który się mieści w słowie świętość.
Zacznę od takiej bardzo osobistej refleksji.
Właśnie takie dwa momenty w życiu uświadomiły mi temat świętości i świętych.
Pierwszy taki moment to był na pierwszym roku w seminarium.
Jak się przychodzi do seminarium, ojcowie duchowni bardzo dbają o to, żeby klerykom dawać dobrą lekturę do czytania.
I jedną z wymiarów tych lektur są lektury o świętych.
I ja dostałem książkę o świętym Aloizym Gonzaga.
Nic nie wiedziałem o tym świętym, więc przeczytałem.
Zaraz na początku tej książki było napisane, że św. Alojzy, jak był niemowlęciem, to w piątki nie ssał piersi matki, bo pościł.
No pomyślałem, ok, to nie dla mnie.
Ja się dobrze odżywiam nawet w piątki.
Jak zamknąłem tę książkę, poszedłem do ojca duchownego, mówię tak, ojcze, więcej nie czytam książek o świętych i bardzo proszę nie dawać mi takich książek.
Później zdarzyła mi się dość podobna przygoda, mianowicie czytałem sobie Żywoty Świętych napisane przez księdza Piotra Skargę.
To kiedyś była podstawowa lektura dla katolików w Polsce.
Skarga pisze o świętej Kindze, że kiedy ją tylko mama urodziła, to święta Kinga zaraz po tym jak się urodziła urodziła.
uklęknęła i zmówiła ojcze nasz po łacinie.
Ja się z trudem łaciny uczyłem na studiach, myślę tato miała dobrze, ledwie się urodziła i już umiała.
Więc te pierwsze spotkania nie były najlepsze, ale kiedyś wydarzyło mi się spotkanie z Osobą Świętą.
Nie jest ani błogosławiona, ani kanonizowana, ale to był chyba jeden, jedyny moment w moim życiu,
kiedy siedząc w archiwum nad jednym dokumentem się popłakałem. Ja w ogóle rzadko płaczę, ale wtedy się poryczałem.
A osoba, której dotyczy ten dokument,
Jest mi bliska z dwóch powodów.
Wtedy jeszcze nie znałem tych powodów.
Pierwszy jest taki, że była siostrą księdza, który mnie ochrzcił, więc historia nie jest odległa.
A drugi powód jest taki, że ona w czasie II wojny światowej w podziemiu miała pseudonim ryś.
Też tego nie wiedziałem wtedy.
To była taka kobieta pochodząca z Orawy.
Na południu Polski nazywała się Józefa Mikowa z domu Machaj.
W czasie wojny przeprowadziła się do Krakowa razem ze swoim mężem.
Wcześniej pracowali na takiej wsi orawskiej, która się nazwali Pnica Wielka.
I ludzi uczyli wszystkiego począwszy od rolnictwa, ogrodnictwa, jakiejś elementarnej kultury.
Mąż Pani Józefy był muzykiem z wykształcenia, zbierał pieśni orawskie, był zafascynowany gwarą orawską.
A ona oprócz tego, że uczyła takich najprostszych rzeczy właśnie z gospodarstwa domowego, była też katechetką.
więc przekazywała wiarę jako świecka osoba.
W czasie wojny sprowadzili się do Krakowa, włączyli się w działanie Armii Podziemnej, najpierw został aresztowany mąż, zginął w Oświęcimiu, a potem została aresztowana też pani Józefa.
Najpierw ją przetrzymywano w Krakowie, w takim więzieniu, które do dzisiaj nazywa się więzieniem Montelupich, potem przewieziono ją do Zakopanego.
gdzie m.in. przesłuchiwali ją jej uczniowie, których uczyła do bieżmowania, przygotowywała ich do bieżmowania.
I wyobraźcie sobie, że oni potrafili w czasie tortur biją krzyżami, które dostali od niej w czasie bieżmowania.
Tłukli ją po głowie tymi krzyżami.
Po kilku miesiącach tortur w Zakopanym przywieziono ją z powrotem do Krakowa, na Montelupich.
I właściwie jeden z ostatnich epizodów, jaki można o niej wyczytać, i to był ten tekst, na którym ja się popłakałem z moment, kiedy ją zamknięto na tydzień do izolatki bez jedzenia i bez picia.
Naraz otwarły się drzwi i ktoś jej wrzucił do celi kawałek czarnego chleba.
Przestydzie nic nie jadła.
