Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
Dzisiaj wyjaśnię dlaczego reformy posoborowe
można w całości określić
jako jedną wielką profanację
całego życia kościelnego.
Zapraszam.
Zacznijmy od wyjaśnienia pojęcia profanacji, a więc żeby je zrozumieć trzeba zrozumieć czym jest profanum i czym jest sakrum, odnosi się to oczywiście do dwóch sfer, z których jedna oznacza
sferę codzienną, sferę zwykłą, sfera profanum
jest to wszystko to, co jest użyte do naszego zwykłego, codziennego życia.
Sfera sacrum natomiast oznacza sferę tego, co nadzwyczajne, co wyjątkowe,
co zostaje wyjęte z tego naszego codziennego życia
i w jakiś sposób poświęcone dla rzeczy wyższych, a więc profanum
To co jest codzienne i zwykłe, sacrum, to co zostało wyjęte z rzeczy codziennych i zwykłych i przeznaczone.
do jakichś rzeczy wyższych, to tak najogólniej.
W trakcie mojej dyskusji z księdzem Broszkowskim
padł zarzut, że te pojęcia wyjęte są w ogóle z religii pogańskich
i tak naprawdę właśnie w Nowym Testamencie nie ma po nich żadnego śladu.
Dlatego pozwolę sobie pokazać, że od samego początku
prawdziwa wiara jest ściśle sakralizująca.
W Starym Testamencie jest to bardzo wyraźnie widoczne,
to znaczy tam mamy bardzo wyraźną sferę sakrą, a pamiętajmy,
że stary testament pomimo pewnych swoich jeszcze niedoskonałości jest ustanowiony przez Pana Boga.
I to co jest ustanowione przez Pana Boga jest ściśle sakralizujące.
Świątynia z różnymi miejscami dla różnych osób, z tym najświętszym miejscem, gdzie może wejść tylko Arcykapłan i nie bez krwi, jak to opisuje święty Paweł.
To jest właśnie ściśle sakralna rzeczywistość.
coś odciemte z tej zwykłej rzeczywistości, przeznaczone na służbę Bożą, nieustanne ofiary.
To jest również sakralizacja, gdy taka owca zostaje wyjęta z codziennego użytku,
przeznaczona właśnie na to, żeby została złożona w ofierze Panu Bogu.
Kapłani, którzy są w jakiś sposób sakralizowani,
którzy są wyjęci z tego normalnego życia w pewnym stopniu, w Starym Testamencie,
mianowicie nie otrzymują własnej części ziemi obiecanej.
Są niejako przechodniami, świątynia staje się ich dziedzictwem.
Właśnie są niejako zakralizowani, aby uczestniczyć w kulcie trzeba zachować przepisy czystości rytualnej, również to jest taki element ściśle sakralizujący.
Podejrzewam, że tutaj nikt za bardzo wątpliwy.
że w starym testamencie jest to bardzo widoczne, czy w nowym testamencie jest to również bardzo widoczne, myślę, że jest to może trochę bardziej kontrowalcyjne, dlatego kilka słów oczywiście na ten temat.
A więc zacznijmy od tego.
że w nowym testamencie, w momencie, można powiedzieć, ustanowienia nowego testamentu
rozrywa się zasłona świątyni, czyli to najświętsze w świątyni zostaje niejako odsłoniemte.
Czy to ma oznaczać pewną profanację, czy to ma oznaczać zlanie się jednej sfery z drugą,
także już teraz nie należy ich rozróżniać.
Bynajmniej. Będzie to oznaczało, że to co najświętsze faktycznie wylewa się niejako na zewnątrz, ale bynajmniej nie będzie to oznaczało jego profanacji wręcz przeciwnie.
To będzie oznaczało, że to co sakralne wchodzi teraz w profanom i mła zdobyć swele profanom szturmem.
Teraz pokażę to na podstawie samego nowego testamentu.
Zacznijmy od prologu Ewangelii według świętego, Jana w werset dziesiąty.
Na świecie było słowo, a świat stał się przez nie, lecz świat go nie poznał, przyszło do swojej własności, a swoje go nie przyjęli.
Wszystkim dym, jednak, którzy je przyjęli, dało moc, aby się wstali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego.
Co to ma wspólnego z sakralizacją? Ano bardzo dużo.
Część ludzi otrzymuje moc, aby stali się dziećmi Bożemie.
To jest szczyt sakralizacji tych ludzi.
Stali się, dało im moc.
Oni tylko stali się dziećmi Bożemiami.
Oni otrzymali moc, aby się nimi stali.
To jak najbardziej odnosi się do segmentu chrztuświem,
tego dzięki czemu możemy sprawiać,
że ludzie stają się uczestnikami polskiej natury.
W każdym razie to słowo dało nam moc,
abyśmy stali się dziećmi Bożemiami.
Mamy z jednej strony świat,
który ewidentnie tego słowa nie przyjmuje,
a więc to jest ta sfera profanum
i z drugiej strony mamy tą sferę sakrum.
To są ci, którzy wchodzą w tą sferę sakrum,
stając się dziećmi, Bożymi, stając się uczestnikami boskiej natury.
A to jest przecież cel. Po to apostołowie zostają rozesłani. Po to Panie Jezus przychodzi na ten świat.
Sakralizacja człowieka. Po to, aby ci, którzy go przyjęli, ci, którzy w Niego uwierzyli, stali się dziećmi Bożyli.
Zwracam uwagę, jest wyraźne rozróżnienie pomiędzy światem, którego nie przyjmuje, a tymi, którzy go przyjmują i którzy stali się w ten sposób uczestnikami boskiej natury.
To jest ścisła sakralizacja. To nie jest tak powiedziane ogólnie. O, Panie, został się człowiekiem.
