Przez kolejne grudnie maje, człowiek goni jak szalony, a za nami pozostaje sto okazji przegapionych.
Ktoś wytyka nam co chwilę, w mróz czy upał, w zimie, w lecie, szans niedostrzeżonych, tyle i ktoś rację ma, lecz przecież jeszcze w zielone gramy, jeszcze nie umieramy.
Jeszcze któregoś rana odbijemy się od ściany Jeszcze wiosenne deszcze obudzą róń zieloną
Jeszcze zimowe śmiecie na ogniskach wiosny spłoną Jeszcze w zielone gramy
Jeszcze wzrok nam się pali, jeszcze się nam ukłonią ci, co palcem wygrażali.
My możemy być w kłopocie, ale na rozpaczetnie jeszcze nie.
Więc nie martwmy się, bo w końcu nie nam jednym się nie klei
Ważne by, choć raz w miesiącu, mieć dyktando u nadziei
Żeby w serca kajeciku po literkach zanotować
I powtarzać sobie cicho takie prościuteńkie słowa
Jeszcze w zielone gramy
Jeszcze nie umieramy, jeszcze się spełnią nasze piękne dni, marzenia, plany, tylko nie ulegajmy!
Przed wczesnym niepokoją
Bądźmy jak stare wróble
Które stracha się nie boją
Jeszcze w zielone gramy
Choć skroń nie jedna siwa
Jeszcze sól będzie mądra
A oliwa sprawiedliwa
Różne drogi nas prowadzą
Lecz ta, która w przepaść mgnie
Jeszcze nie!
Jeszcze w zielone gramy, chęć życia na mnie zbrzydła,
Jeszcze na strychu każdy klei połamane skrzydła
I myśli sobie pikar, co nieraz już w dół rudą
Jakby powiało zdrowo, to bym jeszcze raz pofrunął
Jeszcze w zielone gramy
Choć życie nam doskwiera
Gramy w nim swoje role
Na turszczycy bez zuflera
W najróżniejszych sztukach gramy
Lecz w tej co się skończy źle
Jeszcze nie