Więc miała pierwszą myśl, że się rzuci na ten chleb i go po prostu pochłonie.
Ale zaraz potem przyszła jej druga, myśl, że może ten chleb jest naszpikowany, jakąś chemią
i że chodzi o to, żeby jednak ona zaczęła na zeznaniach sypać ludzi z Armii Podziemnej,
z całej siatki, że zadenunciuje ludzi, którzy walczą z Niemcami. Więc odłożyła ten chleb.
I wtedy te drzwi się otwarły jeszcze raz i usłyszała od strażnika, który ją pilnował takie słowo.
Zdomyśliła się, że to musi być ślązak, którego wcielono do armii niemieckiej i że to jednak nie jest podstęp, ale ciągle się jeszcze bała.
I słuchajcie, jest zapis jej modlitwy.
Ona uklęknęła w tej celi i pomodliła się mniej więcej tak.
Półtora roku nie mam możliwości przyjmowania Cię w Komunii Świętej.
Niemcy zabrali mi wszystko, ale przede wszystkim zabrali mi tę możliwość przyjmowania Ciebie.
Więc teraz chcę ten chleb spożyć jako komunie duchową z tobą,
ten czarny chleb wrzucony ręką żołnierza do mojej celi.
I na kolanach kawałek po kawałku zjadła ten chleb jak komunie.
Myślę, że rozumiecie, że się mogłem poryczeć, nie?
To był jeden z ostatnich jej posiłków w życiu, bo kiedy po tygodniu była osłabiona absolutnie, to ją przeniesiono do szpitala więziennego i tam poznaliśmy.
Mała kobietę, która ją zadenunciowała, przyszła się przyznać i powiedziała dlaczego.
Mianowicie dlatego, że z kolei jej męża Niemcy aresztowali i zagrozili, że go zabiją, jeśli ona nikogo nie wsypie, nie poda nikogo, kto należy do podziemnej armii.
I ona mówi, podałam Ciebie, bo wiedziałam, że na Tobie się skończy.
że ty nikogo nie wsypiesz.
Jest opis zostawiony przez więźniów pojednania tych dwóch kobiet, które płaczą i właśnie pani Józefa przebaczy.
No i tam w tym szpitalu Niemcy ją zabili zaszczykiem, kiedy już oczywiście była osłabiona absolutnie...
Ksiądz, który jej brat, tu proboszczem Kościoła Mariackiego w Krakowie, odbierał jej ciało, bo Niemcy wydali mu ciało siostry, usłyszał od oficera niemieckiego takie zdanie.
Gdybyście mieli dziesięć takich kobiet w Polsce.
Ona jest pochowana w Krakowie na cmentarzu salwatorskim, nie raz tam idę i jak przechodzę obok tego cmentarza, to wchodzę i idę się pomodlić na jej grobie.
Mam takie poczucie, że niezależnie od tego, że nie jest beatyfikowana, nie jest kanonizowana,
to jej życie to jest absolutnie czysta Ewangelia. Czysta Ewangelia.
To nie jest koniec tej historii, bo możecie sobie wyobrazić, że ta osoba mnie bardzo zainteresowała,
więc zacząłem szukać różnych rzeczy. Kiedyś mi przyniesiono jej pamiętnik z czasu, kiedy miała na 20, może 22.
Bo Niemcy ją zabili, miała 45. W 45. roku życia została zabita.
Więc możecie sobie wyobrazić, nie? Pamiętnik. Jak dopadłem ten pamiętnik, pochłonąłem go w 3 godziny i byłem załamany.
Bardzo mnie rozczarował.
Nie tylko, że nie było w nim nic wielkiego, ale też były takie rzeczy, których wolałbym o niej nie wiedzieć.
Na przykład o tym, do jakiego stosunku do Żydów ją wychowano w rodzinie.
Mówię wam o tych dwóch doświadczeniach, żeby pokazać takie podstawowe napięcie.
Można mówić o świętych w taki sposób, że ktoś się świętym urodził.
I nie wiem jak z wami, ale mnie to w zupełnie nie wciąga, tak?
bo ja się nie urodziłem święty.
Albo można mówić o świętym w taki sposób, żeby pokazać, że ktoś się świętym staje.
Święty to nie jest człowiek bez grzechu.
Nie ma takich świętych.
Święta bez grzechu jest Maria i święty bez grzechu to jest święty, święty, święty, święty Bóg objawiony w Jezusie Chrystusie z Nazaretu.