Wszyscy teraz jesteśmy sakrem i profanom jednocześnie. Zasłona została rozerwana. Wszyscy zostali zjednoczeni w Chrystusie.
Wszyscy zostali zjednoczeni w Chrystusie, którzy w niego wierzą.
Ci stali się dziećmi Bożymy, ci zostali zjednoczeni, tutaj nie ma Żyda ani greka wolnego i niewolnika, tutaj wszyscy kobiety i mężczyzny, tutaj wszyscy stali się faktycznie w głęboki sposób jednością, bo stali się wszyscy uczestnikami polskiej natury, w tym sensie i tak to Kościół zawsze rozumiał, jeśli ktoś chce to dzisiaj rozumieć inaczej, to rozumie to w sposób
nie katolicki. I mówię to z całą świadomością wagi tych słów, czyli jest to w Magisterium, po tysiąc kroć powtarzane, że człowiek, aby się zbawić, potrzebuje prawdziwej wiary.
To jest to, co Pan Jezus mówi. Idźcie, nauczajcie wszystkie narody, szczącie w Miojce i Synajducha Świętego. Kto się ochrzci, kto uwierzy i ochrzci się będzie.
zbawione. Kto nie uwierzy, będzie potępiony. Nie ma mowy tutaj o tym, że wszystko już się dokonało i teraz wszyscy będą zbawieni i tak dalej, i tak dalej.
To byłoby takie zmieszanie sakrem i profanum. Wszystko się dokonało, koniec.
Nie, to jest konkretna misja, a postłowie mają iść i sakralizować właśnie, mają iść i wlewać sferę sakrą w dusze ludzkie, tak aby stali się dziećmi, Boże mi.
No ale spójrzmy na inne jeszcze przykłady.
Chociażby Pan Nasz Jezus Chrystus, który mówi do swoich uczniów, nie rzucajcie perą przed wieprzem.
Czyli są rzeczy święte, których nie należy tak po prostu prezentować temu światu.
Te rzeczy święte, których nie należy rzucać przed wieprzem, to jest właśnie sakrum.
To jest coś wyjemne na święty użytek, do jakiegoś wyższego użytku.
Wieszmy co o kapłanie. Mówi nam święty Paweł w liście do Hebrajczyków.
Każdy bowiem arcy kapłan to jest rozdział piąty, wersety od pierwszego do trzeciego.
Każdy bowiem, przepraszam, do szóstego. Każdy bowiem arcykapłan z ludzi brany, dla ludzi bywa ustanawiany. W sprawach odnoszący się do Boga. Z ludzi jest wzięty.
ustanawiane w sprawach odnoszących się do Boga, z ludzi brany dla ludzi ustanawiane.
Mamy ludzi, to jest ta sfera profalna, zwykła codziemna, to jest zostanie z niej wzięty i ustanowione dla ludzi,
ale w sprawach odnoszących się do Boga, aby składał dary i ofiary za grzechy.
Może on współczoć z tymi, którzy nie wiedzą i błądzą, ponieważ sam podlega słabości.
To bardzo mądre.
I ze względu na nią powinien jak zalud i za samego siebie składać ofiary za grzechy.
I nikt sam sobie nie bierze tej godności.
Lecz tylko ten, kto jest powołany przez Boga jak aron.
To nie jest coś, co człowiek sobie bierze.
Musi otrzymać z wysoka, wybrany z pośród ludzi
i ustanowione, żeby był pośrednikiem pomiędzy Bogiem a ludźmi.
I nikt sam sobie tej godności nie bierze, podobnie Chrystus niesał w siebie okrył sławą przez to i stał się arcykapoalem, ale uczynił to ten, który powiedział do niego, Ty jesteś moim synem, ja bym Cię dziś się zrodził, jak i w innym miejscu Tyś jest kapoalem na wieki, na wzór Melchizydeka.
A tu zwracam tylko uwagę na to, że...
Melchizedek ofiarował chleb i wino, to to prorodztwo zawarte w psalmie.
Ty jesteś kapoanem nawiki na wzór melchizedeka,
to też pięknie odnosi się później do kapoanów ziemskich,
którzy właśnie
uczestniczą w kapłaństwie Pana Jezusa, które jest takim kapłaństwem,
które zostaje zapowiedziane właśnie przez Melchizydeka.
No i co robią apostołowie zgodnie z polecenym Pana Jezusa? Idą ich szczą.
Czymże jest chrzest, jeśli nie sakralizacją właśnie?
To jest to, przez co mamy moc, aby stać się dziećmi Bożymi.
No, przez to człowiek przestaje być tak po prostu, tylko człowiekiem staje się uczestnikiem boskiej natury.
To Pan Jezus każe im robić.
Co apostołowie robią?
Nakładają remce, aby na ludzi stąpił Duch Święty.
To jest sakralizacja właśnie.
Co robią apostołowie?
Namaszczają apostołowie.
Co to jest namaszczenie?
To jest rodzaj sakralizacji właśnie.
Co robią apostołowie?
Nakładają remce.
Aby ustanowić biskupów, coż to jest innego jak niesakralizacja, święty Paweł wyjaśnia w liście do Temoteusza, kogo można wyświęcić na biskupa i na nikogo rąk pośpiesznie nie nakładaj, abyś nie miał udziału w cudzych grzechach.
Ten właśnie episkopoi, ten biskop ma być wybrany z pośród ludzi, to ma być ktoś, kto dowiódł swojej, swojej godności, swojej, swojej szlachetności, ktoś, kto będzie pełniu wyjątkową funkcję, ktoś, kto będzie kapłanem nawiki na wzór melchizydeka.
Czy mamy jasno powiedziane gdzieś w Nowym Testamencie swoją drogą, że będą kapłani?
