jest pomysłem ludzi na regulowanie ich wzajemnych stosunków.
To, jacy jesteśmy i jak żyjemy, wynika z prawa,
którego przestrzegamy i których łamiemy.
Jego wolność ogranita tylko prawo do wolności innego człowieka.
Zwłaszcza jeśli zmierza do wyrządzania krzywdy, ani nie zapobiega zbrodni.
Ale w czym imieniu mści się prawo?
Czy naprawdę w imieniu mi winny?
Czy prawdziwe niewinni stanowią prawo?
Szyma ty pan wyrzuca panie Marianie? Mogą się przydać.
Ktoś tym we mnie rzucił.
Trafił?
Nie.
Nie widział pan kogoś z taką szmatą?
Zresztą teraz nie gramy, teraz jest przerwa.
Co Pani robi?
Wyrywam siebie włosy.
Pani wie gdzie tu jest postój Tarew.
Tak są we.
Na pracę zamkową.
W Świnharmonii Narodowej w Warszawiu odbył się uroczysty koncert, zorganizowany przez Ministerstwo Kulturyjskie.
W okolicznościowych samodzielnych systemy Świnharstwa i ambasador G.O.G.F. charakteryzowali dorobę.
Zastanawiam się, nie dlatego, że nie wiem, jak odpowiedzieć, ale zadawano mi to pytanie już dwa razy.
Kiedy zadawałem na studia, odpowiedź była prosta.
Później, cztery lata temu, w tym budynku, już nie byłem w takiej pewnej siebie.
A plac zamkowy tędy?
Jak w pysk strzelił.
Uprawiając ten zawód, można chyba naprawić błędy ogromnej maszyny, która się nazywa aparatem sprawiedliwości.
Ciekawi mnie też to...
że będę mógł poznać i zrozumieć ludzi, których w żadnym innym zawodzie nie mógłbym spotkać.
podejdźcie, panie
bo mi się wołębie proszą
Każdy człowiek zadaje sobie pytanie, czy to, co robi, ma sens.
Boję się, że sens coraz trudniej jest odnaleźć,
że coraz częściej wątpimy w to, co robimy, czy nawet w to, co chcemy robić.
Myślę, że to zanik kryteriów, albo jeszcze gorzej, wartości.
Proszę Pani, szyfowa zapomniała policzyć za włóżczyznę.
Czy to się da powiększyć?
Będzie widać te zagięcia.
Panie Szkodzi.
Dobrze.
Przyszywani.
Czy to prawda, że ze zdjęcia można poznać?
Czy ktoś żyje czy nie?
Ktoś panu głupsnę opowiadał.
to oddziaływanie przezskazanego, albo jeszcze dokładniej, oddziaływanie skazanym na innych.
Odstraszanie po prostu.
straszenie. Mówi o tym m.in. artykuł 50. Kodeksu Karnego.
Nie podoba mi się Pana juroniczny ton. Prewencja obudnana.
To wątpliwe uzasadnienie surowości kary. To nie tylko dla mnie.
Od czasów Kain'a żadna kara nie poprawiła i nie odstraszyła świata od popełniania przestępstwa.
I perunki jest by nie najlepszym, bo praktycznie za wyjątkiem południowego wschodu
w całym kraju możliwy są przelotne fakty.
Mają! Mają!
Chciałem z przyjemnością powiedzieć, że złożył pan egzamin z wynikiem pozytywnym.
No i od dziś po czterech latach studiów, czterech latach aplikacji jest pan naszym kolegą.
Przepraszam panat. Pan może na dolnym okotu.
No dajmy mokotów.
A ten wracajd do kolor chciał.
Na wolę.
Dzień dobry!
Na fogla lepiej prosto, wolę od tej strony.
Niech pan stanie. To tam.
Dalej nie można przejechać.
I tak dalej bym nie pojechał.
O, no, a, a!
To powiem Ci, Orwie, o dzielnym złotym rwie.
Codziennie miał odwagi trochę więcej.
Po wszystkie duże wywiły mu jak tyże.
Ja powinien zawsze mieć w ciebie serce.
Rozumiem Cię dobrze, chcę być odważna.
Przegrałem. Tak, zupełnie.
Nie wiem, zupełnie nie wiem.
Może pójdę się przejść.
Nie, nie, nie przejeżdżaj.
Jak się czujesz?
Wyspawaj się?
No to dobrze.
Pa!
Przepraszam, panie sendzio.
Wiem, że nie ma zwyczaju.
Nie ma.
Tak. Chciałem pana spytać.
Czy nie miało znaczenia, gdyby był adwokat starszy?
Ktoś o głośnym nazwisku. Nie ja.
Żadnego.
To, co mówiłem, nie mogło.
Można gdybym ilaczej.
Tana przemówienie.
Było chyba najlepszą umową przeciwko każe śmierci.
Jak on słyszałem od lat.
A wyrok musiał być taki. Pan nie popełnił żadnego blendu, ani jako prawnik, ani jako człowiek.
w okolicznościach, ale cieszę się, że Pana poznałem.