Nie ma świętych bezgrzesznych.
Każdy z tych ludzi stawał się świętym.
Święty to jest ktoś, kto odkrywa.
że wiara to jest droga do Boga.
Słuchałem kiedyś takiej katechezy,
którą głosił jeden z z teologów domu papieskiego,
tu arcybiskup Konrad go dobrze zna, bo to jest Wojtek Giertych.
I on mówił tak, że są trzy rodzaje wiary w Boga.
My zwykle mówimy o dwóch.
Pierwszy to jest taki, że wierzę, że Bóg istnieje.
Ktoś nie wierzy?
Nie widać.
Drugi to jest wierzę Bogu. I to już jest bardzo dużo, jak ktoś mówi, że wierzę Bogu. Czytam Słowo Boga i mówię, wierzę Ci.
Ale trzeci rodzaj wiary.
I on jest tylko, że to jest po łacinie, bardzo przepraszam, ale teraz się przyda ta łacina, którą święta Kinga umiała od łona matki.
Credo in deum, to znaczy wierzę w stronę Boga, wierzę w stronę Boga.
To znaczy, moja wiara mnie prowadzi do Niego.
Jestem, staram się być coraz bliżej Niego.
Czasami ta droga to jest dwa kroki do przodu, cztery do tyłu, ale potem znowu do przodu.
Chcę się do Niego zbliżyć.
Mam ciągle przekonanie, że moja wiara jest przede mną, że może kiedyś Pan Bóg da dojdę.
Kościół jest po to, żeby mi towarzyszyć na tej drodze.
Bardzo ważne. Przez wieki w kościele mówiono o świętych w taki sposób, że się ludzie świętymi rodzili.
Tak samo jak mówiono o grzesznikach, że się rodzili, absolutnie do niczego.
Pamiętam, kiedyś czytałem książkę o Marcinie Lutrze.
To była taka, że jak przeczytał tę książkę, to miał wrażenie, że ten mały Marcin, jak się urodził, to wyszedł z łona matki i myśli, jak ten kościół rozwalić, nie?
Zaraz go rozwale, tylko dajcie mi możliwość. Czekajcie tylko podrosne, nie?
Więc albo się rodzisz święty, albo się rodzisz zatraconym grzesznikiem i to jest w ostrym kontraście ze sobą. Nikt w to nie wierzy.
Jest droga do świętości.
To jest pierwsza rzecz, którą chciałem powiedzieć.
Nie gorszcie się grzechami świętych.
Bóg ma w ogóle niesamowitą słabość do grzeszników.
Ostatnio słuchałem jak Jose Prado, zwany Pepe, mówił o tym, jak Bóg kocha morderców.
Kogo Bóg wybiera? Słuchajcie, Mojżesz, Morderca.
Szaweł. Morderyco.
Największy bohaterowie historii zbawienia.
Nie czcimy i dlatego, że byli mordercami.
Ale czcimy Boga, który potrafi z mordercy zrobić opokę dla ludu Boga.
Nie gorszcie się grzechami świętych, nieraz ludzie wpadają, są tak rozpromienieni, znaleźli, o, o. Kogo ten Kościół czci? Kościół czci nawróconego człowieka.
za każdym razem nawróconego.
To jest pierwsza rzecz.
Druga,
tu nasz przyjaciel przeczytał to po angielsku,
widzę pokolenie świętych.
Z tym widzeniem to jest kłopot.
Po pierwsze, że święci się nigdy nie widzą jako święci.
Święci zawsze myślą o sobie, że są grzesznikami.
Ale po drugie, myślę też jest tak, że święci za życia są bardzo rzadko uważani za świętych.
Święci zawsze się zachowują w sposób dziwny.
Kilka przykładów. Co myślicie o Franciszku Zasyżu, jak rozbiera się do goła na rynku?
oddaje ostatnią suknię swojemu Ojcu i mówi, już nie jesteś moim Ojcem.
Już nie jesteś mój mojca. Mam ojca, który jest w niebie.
zrobili byście do swojemu tacie.
Bo nie chodzi o te golizne na rynku, to może były ładne, ale zrobilibyście to, Tacie?
Co myślicie o świętej ricie?
Ja nie raz o tym myślę.
Słuchajcie, jak się teraz bierzmuje w Polsce, co druga dziewczyna bierze sobie rita na imię przy bierzmowaniu.
Patrzę na nie, myślę, ciekawe, czy byście chciały mieć takie życie.