Otóż mamy jeden bardzo ważny fragment,
który wskazuje na ofiarę nowego testamentu,
nie tylko ofiarę krzyżową, ale na ofiarę szyświętej,
oprócz tych zapowiedzi starotestamentalnych, również umalach Jasza.
Jedna ofiara czysta od wschodu do zachodu słońca, co jest niemożliwe w starym testamencie, bo tam jest tylko jedno miejsce, gdzie można składać ofiarę.
Mamy świętego Pawła.
Świętego Pawła, które w liście do hebrajczyków pisze, to jest rozdział XIII werset X,
my mamy ołtarz, z którego nie mają prawa spożywać ci, którzy służą przybytkowi.
W sposób oczywisty przybytek, to jest przybytek starego testamentu.
I to słowo jest oczywiste i kontekst jest.
Jestem zupełnie oczywisty, a więc inny ołtarz, niż ołtarz w Świątynie Jerozolimskiej.
My mamy ołtarz, my, chrześcijanie, mamy ołtarz, z którego nie mają prawa spożywać ci, którzy służą przybytkowi.
Przy ołtarzu oczywiście posługuje kapłon, kapłon na wzór melchizdeka.
Oczywiście to są ci episkopojo, których apostołowie wyświęcają, których apostołowie ustanawiają.
Nie ma absolutnej pewności, czy istnieją już wtedy kapłani, którzy nie są biskupami.
To nie jest oczywiste, w którym momencie pojawia się to ograniczenie jako funkcji kapłańskich.
Porozumiemy, biskop jest po prostu w pełni kapłanem, czyli kapłanem, który może jednocześnie ustanowić innego kapłana.
I właśnie to nazywa by biskupem.
Natomiast...
W którym momencie dokładnie pojawiają się kapłani, którzy nie mogą przekazać tej władzy dalej.
To nie jest absolutnie oczywiste.
No i Kościół Pierwotny później przez I wieki robi dokładnie to samo, co robili apostołowie.
Do tego później dochodzi mnóstwo innych poświęceń, konsekracji, sakralizacji właśnie.
chociażby dziewice Bogu poświęcone.
To jest funkcja iście sakralna.
Mamy relikwie, które również pełnią taką funkcję sakralizującą.
Relikwie świętych, relikwie mężemników,
one sprawiają, że te miejsca stają się święte,
gdzie są pogrzebani ci mętrnicy, ci świadkowie, wiary.
Tam składa się na świętszą ofiarę.
tam się chrześcijanie gromadzą właśnie sakralizacja jakichś miejsc.
Nie jest, przepraszam, później oczywiście już cała, cała lista, można powiedzieć,
sakramentalniów, rzeczy święconych, później poświęcenie rycerzy,
konsekracja królów itd. itd.
Można by wymieniać bardzo, bardzo dużo w każdym razie kościół przez całą swoją historię, począwszy od Pana Jezusa, po Osobu Dwatekański II, jest zaraz wyjaśnię, dlaczego, co należy powiedzieć, w zasadzie do samego końca czasu, zakralizuje święci.
Tym się właśnie zajmuje. To jest misja, którą Panie Jezus daje apostołom.
Idźcie na uczacie. Wszystkie narody chrząc je w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
Chrzest jest oczyszczeniem. Już na poziomie Stalego Testamentu chrzty były swego rodzaju symbolem, rytem oczyszczającym, a więc właśnie sakralizującym.
I teraz tym bardziej ten chrzest, który czyni ludzi, jak to jest w prologu Ewangelii według Świętego Jana.
uczestnikami Boskiej Natury, tzn. tam pada
i dały moc, aby stali się dziećmi Bożymi.
Samostwierdzenie uczestnicy Boskiej Natury to jest w drugim liście świętego Piotra.
No i teraz powstaje jakby to wielkie pytanie, czyli wielki temat, o którym chciałem dzisiaj rozmawiać, to jest desakralizacja, czyli co się dzieje po reformach soborowych.
Czy Kościół dalej pragnie sakralizować, czy przypadkiem nie mamy do czynienia z czymś innym?
Odważam się powiedzieć, że kościół po reformach inaczej, ludzie, ludzie kościoła w trakcie reform posoborowych, postanowili w dużej mierze zdesakralizować kościół albo tak bardzo go zdesakralizować, jak to tylko możliwe.
Dlatego moim zdaniem reformy posoborowe.
można streścić słowami jedna wielka profanacja kościoła.
W jaki sposób mam zamiar dowieść tego, że tak jest?
Po kolei przejrzymy się różnym elementom życia kościanego,
które moim zdaniem zostały zdesakralizowane w ramach reform posoborowych.
Jeszcze raz podkreślam, uważam, że jest to dokładne przeciwieństwo tego, co Pan Jezus kazał robić, ale konkretnie.
Cóż, zostaje zdesakralizowane. Zacznijmy jakby od poziomu takiej samej idei.
Zostaje zdesakralizowane nasze ludzkie powołanie.
Cóż mam na myśli? Według katolickiej nauki zostaliśmy powołani, aby stać się uczestnikami Boskiej Natury.
Stajemy się w nim przez jednocześnie z Chrystusem.
poprzez chrzest, poprzez łaskę uświęcającą, która zostaje wlana poprzez chrzest.
Stajemy się wtedy dziećmi Bożyni, uczestnikami Boskiej Natury.
Jak to można zrobić bez Sakramentu Śląskiego?
odsyłom do materiału, czy poza kościołem jest zbawienie.
Tu zupełnie o tym mówicie nie będziemy.
Zasadniczo działa to w ten sposób.
Człowiek staje się uczestnikiem boskiej natury.
Poprzez chrzest święty.
Zciśle rzecz biorąc sakralizację.
