Drodzy wierni, Pan nasz Jezus Chrystus musiał się...
Jednokrotnie spotykać z niechęcią faryzejską to, co tych faryzeuszy, szczególnie napełniało, co też sam Piłat potrafił zauważyć w Wielki Piątek, to była zazdrość i zawiść.
Sam powiedział, z zawiści go wydali. Zazdrości o to, że nie mieli tego, co Pan Jezus miał, że tłumy za Nim szły, posiadą mądrość, jak i dobroć, której oni nie posiadali.
Chciałbym dzisiaj przypomnieć o tej jednej, także strasznej chorobie,
która jest choroba zazdrości, która to niszczy tak naprawdę życie duchowe,
zabija całkowicie człowieka.
gdyż jest to ze swej natury grzech ciężki.
Nie zawsze będzie grzechem ciężkim zazdrość,
ale najszczęściej jest grzech ciężki przeciwko miłości bliźniego.
Kiedy więc czujemy, że jest zazdrość?
Na to święt Tomasz nam odpowiada,
stując świętego Jana Damascińskiego.
Zazdrość jest to nic innego,
niż smucenie się z powodu dobra cudzego.
Smutek najczęściej powstaje u nas, kiedy zło nas dotyka.
Człowiek zazdrosny, zazłowo upatruje sobie to wszystko,
co dobrego może nasz bliźnim posiadać, a szczególnie to,
co tyczy się jego sławy albo naszego poniżenia.
Otóż kiedy dostrzega, że bliźni coś ma jakieś dobro,
upatruje w tym niestety zmniejszenie swojej własnej sławy
albo jakieś swoje własne poniżenie.
Ponieważ zazdrosz dotyczy chwały cudzej, jako pomniejszającej chwałę, do której to my dążymy, dlatego człowiek nie zazdrości tym, którzy są od niego bardzo, bardzo oddaleni w swoim stanie, ci, którzy go przewyższają bardzo.
Takiej osoby nie będzie zazdrości, bo nie jest to osiągalne w ogóle nawet w jego może marzeniach, żeby dojść tak wysoko jak ta osoba.
Też kto nie jest znam...
wśród nas, w sensie miejsca, oraz nie jest nam bliski,
takiej osobie najczęściej nie zazdrościmy.
Więc zazdrość najczęściej dotyka osób nam bliskich,
osób, z którymi mamy do czynienia, którzy z nami współpracują,
którzy są naszymi sąsiadami itd.
Tym najczęściej osobom zazdrościmy.
Ludzie lubiące się w zaszczytach są szczególnie tutaj podatni na zazdrość, podobnie ma się rzecz z ludźmi małodusznymi, więc ludzie pragnący zaszczytów, ludzie próżni, ludzie próżni mając upodobanie w próżnej chwale, ludzie pyszni, jak i ludzie małoduszni szczególnie będą podatni tutaj na zazdrość.
Ważne, żeby o tym pamiętać, ponieważ lekarstwo, o którym na końcu powiem, właśnie będzie tyczyło się też tych innych wad.
Czy zazdrość jest grzechem? I kiedy tak naprawdę zazdrość jest grzechem?
Czy każdy, to co się nam wydaje, że objaw zazdrości jest od razu grzechem i to grzechem ciężkim?
Oto święty Tomasz tutaj rozróżnia cztery rodzaje zazdrości.
I nie każda z nich jest automatycznie też grzechem i tym bardziej grzechem ciężkim.
Pierwsze smutę, które odczuwamy z powodu dobra, cudzego,
Może powstać w nas wówczas, kiedy widzimy, że ta osoba otrzymała jakieś stanowisko, powodzi się jej i wiemy, że z tego będzie dla nas niestety wielka szkoda.
Nie jest to zazdrość, jeżeli dlatego się smócimy, ponieważ ta osoba będzie krzywdę nam czyniła.
Więc nie jest to powód do, nie zazdrościmy tej osobie z powodu...
Nie zarzucimy to o sobie z powodu tego, że wyniosła się tylko dlatego, że będzie tam szkodziła.
Jak mówi świętych Grzegorz Wielki, nierzadko zdarza się, że bez utraty miłości cieszy nas upadek wroga, lub bez popełnienia grzechu, zazdrości martwi nas jego wywyższenie, ponieważ wierzymy, że jego upadek da możliwość wyniesienia dobrych, zazwyczaj jego wyniesienia obawiamy się z prawdziwego ucisku dla wielu.
I tak też można się rzeczywiście smucić, że wrogowie trwują, można się smucić z tego powodu, ponieważ będą prześladować,
ale też można się radować, że wroga dotknęła jakaś klęska, że ten wruk, na przykład, zachorował, czy dałem to stracić stanowisko.