Co myślicie o Rijcie, która...
Straciła męża, bo rody w okolicy między sobą się kłóciły i mąż został zabity przez sąsiadów.
I to był tylko fragment wojny między tymi sąsiadami trwający z pokolenia na pokolenie.
Zabijali się nawzajem skutecznie.
I w każdym pokoleniu miałeś obowiązek zabić sąsiada, bo on kiedyś zabił twojego dziadka.
mąż jej został zabity, ona miała dwóch dorastających synów.
I wiedziała, że rosnął na tych, którzy będą mordercami.
Panie Boże, gdyby mieli być mordercami, to ich wcześniej zabierz.
Widzę dużo twarzy kobiecych, modliłbyś Cię się tak.
za swoje dzieci.
Panie Boże, niech umrą?
Jeśli bym mieli być morderca mi niech umrą, wiecie, że Pan Bóg ją wysłuchał?
Nie zdążyli się zamścić za Ojca.
Co ty myślicie?
Pasuje wam do obrazka?
To znaczy mają być święci, mają być inni.
Muszę to powiedzieć, bo jest arcybiskub konrad, to muszę powiedzieć. Święty Mikołaj.
Te istoria, która mnie zawsze wciąga.
Nie wiem, co Wam mówili rodzice, jak byliście Mali. Mnie mówili tak.
Jesteś grzeczny, Mikołaj ci da prezent.
Byłeś niegrzeczny dostanie ruzgą.
Czyli mikołaj to jest symbol sprawiedliwości.
Sprawiedliwy Mikołaj, za dobry wynagraza, za złe każe.
Wiecie co, że święty Mikołaju?
Ma w ręce trzy złote kulki, trzy złote gałki.
Mieszkał jako młodych łopak, koło domu, w którym mieszkał ojciec, matka już zmarła, ojciec miał trzy córki.
Klepali biedę, wszystkie trzy córki po kolei lądowały na ulicy jako prostytutki.
i zarabiały na życie prostytucją.
Mikołaj patrzył na to z boku, nie mógł tego znieść, nie?
No i kilka nocy podrząd wrzucił po gałce złota, bo był bogaty z domu, przez okno.
Sąsiadowi, żeby każda z tych czech córek miała pieniądze na posak.
Więc nie mówcie mi, że Mikołaj dawał prezenty grzecznym dzieciom.
Mikołaj dawał prezenty prostytutką.
po to, żeby mogły zacząć nowe życie.
Mikołaja, myślę, ostatni człowiek, którego rozumiał poza arcybiskupem Konradem.
To w Krakowie był taki ksiądz nazwał się Piot Skarga, który założył bradztwo miłosierdzia i przy tym bradztwie miłosierdzia taki fundusz, który się nazwał skrzynką świętego Mikołaja.
Po Bożni Krakusi
dawali pieniądze, a skarga szedztymi pieniędzmi na krakowskie ulicy na przełomie 16-17 wieku wyłapywał młodociane prostytutki i dawał im pieniądze, żeby mogły przestać
się poniewierać i żeby mogły zacząć normalne życie.
Słowo honoru nie wiem czy można to dzisiaj zrobić.
w pobożnym krakowie.
Jakbyśmy powiedzieli, zbieramy pieniądze na prosty tutki.
To pierwszy by protestowali najpobożniejsi w mieście.
To w ogóle nie pasuje do kanonu.
To było jak główniary idą do jakiejś roboty.
Mają twoje rąk, twoje nuk mają głowę niektórych do pracy.
Nikt by się dziś nie zapytał o to, o co się pytał skarga na końcu 16 wieku.
Dlaczego te dziewczyny są na ulicy?
Najprościej jest kogoś osądzić i potępić.
Ale skarga rozumiało, co chodzi ze świętymi kołajem.
Nie dajesz podarunków grzecznym dzieciom.
Dajesz podarunki nie grzecznym dzieciom.
Kiedyś to mówiłem na wizytacji, bo ja w jednej parafii mówiłem o tym kazanie.
Proboż miał kszanił i wszyscy rodzice.
Przyszti po pokazaniu my ją ksiądz Bisków właśnie rozwalił nam całą naszą pedagogikę.
Nie?
Dzieciaki były przeszczęśliwe.
Święci są zdumiewający, to znaczy...
Z jednej strony mamy Franciszka, który mówi swojemu tacie dość.