Jak to wygląda po sobodowej?
Wygląda to w ten sposób, że kościół...
W praktyce rezygnuje w dużej mierze z misji, z nawylacania, nie tylko innych sześcien, ale w dużej mierze również pogarną, np. ojciec ponawentura, wspomina o tym, w naszej ustąpniej rozmowy.
to jest praktyczna na poziomie idei, gdzie to widać.
Otóż widać to w przemilczeniu nauki o wasce uświęcającej
od naszem nad przyrodzonym powołaniu.
Proszę, dlodzę przyjaciele, którzy mnie słuchacie, wszyscy katolicy, którzy całe życie praktykują, a właśnie praktykują nie w brack, tylko gdziekolwiek indziej powiedzcie, ile razy słyszeliście.
na wkościele, od księży biskupów, od papieża, ile razy słyszeliście,
onat przy lodzoności naszego powołania, o tym, że łaską, uświęcająca,
czyni nas dziećmi Bożemy, że wcześniej nie jesteśmy dziećmi Bożemy,
tylko stworzeniami Bożemy, że dziecko musi mieć tą samą na tudę,
co mają rodzicę, ile razy, to słyszeliście w kościołach tego nie ma.
to jest wielka przemilczana, prawda. Nasze powołanie istotna naszego powołania uczestnictwa w boskiej na duże zostaje przemilczane od 50 lat mniej więcej, zostaje całkowicie przemilczane.
Mamy tu do czynienia z najgłębszą możliwą desaklarizacją teologii kościoła jej cel, cel kościoła cel od kupienia,
zostaje zdesakralizowany, a więc zmiana celu, dla którego Pan Jezus przyszedł na ten świat, bo to jest w istocie to, o czym tutaj mówimy.
Jest najgłębszą możliwą desakralizacją. W takiej najwyższej, w cudzysłowie teologii, czyli tej teologii rzymskiej, czy też tych wielkich myślicieli soboru, np. ranera, czy delubaka, tym bardziej, ta łaska zostaje zdefiniowana w ten sposób, że...
W to wielkim ogólnieniu udelubaka to odsyłam jest to żadnym materiał.
na ten temat. Łaska jest w zasadzie to sama z naturą, a to oznacza, że jej praktycznie nie ma. To znaczy, że nie ma nic takiego wyjątkowego.
W tej współczesnej toologii bardzo często pojawia się tam myślę, że chcesz już odkupił cały świat, po prostu stając się człowiekiem, zjednoczył się w ten sposób w jakiś sposób z każdym człowiekiem i to odkupienie już się dokonało.
To nie jest coś do czego, co trzeba w jakiś sposób przyjąć, co?
Czy w to strzeba włożyć jakiś własny wysiłek, to po prostu się dokonało, już jesteśmy cudowni i wspomnieli i wszystko jest jak trzeba.
To jest właśnie desakralizacja. Wszystko staje się profanom, to nie jest tak, że wszystko nagle...
jest jak gdzieś wyjątkowej przeznaczone na służby Bożą, to nie jest tak, że ktoś staje się dzieckiem Bożym przez coś, że coś się zrobił i właśnie wchodzi na jakichś wyższy poziomie.
To oznacza, że nasza natura już jest tak wyjątkowa wspaniała i paniezus tylko właśnie przyjmuje tą natura i w ten sposób jest ona jeszcze cudowniejsza i jeszcze wspaniałsza i tyle.
to jest faktycznie desakralizacja teologii, desakralizacja naszego powołania i jest to podstawa ideologiczna podstawa do wszystkich późniejszych desakralizacji.
Zniszczenie pojęcia czym jest łaską święcejące, zniszczenie pojęcia o nadprzyrodzności naszego powołania.
Zapomnienie o tym, co pisze, święty Jan. Świat nie przyjął słowa, ale ci, którzy przyjęli, temu Pan Jezus dał moc, aby stali się dziećmi Bożemy. Jest świat, który nie przyjął i są ci, którzy uwierzęli, którzy przyjęli to słowo. Ci stali się dziećmi Bożemy.
Są ci, którzy nie uwierzyli i ci, którzy uwierzyli i pozwolili się ochrzcić i w ten sposób dostąpili zbawienia.
To jest ścisła sacrealizacja w najbardziej dosłownym znaczeniu tego słowa.
Jako jeszcze mamy desachralizację? Teraz jakby skutki, desachralizacji na poziomie idei.
Na przykład desachralizacja kapłaństwa. Dlaczego dzisiaj taka mało się mówi o tym,
czym w istocie jest kapłaństwo? Zobaczmy, jak...
Może nie tylko jak żyją kapłani, ale co się dzisiaj o kapłanscie mówi, no prawie nic, prawda?
Mówi się o tym, że jest to jakaś słuszba ludziom, że jest to takie piękne poświęcenie, słuszba kościołowi i ludziom i no i co, i to nie to tyle.
Ale nie trzeba się za bardzo wyróżniać. Stoju duchownego nie trzeba nosić, nie, nie, nie, niemy, zostajmy.
Jesteśmy takimi zwykłymi ludźmi, to nawet jak się ogląda spoty reklamowe seminariów duchownych, to tam jest zwykle podkreślane to, że jesteśmy takimi zwykłymi ludźmi, którzy poświęcają się dla takiej sprawy i to jest takie fajne.
To jest właśnie te sakralizacja, od tego, że człowiek ma możliwość ponawiać ofiale pana naszego Jezusa Chrystusa.
Od tego, że wchodzi głęboko w ten mistyczny związek Chrystusa i Kościoła, od tego, że kapła może rozgrzeszać.
Komu odpuścić, grzechy są mu odpuszczone, komu zachowacie, zatrzymacie, są mu zatrzymane.