W tej sprawie można sobie wyobrazić lepszego sędziego, to co się stanie, obciąża mnie. Nie pociesza to pana?
To może nie ma nic do rzeczy, ale kiedy ten chłopak opowiadał dzisiaj o tym,
kiedy obowiązował sobie rękę sznurem tam w barku,
na Krakowskim przedmieściu.
Ja tam byłem.
Gdzie?
W tym samym barku, o tej samej porze, prawie doktemu to był dzień, w którym zdałem egzamin adwokacki, może mogłem wtedy coś zrobić.
Pan jest za delikatny, żeby wykonywać ten zawód.
Teraz już za późno.
Dzisiaj postarzał się Pan trochę.
Gotowe, daj na czerniku.
Dziękuję.
Spodziewałem się tego.
Ja również.
Dobrze.
Wejdź.
Witam.
Idę do niego. Chcę ze mną porozmawiać.
Ciężki obowiązek.
Ciężki. Panie prokuratorze, ja pierwszy raz...
Nie życzę Wam więcej.
Nie rysyna się, to może niewłaściwa chwila, ale tak rzadko się widujemy i chciałem panu pogratulować.
Słyszałem, że urodził się panu syn.
Tak, niedawno. Dziękuję.
Chciała coś... coś do mnie... nie.
Tylko płakała.
Niech pan się da.
Czy...
ale mógłbym.
Jeszcze raz spotkać się z matką.
Mogę.
Oczywiście.
I mogę.
Już po tym.
Po myślałem tak, bo pan...
Pan mnie zawołał, tam, jak chodziłem do suki w sondzie.
Zawołał pan Jacek.
Zawołałem pana.
Ja mam już prawie dwadzieścia jeden.
Mówiłem w sądzie.
Ja nie wiem, ja nie słuchałem.
Nie bardzo.
Dopiero jak pan zawołał.
I tutaj, w przeciwko mnie.
Przeciwko.
temu, co Pan zrobił.
To jest to samo.
Pan chciał, żebym spotkał się z Pana Mamą.
Tak, żeby matka pochowała mnie w tym grobie, gdzie leży ojciec.
Tam jest jedno.
Chyba można, żebym był pochowany na cmentarzu.
Był tu ksiądz. Nie mówił, że można.
No to tam gdzie leży ojciec, tam jest jeszcze jedno miejsce, tam miała leżeć matka, tak było ustalone, ale żeby mama mi to miejsce odstąpiło.
Pan naczelnik pyta, czy już?
Jeszcze nie.
Pan mówił, że tam są trzy miejsca.
Marysia, ojciec, nie jedno jest wolne.
ale się od tamtej leży pięć lat.
Tak, pięć lat temu przejechał ją traktorista, tam u nas.
Była w szóstej klasie, na początku.
To kolega mój był.
Pijliśmy przed zem.
By ona żyła. Wszystko bym mogło...
Może bym nie musiał wyjechać tam, może bym co stał.
To po moja siostra.
Pracimy o trzech, ale ona była jedna.
Ona mnie najbardziej.
Może by to tylko nie doszło.
Pan naczelnik i pan prokurator pytają pana mecenasa, czy już?
Niech Pan powie, panu prokuratorowi, że ja nigdy nie powiem już.
Pan Macenas nigdy nie powie już.
Idziemy.
Teczkę może Pan zostawić u mnie.
Proszę.
Proszę wyprowadzić.
Pokaż.
Oni to oddają, jest kwit z fotografa z Krakowskiego Przerymieścia.
Ja dałem zdjęcie do powiększenia i już nie zdążyłem odebrać.
Oni to powiększą, żeby to zabrać i dać matce. Co jest na tym zdjęciu?
Miałem takie zdjęcie od komunu.
Zabrałem macę jak wyjeżdżałem i nosiłem.
Łazar Jacek.
Dato urodzenia.
17 marzec, 67.
I miana rodziców?
Jan.
Odczytam wyroki.
Wyrok w imieniu polskiej Rzeczypospolitej Ludowej z dnia 27 listopada 1987 roku.
Sąd wojewódzki w Warszawie po rozpoznaniu sprawy Jacka Lazara oskarżonego o to, że w dniu 16 marca 1987 roku w Warszawie dokonał napadu rabunkowego i zabójstwa Waldemara Rekowskiego, uznał oskarżonego winnym popełnienia tego przestępstwa.
oraz z mocy artykulów 148 paragraf pierwszy i artykulu 44 paragraf drugi Kodeksu Karnego,
skazal go na karę śmierci oraz pozbawienie praw publicznych na zawsze.
Sąd najwyższy wyrok ten utrzymał w mocy.
Rada państwa nie skorzystala z prawa laski.
W związku z tym wyrok zostanie wykonany.
Może tak jest.
Pręce!
Yuz!
Są cię!
Yuz!
Po członkę!
Yuz!
Po członkę!
Jut!
Nienawidzę! Nienawidzę!