Nie jesteś dłużej mojej mojcy, masz ostatnią suknię.
Z drugiej strony, jak przyjedziecie do Krakowa,
w Krakowie już są relikwie Pierdziordzia Frasadciego.
Świetny,
młody człowiek błogosławiony, też taki niekonwencjonalny święty jak trzeba było to potrafił wgębedać.
Nie uczył się najlepiej, nie znam łaciny od poczęcia.
nie pan suje do modelu ale
Słuchajcie, raz w życiu się zakocham.
Raz w życiu się zakochął.
I nie miał odwagi orzenić się z tą dziewczyną,
bo wiedział, że nie zaakceptują ją animama ani tata.
Czy też to myślisz niemożliwe, na litość niemożliwe, facet, który potrafił na ulicy Prać Fashistów Pogębie, był tak związany ze swoją mamą i tatą, że zrezygnował z miłości życia, żeby tylko swoich rodziców nie da nerwować.
Święci, tak naprawdę, to są ludzie, o których najczęściej nie wiadomo, co myśleć.
Jak jesteście od początku do końca przewidywalni?
to zróbcie coś ze sobą, bo to nie rokuje dobrze.
Trzeba być trochę nieprzewidywalnym.
Są takie historie zwłaszcza ze staróżytności.
Jak kocham opowiadać o takich ludziach, jak perpetua Felicyta, poszły namęczeństwo, perpetua miała dwuletniego synka.
Felicyta urodziła dziecko w więzieniu.
I wiedziała, że jak ją aresztowano, była wzaawansowanej ciąży,
ale wiedziała, że nie zdąży urodzić dziecka przed igrzyskami, na których chrześcijanie mieli być zabiani,
więc ona i wszyscy chrześcijanie z nią w więzieniu modlili się, żeby urodziła wcześniej.
Jak ją wyprowadzili na arenę, to mleko jej kapało z pierści.
I rozumiecie coś z tego.
I to co nas...
W tych wszystkich historiach myślę to, co nas zastanawia, co nas jakoś poraża, to jest ostatecznie trzeba by użyć słowo radykalizm.
Radykalizm, ale nie fanatyzm.
Święci nie są fanatykami.
Szaweł był fanatykiem.
A Paweł był radykalny.
Nie wiem czuję cię różnicę.
bo tu jest gdzieś klucz. Szaweł był fanatykiem, był gotów zabija dziennych dla swoich poglądów.
I teraz pytanie jest, w końcu ten radykali z bierze.
że zostałeś zdobyty przez Jezusa.
Podzielę się z wami tym, co wczoraj przeżyłem w Krakowie. Mamy międzynarodowe Centrum Ewangelizacji, mamy półtora tysiąca ludzi, razem się modlimy, potem wychodzimy na miasto Ewangelizować.
Wczoraj mieliśmy rano eucharystie, wiadomo, marii Magdaleny.
6 godzin się działem na Ewangeliu, na dzień wczorajszy i nic nie nie wyczytałem.
Było za pięć dziewiąta, eucharystia było o dziewiątej,
ja stałem w zakresji byłem przerażony, że za chwilę mam mówić kazali.
Samo się urodziło w trakcie.
Sajcie przypomniał mi się taki tekst grzegorza wielkiego.
Że Maria Magdalena w przeciwieństwie do apostołów kilka razy zaglądała do pustego grobu i patrzyła na te ławę, na której było ciało Jezusa położone.
A postowie raz zajrzeli poszli do domu, myśląc, że wiedzą o co tam biegamy.
Jest przerwy patrzyła na te ławę, która była pusta, zostały tylko płutna po Jezusie.
I grzegorz skojarzył to jej zaglądanie do grobu z tekstem z pieści nadpieśniami, kiedy ukochana mówi tak, szukałam mojego ukochanego na moim ułożu, ale go nie znalazła.
Czyli ona widziała słuchajcie te ławę w grobie jako swoje łóżkość lub do z Jezusem.
A ten grup widziała jako sypialnie, jako miejsce, w którym się spędza, noc poślubną z Jezusem, dlatego, że krzyż jest momentem, w którym Chrystus zawiera z nami małżeństwo.
Krzyż jest momentem, w którym Chrystus jest dla nas nowym Adamem, a my jesteśmy nową ewą.
I teraz jest zawarte małżeństwo między Chrystusem, amnął i każdym z nas po kolei.
A grób i to...
Ta półka skalna w grobie to jest ułożę poślubne.