Oto ciało, bo to jest ciało moje, to jest klew moja, to czyncie na moją pamiątkę.
Od tych wielkich idei, że oto ta łaska, to odkupienie, jest zostaje złożone w ręce ludzi.
Zostaje złożone w sposób szczególny w ręce kapłanów, którzy mają udzielać sakramentów.
To jest ściśle sakralne powołanie. My mamy ołtarz pisze święty Paweł Stego, nie mają prawa spożywać ci, którzy są.
to są służą przybytkowi. To są słudzy ołtarza.
No jest ścichle, sakralne powołanie i zupełnie świadomie.
Kościół przez wieki właśnie podkreślał to, że kapłanie chociażby
mają być rozpoznawalnie poprzez stru i duchowny.
Właśnie dlatego, że oni są jak święty pawę to pisze.
Zastali wzięci z ludzi i ustanowienie jako ci poślewnicy.
Jak ustanowili dla ludzi, w tym, co odnosi się do Pana Boga, to jest idea poślewnictwa właśnie,
czyli dla ludzi, w tym, co się odnosi do Pana Boga.
A więc zostali wyjęci, wybrani z poślewnicy.
I oczywiście, że powinni być jako tacy rozpoznawalnie,
oczywiście, że jest to świadectwo tej wiary, też siły łaski,
która wyjedy wciąż na nowo, wyciąga ludzi z tego życia doczesnego,
po to, żeby poświęcić się tej posłudze kapłańskiej.
To jest coś ciśle sakralizującego święcenie kapłańskie, później ta posługa saklamentalna.
Dzisiaj sprowadzone praktycznie tylko do takiego elementu posługi, do przewodniczenia wspólnocia,
bo w ogóle takiego towarzystzenia wspólnocia, żeby będziemy właśnie tak razem wspólnie zdążali do Pana Jezusa.
De-sakralizacja, uczynienie pęskapłana człowieka jak każdy inny.
Oczywiście, że kapłyn jest człowiekiem jak każdy inny, ale został jednak wzięty z pośród ludzi i ustanowiony dla ludzi w tym, co odnosi się do Pana Boga.
I nikt nie może sam sobie tej gotności, jak pisze święty Paweł wziąć, ale tym, który jest powołany przez Boga.
Jest to rodzaj wybrania, właśnie, jest to z tego rodzaju saklalizację.
Kolejne rodzaj desakralizacji, kolejne desakralizowane element, to oczywiście msza święta, od ewidentnie ofiary.
ukierunkowanej na Pana Boga, jeden prosty kierunek dla wszystkich wierni, kapłon, ukierunkowani na tabernakum, na Pana naszego Jezusa Chrystusa.
Ta jemniczy, język, godny, spokojny, śpiew, kadzidło, oznaki czci przyklęknięcia, wszystko to, aby pokazać wielkość.
do nieosłaś tego wydarzenia o to Bóg stępuje na nasz ołtarz.
Wielokropnie podkreślony ofiarny charakter,
więc odniesienie takie bezpoślednie do Pana Boga.
Wielokropnie mnóstwo o znakoczci wobec najświększego sakramentu.
Element ściśle sakralny, sakralny język, gdzie od razu w twojej wchodzi,
idzie o tu się dzieje coś absolutnie niecodziemnego sakralnego właśnie.
ale formę posoborowe, co robią z liturą język codzienny, bo musi być tak, żeby wszyscy dokładnie wszystko rozumieli, a więc mamy język profanum, język sesfel profanum.
Mamy zachowania coraz bardziej ze sfery profanum. Zalaz zamiast jednoznaczego kierunku na tabernakulom. Mamy niej jako spotkanie przy stole, to dużo bardziej przypomina sferę profanum.
niż to wcześniejsze ustawienie.
Ołtarza mamy dużo bardziej luźną atmosferę,
właśnie w stylu profanom, a nie w stylu zakrom.
Mamy zmniejszenie ilości oznakczci,
czyli tych typowych dla sfery zakrom.
z niej się nie kadzi, dłośniejsza ilość przyklęknięć,
mniejsza ilość takich typowych, właśnie sakralnych zachowań.
Czasami bardzo radykalnie zmniejszone, ale co zależy już od gokościoła lokalnego,
który później też ma dużo władzę, żeby to sobie pozmieniać.
Dużo głębsze wejście świeckich do prezbitarium,
albo w ogóle zniesienie tego rozróżnienia,
pomiędzy plesbitarium anawa, oczywiście ono jeszcze jest, może nie zniesienie, ale...
z niezlikwidowanie zmniejszenie powiedzmy tego rozluźnienia,
pomiędzy prezbitarium anawą,
co też jest właśnie takim typowo sakranym elementem,
że jest część właśnie w Mżytu Ledenckiej odgrodzona balaskami,
które służą do udzielania komuni i śwemnej,
gdzie wchodzi tylko kapłon i wchodzą tylko ministrem ci.
Od typowo sakralizacyjny element są,
Rzeczy miejsca świętek, które są dostępne tylko dla tych, którzy posługują przy otarzu.
Cała pokazać właśnie, to sacrealizacje wyjemne z powszedniego użytku i pozostawione na ten święty użytek kapłan wyjemne z codziennego użytku na użytek poślemnictwa pomiędzy Bogiem, a ludźmi Kielichy.
Muszalny wyjem testu dziennego użytku poświęcone tylko i wyłącznie dla poświęcenia, dla konsekracji w mrzy świętej.
I ta sama to presbitarium, a wyjem testu dziennego użytku poświęcone tylko i wyłącznie, choć nie dla tego co bezpośrednio dotyczy.
Najświętszej ofiary, cała przestrzeńkościelna, podobnie, ale właśnie w pewnym stopniowaniu.