Nie dlatego, że życzymy mu...
Jakieś dobra duchowego, zła duchowego, ale dlatego, że czemu dobra duchowego?
Chcemy, żeby się nawrócił, nawet znosząc pewne niedogodności i cierpienia tutaj doczesne.
Ktoś może zmłucić się dobrym cudzem. Nie dlatego, że to dobro ma, ale dlatego, że nam brakuje tego dobra. Jakie ma ktoś z drugi.
I tutaj mówi święty Tomasz, jest to pewien rodzaj gorliwości, jeśli dotyczy to dupr duchowych.
A więc jak widzę, że druga osoba jest snotliwa, ja nie jestem tak snotliwy,
to powinni, że rzeczywiście gorliwość sobie wzbudzić, żeby dojść do tej snotliwości, która druga osoba posiada.
Inaczej masz się jednak, kiedy smucimy się z powodu...
braku dup, ale tych materialnych, które druga osoba posiada.
On posiada, my tego nie mamy.
I tutaj, jeżeli to, albo na przykład, że nasz smutek pochodzi,
stąd że dobra zostały niesprawiedliwie rozdzielone,
że na przykład powodzi się grzasznikom, powodzi się ludziom niesprawiedliwym,
dlaczego my tego i akurat nie mamy.
I tutaj mówi Święty Tomasz, opierańcy natyncznych filozofii, jest to wyraz dobrych obyczajów.
Miejąc się poczucia niesprawiedliwości.
A więc tu też można być z tego niezadowolonym.
Tylko dla nas katolików powinno być inne spojrzenie na to wszystko.
Tak jak mówi psalm 72, w którym to człowiek bogobojny wszedł do świętyni,
zaczął się zastanawiać dlaczego to grzesznikom się powodzi, a jemu się nie powodzi, który Bogu służy.
Na końcu zrozumiał, że mając Boga, ma wszystko.
I tam ci odbiorą nagrodę tutaj na Ziemi, ale już rzecz wieczny tych nagrodzy nie odbiorą, tylko karę odbiorą.
Ja tego nie patrzymy tylko i wyłącznie przez pryzmat
tu do czesności oraz tych dóbr doczesnych,
ponieważ może się okazać, że jest to bardzo zwodnicze i mylne,
że grzesznik tylko wyłącznie na ziemi na podbierz na grudę,
bo po śmierci tylko karę otrzyma.
I czwarty powód smutku, które to czyni tak naprawdę grzech zazdrości,
otóż smócimy się dlatego, bo ma tego dobra więcej niż my posiadamy.
I to jest właściwa zazdrość.
Jeżeli więc z tego powodu zazdrość smócimy się,
widząc ubieźnie jego powodzenie, wtedy grzeszmy.
I może być to rzeczywiście grzech ciężki,
chociaż bardzo często jest to tylko wyłącznie poruszenie jakiejś zmysłowości.
Uczuć naszych, wtedy nie będzie grzech ciężki, ale grzech powszedni.
Ten grzech zazdrości jest też wadą główną, a to z tego tytułu, ponieważ z niego rodzą się inne grzechy.
I na początku, co się w jakiś sposób się zazrój będzie objawiała i pierwsza może być wada tej to zazdrości, to mianowicie szemranie.
Po cichu złośliwie szemrać przeciwko Biźniemu. Kiedy widzimy jego dobro, jego sławę, to zaczynamy szemrać.
Następnie zaczynamy otwarcie mówić o tym, a więc oczerniamy to osobę,
a gdy ktoś po mniejszeniu swojej chwały osiągnie wynik, dwóchczas cieszy się z niepowodzenia bliźniego.
A jeśli nie uda, nie uda mu się tego osiągnąć, wówczas dręczy się, ma ucierpił drękę z powodu niepowodzenia,
że nie udało mu się tego bliźniego w jakiś sposób dyskredytować.
I kończy się to wszystko, zazdrość się kończy nienawiścią.
Jak drodź wierni na końcu, więc jak leczyć? Jak jest o lekarstwa na zazdrość?
Po pierwsze trzeba rzeczywiście przeglądać poruszenie własnej duszy.
Skąd? Co się w mojej dusze porusze? Dlaczego się smucę? Dlaczego się weselej, kiedy mam stosunku do mojego biźniego?
Ważne jest walka z pycho i próżną chwałą. Niemanie duże osobie daje początek zazdrości.
że ja potrzebuję, ja zasługuję na coś więcej niż to, co otrzymałem.
Dlaczego nie nikt nie docenia, dlaczego nie jestem na piedestale, tylko mnie pomijają itd.
Więc to mnie manie w wysokiej osobie sprawia, że człowiek życiem jest za zdrosny.