Wiecie, byłem w tym grobie wiele razy w życiu.
Trzymałem dla nim ręce, do głowy mi nie przeszło, że to jest, że to jest łóżko poślubne.
Tak może myśleć tylko ktoś, który jest zakochany do zwariatstwa.
Dlatego, że on ją pokochał jako pierwszy,
bo on ją pokochał w taki sposób, że wyrzucił z niej siedem złych duchów,
czy całą pełnie zła,
Potem pokochał ją w ten sposób, że ona mogła wędrować z nim i uczymywać go ze swojego mienia.
Nieraz się nad tym zastanawiałem. Słuchajcie, Skod Maria Magdalena miała kase.
Pochodziła z Magdalii 40 tys. miasto, Jezus mieszkał w kafarną, tam mieszkało 4 tys. ludzi.
Kilka kilometrów od kafarną było potężne miasto Magdala.
40 tys. mieszkańców to tam było z kim się puszczać, przepraszam bardzo.
Wzięli byście pieniądze z prostytucji na Kościół, ksiądz Konrad.
Wziął, no bo on wie, co to jest miło sierdzie.
Była zasada w Siedniowieczu, jak się ekskomunikowało kogoś, to nie brałeś od niego ani grosza.
Tak jest to, że ekskomunikowany nie możesz dać na składkę.
To znaczy, mamy cię w nosie.
A Jezus brał pieniądze od Maryi Magdaleny.
zarobione tak jak zarobiło.
I ona się czuła kimś przy nim.
Ona odkrywała, że w niej jest jakieś dobro.
Dlatego ona jest tak zakochana, że ona nie odejdzie od tego grobu, nie?
Dokąd go nie spotka?
Tradycja mówi, że Maria Magdalena
bo wstąpieniu Jezusa 30 lat życia spędziła na pustelni.
30 lat była pustelnicą, nie pokutując, jakie to zwykle pokazuje.
Tylko, jak cię w życiu ktoś tak pokochał, to już żadna innamiłościanie zaspokoji.
Ona potrzebała 30 lat, żeby być sam na sam z Jezusem i inaczej,
bo on z martwych stał i wstąpił do nieba, ale 30 lat i ona się nie nudziła.
30 lat mogła go słuchać w absolutnej ciszy.
Ale to jest to zostałeś zdobyty.
Wszystko inne przestaje być ważne.
Radykali z Pawła jest szokującym.
Przecztajcie sobie list do Filipian.
Jak Pawel pokazuje, że nic...
nic od tej pory się nie liczy, nic się już nie liczy jest tylko Jezus, który go zdobył.
Mówię o tym dlatego i to już będzie przed ostatniami,
a myśl mam nadzieję, że dwie ostatnie będą krótkie.
Świętość to nie jest jakiś ideą, tu było takie sformułowanie między ideałem a życiem.
Świętość to nie jest ideą, świętość to nie jest abstrakcja.
To nie jest tak, że masz jakieś zasady, do których chcesz się wychować.
Miłosz, nie wiem, przyjście czytali Miłosz, a książkę o Europie. Miłosz wspomina swojego katede, nazwał się Homski, a młody Miłosz z kolegami przezwali go, nazwali go Homik.
I mówi, że Homik, takim przedstawiał do skonałość, jakby wszystko sprowadzało się do prawa.
Co mogę, czego nie mogę, kiedy nie mogę, kiedy to jest grzechciężki, kiedy lekkie, a kiedy tylko nie doskonamłość.
Mówi, ta świętość to wyglądała mniej więcej tak, jakbyś pracował w Bibliotece,
I najbardziej wyście cieszył, że to tej biblioteki nigdy przychodzi czytać książek.
To wtedy możesz popracować.
Tedy możesz popracować, bo możesz w tym księgospiorę,
możesz w tę książki poprzekładać, możesz je...
nie wiem, skórzu wyczyścić, możesz zrobić katalog,
tylko żeby nigdy przychodził czytać, bo ci przeszkadza w tej pracy.
Po co ci ta biblioteka?
Jak nigdy nie przychodzi czytać?
Doskonałość, świętość, to nie jest stosunek do jakichś abstrakcyjnych zasad.
tylko to jest relacja do osoby.
I w tej relacji najważniejsze jest to, że najpierw Ty jesteś zdobyty przez osobę.
Ty spotkałeś w życiu osobę, w taki sposób, że to spotkanie wszystko w twoim życiu zmienia.