To rozdłużnienie zostaje w reformie liturgicznej, posoborowej leformie liturgicznej albo zniesione całkowicie albo zmniejszone, czyli...
Wierni wchodzą, nie ustam, nie do prezbiterium, tam się nie ustam, nie ktoś kręci, coś czyta, rozdajekomunie świętą, to będzie jeszcze osobny element, o którym konieczny trzeba powiedzieć.
Na razie zostajemy przy samym rycie msze święte, więc ci wierni tam wchodzą, wychodzą, kręcą się, zostaje to jakby...
Podkreślenie wspólnoty zdecydowanie nie sprzyja saklalności liturgii.
I oczywiście, że w kościele mamy do czynienia ze wspólnotu,
oczywiście jest podkreślenie wspólnoty samo w sobie, jest słuszne,
ale nie kosztem oznaczciwo byt pana Boga, nie kosztem tej sfery sakrum,
że dopamiętajmy, że jest to, co to jest, co to jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest, co jest,
jest zupełnie kluczowa, również w takiej ścichle biblijnej wizji nowego testamentu.
Pamiętajmy o tej prologu Ewangelii Wydóg Świętegojana.
Stali się u dzieć mnie, bo możemy, to jest to wyjem testego świata.
Pamiętajmy o liście Świętkopawa postoło do hebrajczyków o tych kapłanach, którzy stali wzięci spośród ludzi i ustanowieni właśnie dla ludzi, ale w tym, co się odnosi do pana Boga.
A więc cało kształt reformy liturgicznej bardzo wylaźnie wykazuje znamiona profanacji, sprowadzenia do sfery profanum liturgii.
mało oznak, czy ci za tarcie różnicy pomiędzy presbitalim anawą język ze sfery profanum zwykły codzienny.
Bardzo dużo takich zwykłych codziennych zachowań, zwykłe codzienne przewidania, porzegnania.
W ogóle to jest bardzo, po prostu, jako całość to jest to bardzo wydaźne, że...
Ta liturgia przedsoborowa jest ścisle sakralna, tajemnicza skupiona na ofię, że podkreśleniu czci Bożej nowa liturgia jest skupiona na wspólnocie, na tym, żeby było przyjemnie, żeby było zrozumiale, na tym, żeby stworzyć taką jedną miłą wspólnotę.
Ścisle profanizujące są to tendencje czy elementy.
Krótko powiem o desachralizacji spowiedzi, o tym będzie jeszcze osobne materiał,
nie tylko desachralizacji, tylko w ogóle rozpowiedzi świętej,
ale tutaj krótko też o tym powiem,
poczęści desachralizacja w niektórych kościołach lokalnych skończyła się śmiercią spowiedzi.
W Niemczech prawie w ogóle ludzie się nie spowiadają,
mam relację zupełnie z pierwszej lęki, kapłanów,
którzy z różnych decyzjalnych kapłanów,
którzy opowiadają o tym, że oni się dają nawet do spowiedzi.
w każdym tygodniu jest jakiś tam wyznaczone czas,
ale przychodzą dwie trzy osoby przed wielkronącą,
bo zatem nie przychodzi praktycznie nic,
to jest w wielu niemieckich parafjach w ten sposób.
Bywa różnie, jeśli się spowiedają, to przeważnej są to jacyś Polacy, którzy tam są.
Natomiast w samych niemieckich kotulików ten seklament praktycznie istnieje i by najmniej heratwia kastierna tam nic nie robi, żeby to przywracać, tak żeby to w jakiś sposób ożyło.
Ale zostawmy kościół niemiecki, on jest tak czy się jak wiemy specyficzny na granicy schizmy, natomiast spójrzmy sobie tutaj u nas na kościół w Polsce.
Dlaczego możemy mówić o pewnej desaktualizacji z powiedzi?
A no dlatego, że tle decyjnie spowiedź.
W nawiązaniu, po prostu, do słów pana Jezusa, komu odpuścić, grzechy są odpuszczone, komu zatrzymajcie, są mu zatrzymane.
Skoro mogą komuś odpuścić, jak komuś zatrzymać, to znaczy, że mają rozróżnić, mają wiedzieć, dlaczego odpuścić, dlaczego zatrzymać.
Czyli oznacza to pewien wylog, pewien trybunał.
No i dlatego właśnie wyznanie grzechów i sacrament spowiedzi świętej.
Treladecyjnie to służy właśnie do tego.
Penitent przychodzi, wyznaje swoje grzechy.
Słysze połuczenie i otrzymuje rozgrzeszenie, jeśli wykazuje żal i postanowienie poprawy, jeśli może uzyskać w ten sposób rozgrzeszenie.
To jest tradycyjne, bardzo takie właśnie znowu sakralne zrozumienie sakramentu, przechodzi grzesznik, aby zostać oczyszczony.
Przchodzi człowiek, który w jakiś sposób ugrząd w tym świecie, aby zostać znowu oczyszczony, aby znowu stać się uczestnikiem bowskiej natury,
aby zostać oczyszczony z grzechu.
Ciężkiego. Ściśle saknalizujące. A jak ludzie się wygląda? Czy przypadkiem znowu...
Może milcząco, może czasami nie milcząco, nie wygląda to tak, że spowiedź jest postrzegalna jako taka terapia, psychoterapia, czy przypadkiem nie jest to dzisiaj tak.
My w, czyli chmierstwo świętego plus a dziesiątego, potem jak doświadczyliśmy w ostatnich 3-4 latach woudownego przypływu wiernych, doświadczyliśmy to bardzo wydaźnie na własnej skórze.
Że to nowe osoby, które to nas przychodzą, one spowiadają się zupełnie inaczej, one spowiadają się na zasadzie.