Wszystko wtedy się robisz radykalny.
Fana tycy w życiu nie spotkali Boga.
Zrozumie to fanatyk nigdy nie spotkał Boga.
Fanatyk jest zamknięty w swoim własnym świecie,
w swoim własnej idealach niestety
i jak ktoś do tych idealów nie pasuje.
Świętość to nie jest stosunek do abstrakcyjnych norm.
I że najlepiej to się właśnie, my mamy taki termin, który mnie zawsze porażę, praca nad sobą.
Praca nad sobą, tak?
W lasbyś do siebie, i byś się tak czyścił i czyścił w nieskończoność, żeby się wyczyścić ze wszystkiego.
I co z tego?
Samozbawienie?
I z tym się wiąże ostatnia myśl.
Odkrycie roku świętego, nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia.
Bardzo mnie poradził tekst, macie na pewno pisma święte, otwórzcie sobie.
Łukasz rozdział szusty, werset 36.
Łukasz 6-36, bądźcie miłosierni, tak jak ojciec wasz jest miłosierny.
Ten tekst ma przed sobą historię, a historia jest taka, że najpierw w starym testamencie wiele razy Bóg mówi tak.
Będziecie świętymi, bo ja jestem święty.
To jest ważny moment w objawieniu.
To jest świętość rozumiana w ten sposób.
Nadziesz święty, bo ja jestem święty, to znaczy Pan Bóg mówi, jesteś mój.
Jesteś mój, tak jest święty ten autaż.
Ołtarz, należy do Boga, nikt na nim nie zrobi imprezy.
Jakby ktoś na nim zrobił imprezy, powiemy, że z bezsześcił Ołtarz.
Odprawiamy w Kielichu Eucharystie, nikt z tego Kielicha Wódki nie pije.
Bo ten kierik należy do Boga.
Jak Bóg mówi w starym testamencie, będziecie święci, bo ja jestem święty, to wiecie co mówi, mam do Was prawo.
Oczywiście jest tak, że człowiek nie może należyć do Boga Tagiagoł też jak Kielich.
Możecie należyć do Boga tylko własną decyzją, w wolności.
A to jest pierwszy tekst, który jest za tym schowany.
Drugi Jezu Świętego Mateusza, jak zobaczycie Mateusza piąty rozdział samo
zakończenie 48 w. To Mateusza jest bądźcie więc doskonali, jak ojciec
ważniebieskie jest doskonały.
I tu jest właśnie niebezpieczeństwo, bo wiecie, tam jest takie słowo teleos.
Można tłumaczyć doskonały, a można tłumaczyć samo wystarczalny.
W ten sposób mówiono o kościele, że kościół jest socjeta z perfekta, społeczność doskonała, to znaczy, że ma wszystko, co mu jest potrzebne, żeby funkcjonować, nie potrzebuje nikogo.
Sam sobie poradzę. Nikt mi nie jest do niczego potrzebny. Mam swoje cele, do nich dojde, mam swoje środki, mam wszystko, co mi potrzeba.
Jestem doskonały, to znaczy sam sobie poradzę.
Niestety, tak to trochę brzmi umatę usza.
Bądźcie doskonali. Bądźcie doskonali. Łukasz?
czytając ten tekst?
Zapisał go tak, żeśmy słyszeli, bądźcie miło sierni.
Dagojcie, dwa, że jest miło sierny.
Bo do skonałość polega na miło sierdziu, do skonałość polega na relacji do drugiego, a nie do siebie samego.
Nie do siebie samego. Nie myślcie o świętości w sposób taki wsobny. Ja i moje ideały. To jest bzdura. Świętość to jest ja i drugi.
I tylko w takim kluczu, kiedy najpierw w Bogu odkryłeś Ojca.
To jest takie bardzo piękne, bo ojciec jest dobry dla nie wdzięcznych i złych. To znaczy dla kogo.
To znaczy dla mnie.
Dla mnie, bo ja jestem stosunku do Boga, który jest Ojcem, niewycięczny i zły.
Ale on jest dla mnie dobry.
I ponieważ on mnie kocha taką miłością,
to ja mogę próbować tą samą miłością kochadzinnych
i to jest świętość.
a nie jakaś abstrakcyjna do skonałość.
To dotyczy każdego z nas, to dotyczy też kościoła,
nie ma nic gorszego i głupszego, jak kościół skoncentrowany na sobie.