Opowiadania o swoich emocjach, o swoich uczuciach, to mnie tak boli, a tego tak doświadczam ich tutaj i tego doświadczyłem, i to jest dla mnie takie i takie, o takich rzeczach warto rozmawiać z bliską ozobą, ale to nie jest spowiedź, to nie o to chodzi w spowiedzie, to znaczy te doświadczenia, które mamy świadczą o tym, że przynajmniej jest to tolerowane ze strony
um...
kapłanów spowiedników, a najprawdopodobniej jest to w jakimś stopniu podomowane,
aby właśnie spowiedź traktować jego rodzaj takiej rozmowem, takiej psychotelapi o tym, co mnie boli,
jak to dotknęło, mnie to zło, jak o czym, jak to cierpię pod wpływem czegoś tam i tak podosmawiam sobie z kapłanem.
Jest taka tendencja. Można to znaleźć w myśli teologicznej. Można znaleźć to w takim zwykłym ludzkim postrzeganiu seklamentu sprawiedzie, że ludzie chcą takiej sprawiedzi oje, to to taka prawdziwa piękna sprawy czy tak mogę usiąść i porozmawiać z tym kapłanemi.
Można, ja pamiętam jeszcze dawno temu, zanim poznałem w lat 18.000-19.000,
ja to pamiętam, nawet jakieś artykuły chyba w gościunie dzielnym na ten temat,
że właśnie spowiedź to trzeba tak odczorować, że trzeba ją uczynić takim towarzyżeniem w drodze,
taką rozmową, właśnie, a mniej tym trybunałem jest to rodzaj desachlealizacji.
Widzimy ten saklalny charakter w tradycyjnej wizji, prawda?
Grzesznik oczyszczony staje się znowu uczestnik kiempowskiej natury.
Narzem gdzie do ponownej saklalizacji niejako.
A w tym nowym przychodzi już ten człowiek, który cały czas jest dzieckiem Bożym, bo przecież Chrystus wszystkich już odkupił, zjednoczył się ze wszystkimi i tylko tak o polozmary ze swoim bratem o swoich problemach.
Trochę to może przesadzam, ale myślę, że ta tendencja jest dosyć wyraźna, że każdy kto chce może tą tendencję dostrzec.
No w przypadku, już powiedzmy, tych kościołów bardziej zleformowanych.
Jak kościół niemiecki to jest bardzo wyraźne, że jeśli jeszcze gdzieś tam jakaś spowiedź istnieje, to przeważnie właśnie w takiej formie.
Kolejny bardzo ważny punkt to jest oczywiście desa kralizacja komuni świętej.
Tutaj niejako z desa kralizowany zostaje to co najświększej, dlatego to jest szczególnie bolesne i było strzącające również na katolików w Polsce w ostatnich latach.
W jaki sposób komunia została jest desa kralizowana?
Spójrzmy na pierwszy, jak była wcześniej sakralnie traktowana, to było to najświększe w tabernaku zamknięta.
Tabernakurą musiał być pancerne, jednocześnie piękne, pozłacane, tak żeby było widać, że to jest to najświętsze miejsce wyeksponowane w tym miejscu, do którego jakby od razu spojrzenia się kierują
najświętsze miejsce, to co najświętsze w najświętszym miejscu, najświętszym otoczeniu jak najpiękniej przyozdobione serce, kościoła, to co najważniejsze. Dlaczego od razu się ukierujemy?
Wszystko, co dotyka na święczego saklamę, to to musi być poświęcony.
To, co dotyka na święczego saklamę, to mogą dotykać tylko osoby wyświęcony,
właśnie te, które zostały wyjęte spośród ludzi
i ustanawione dla ludzi w tym, co się odnosi do Boga,
dlatego poślemnictwa.
Czyli nawet to, co do bezpośleniu dotyka komu nie może być dotykane,
tylko przez osoby.
To są cybodnie, to są kieliche, to jest ta część bielizny, kielichowej, która bezpoślenia do tego najświększego sakramentu, ścisła sakralizacja, można powiedzieć, że to jest taka najbardziej widoczna sakralizacja w życiu kościoła w ogóle. Jak to wygląda dzisiaj?
Tabernakulom bardzo często usunięte gdzieś tam na obok w ogóle trudno znaleźć, nie wiadomo gdzie jest, niekoniecznie jest ono już piękne i jakoś ozdobione, na pewno nie jest centrum, bo centrum jest stół i nasza wspólnota.
No men, o men, tak? To znaczy, widać co tutaj jest najważniejsze, czy pan Jezus najświętszym saklamędzie.
Czymy człowiek? No ale to powiedzmy, że bardziej na marginesie.
Ta jednaku gdzieś tam wyniesione, kielich cyboria mogą być dotykane przez osoby świeckie zupełnie swobodnie, przepisy dotyczące ich purefikacji, to wszystko gdzieś tam zostaje wyjemne.
To jest właśnie profanacja, to co ta sfera profanu zmieszanie się, ona wchodzi coraz dalej.
zmniejszenie czy zmniejszenie tego rozróżnienia pomiędzy jednym a drugim, to zmniejsza właśnie to poczucie sacrum, to mniejsza sfer, sacrum i porafanom.
Świetycy Szafaże, to jest taka typowa, typowy taki zabieg do ograniczenia tej Sakleizacji, profanacji właśnie najświększego saklementu.
Uczelienia z niego coraz bardziej zwykłej, codziennej rzeczy. Komunia na rękę, najpierw komunia na stojąco.
Oczywiście jak się przed czymś klemka, to jest taki bardzo wylaźny symbol, szacunku czci. To jest coś wielkiego. Bóg.
Jak się stoi?
tak samo jak w kolejce. No, stoję odbieram, tak.
A jak jeszcze stoję odbieram na rękę, już w ogóle profanacja w stopniu.
Absolutnym. To jest to, co ludzie kościoła z Lubili z tym, co najświększe.
Od tych, od tych, od tych oznach czyci, od tego tabernaku,
do mówcentrum, od podania nakolana mamy teraz.
Wtedy na którym gdzieś tam na boku świeckie rozdają na rękę kolejka profanacja absolutna i naprawdę nie da się twierdzić, że to nie ma wpływu na wiarę wiernych.
Oczywiście, że to ma ogromny wpływ w jale, w rzeczywistoł obecność pana Jezusa w najświętrzym saknamencie.
Jeszcze krótko o innych te sakalizacjach, bo widzę, że materiał już staje się bardzo długi powoli,
te sakalizacje arhitektury. Pozoborowa arhitektura kościelna,
o ile wcześniej bardzo wylaźnie kładziono nacisk, pomoł różnic stylów,
zawsze one musiały być saklalne właśnie, one musiały być inne niż te,
budynki do czesne. Miał bardzo wylaźnie mieć ten pokazywać, że jest to budynek przeznaczony dla Pana Bona, dla jego czci. Jak to wygląda dzisiaj?
No wygląda to także nowe kościoły. Czasami zupełnie świadomie są desakralizowane, to znaczy, że są budowane jak najbardziej poświecku, że mają jak najbardziej mniej przypominać jakoś budowlę sakralną.
że zupełnie świadomie mają właśnie przypominać jakieś rzeczy takie doczesne, jakieś takie rzeczy zupełnie niezwiązane z Panem Bogiem, z Kultem, mają być jak najbardziej często, tak, to było bardzo wyraźnie widoczne w modelnizmie, później post, modelnizmie słynne betonowe kościoły, przypominające bunkle.
z założenia miały to być budynki właśnie takie nowoczesne, czyli w duchu tej lefony posoborowej, czyli właśnie w zde sakralizowane.
Widać to bardzo wyraźnie w wielu nowych kościołach, co nie znaczy, że nie znajdą się w również modernistyczny i postmodernistyczny kościoł,
które noszą wydaźnie znamiona.
Takie oczywiście również są, natomiast wcześniej przed sobodem tych zdesakitalizowanych w ogóle, by nie było,
to znaczy nie mogłyby w ogóle powstać. Desakitalizacja misji, to znaczy misje mam na mi się na przykład w Afryce,
gdzie przedstawionoc z nawydacania, chrzczenia na troskę o rzeczy do czeski.
na szkoły, studnie, na rozwijanie infrastrukture i tak dalej, bardzo wylaźne elementy desaklarizacji.
Chrystus wysyła po to, aby iść i nauczać, chrzcić, albo gdzieś się uzbawili.
Dzisiaj misja ze względu na to, że przecież już się wszystko dokonało, Chrystus się ze wszystkimi zjednoczą.
Wszystkie religie są doby, no to my będziemy tylko kopać studnie.
Desaklarizacja, bardzo wylaźna.
Podobnie można by zauważyć taką desachleizację w życiu zakonnym.
Zakonnicy, co mają do zakonnicy w modlicie i pracować, to jest ich zadanie.
Odciemcie się od tego świata, aby poświęcić się dla tego, co jest zakrą.
Ja chcę zakonnicy dzisiaj tak, żyją ten profan, profan, ta sfera profaną, ten świat wlał się do zakonów.
Zakonnicy żyją przeważnie jako sobie świeckie, reguły zakonne.
Ustały gwałtownie, złogodzone po insoborze, zakonnicy zaczęli żyć zupełnie normalnie tak w telewizory i wszystkie możliwe media wlały się do tych klasztorów, reguły zakomne stały się...
Bionalne, to znaczy bardzo światowe, bardzo mało wymagające, także zakońnik. Dzisiaj praktycznie niczym się nie różni od zwykłego kapłana decyzjalnego, a ten z kolei praktycznie niczym się nie różni od zwykłego przeciętnego.
Wiernego przypominam, że według świętych kapłan powinien się różnić od pobożnego wiernego, jak nie było się różni od ziemi.
Powinien żyć w tym innym porządku, powinien być tym wylaźnym świadectwem tego, co nad przelodzone.
I to nie twierdzę, że...
Myka po nibratstwa reprezentujemy aż taki poziom. Byłoby to zdecydowanie nie właściwe wysuwać takie twierdzenie.
W ogóle się utaknie czuję, jako bym dawał taki przykład i tutaj bije się w piersi. Chciałbym, żeby było to bardziej widoczne.
I widoczne, myślę, żeby to było po prostu bardziej, natomiast no nie, tak takiej różnicy pewnie nie ma, ale jest to przeniem formie idealu, to znaczy my, tak chcemy żyć,
tak chcemy żyć jako ci poślednicy, pomiędzy Bogiem i ludźmi chcemy, żeby wokół nas rozstaczał się ten zapach nieba, tak chcemy tego pragniemy, do tego dożymy,
No i czasem się uda trochę wcale, ale ten idea o przynajmniej jest.
Natomiast gdy to na poziomie idei zostaje zapomniane, gdy na poziomie idei mamy desakralizację,
to ona później spływa po wszystkich elementach życia kościolnego.
kończy się po lawanacją całego kościoła, kończy się taką zwykłą świecką organizacją z elementami jakiegoś takiego humanizmu, ekologii i taką idącą za współczesną modą.
Taką mocną organizacją podróżającą za modami tego świata, to jest to, jak dzisiaj widzimy kościół, kościół, który dostosowuje się do mód tego świata.
Wościół to nie ma nic wielkiego do przekazania, kościół sprofanowany.
Zwykły taki świecki kościół nie potrzebny nikomo.
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.