Nie będziemy mógł się radować z tego, że inny awansuje, że inny mu się powodzi.
Ale też walka z niską samą oceną z drugą stronę, więc z małodusznością, że się nie potrafi, cały czas mówi się, że ja nie potrafię, że to nie dla mnie i tak dalej.
I będzie to prowadzie też do zazdrości. Bo ja nie potrafię, a inny potrafi i dlaczego ona akurat to potrafi, a ja nie.
Przypominanie sobie też o tym, że inni mają zasługi, jakich my może nie widzimy.
Również nie znamy woli bliźniego jego życia, nie wiemy jak naprawdę do końca z nim jest.
Nie wiemy może ile on wycierpiał w swoim życiu, ile może się napracował, ile w cichości się napracował.
I tak to niedokrotnie traktujesz człowieka, który się dorobił w życiu od razu jako złodzieja.
Bo ty coś masz, to złodzieja na pewno jesteś, bo nie mogłeś się uciwo pracę dorobić.
Następnie dążenie do pokory poprzez znuszenie poniżej pominięcia.
Rozważać też o wartości doczesności i wieczności, o wartości dobro-doczesnych, słabym, pieniędzy itd.
Jedno czy to jest marność od marnościami, to trzeba wszystko zostawić.
Nie szukać rozgłosu, nie szukać zwracania uwagi na siebie, pielęgnacja też wielkoduszności,
a więc dostrzec ideo chrześcijański i pielęgnować go w sobie.
Jesteśmy do wyższych rzeczy powłaniesz, te rzeczy, które są tutaj na Ziemi.
Talenty, majątek, znajomości, przyjaciele, wygląd, pochodzenie, uwaga, innych, awansę, podwyżki, tym podobne rzeczy, czymże to jest porówna jest tym, do czego Bóg nas powoła jako Dzieci Boże.
do chwały wiecznej, do bycia świętyniu Pana Boga.
Jak to mówi święty Alojzy Gonzaga, czy też święty Stanisław Kowska,
do wyższych rzeczy jestem stworzony, do wyższych rzeczy jestem powołany.
I rozważać nad śmiesznością, robienia czegoś na pokaz, dla sławy rozgłosu,
jak ci ludzie są na dęci.
Jak szybko ta chwała tego świata mija, papież kiedy był wybierany, spalano przed nim konobie i mówiono mu, tak przymija chwała tego świata.
Także chęć przy podobaniu się, zwrócenie na siebie uwagi, rzeczywiście jest śmieszne.
Ludzie potrafią się zmienić, nawet fizycznie, nawet zewnętrznie się zmieniać, żeby tylko być zaakceptowany przez innych, żeby tylko się upodobnić do kogoś innego, żeby nas nie odrzucili.
Uczyć się też cichych cnót pokory, cierpliwości, łagodności. Te cnoty nie są cnotami błyszczącymi,
a niejednokrotnie przyjdzie nam później w życiu naszym znosić wiele cierpień, chorób, odrzucenia i tym podobne rzeczy, z czego nikt nie zauważy,
a Bóg w cichości będzie to bardzo nagradzał, bo jest to wielki skarb.
Rozwijać zdrową ambicję, pragnienie cnuta, nie ze szczytów, tak naprawdę to zasługuje na słabe,
zasługuje na wyniesienie, to jest cnota.
Niestety w dzisiejszym świecie co innego jest wywyższane, co innego jest nagradzane, co innego jest awansowane,
a nie często pożyteczny idiota będzie awansowany, a nie ten, który rzeczywiście odnaczy się inteligencją, pracowitością czy znotliwością.
Walka też z marzycielstwem, robić to, co do nas należy, robienie tego dobrze, a nawet jak są to małe i niepozorne rzeczy.
Robić to dobrze, bardzo dobrze. Nie to, że ktoś mnie zobaczy, doceni, ale dlatego, że to jest mój obowiązek.
I robić to wszystkim dla Pana Boga, dla wykonania dobrze swojego obowiązku, a nie tylko na pokaz.
Więc walcząc rodziwieni w taki sposób z tym, z tą chorobą, z zabiścią uniknijmy żyć się grzaku ciężkiego.
A też łatwiej będzie żyć we wspólnocie, łatwiej będzie żyć wśród ludzi, ponieważ ta choroba szczególnie akurat jest powiedziane za zanieczczenie stosunków międzyludzkich.
Uniknie może się wybić, nie może dobro wspólne być.
jakiś sposób budowany, bo jednym czy drugiem zazdrościł.
I tak to później są te walki nadpartyjne między ludźmi,
bo temu lepiej się, bo ten ma więcej, ten ma więcej,
jakiś zwolenników, ten ma mniej.
I zamiast myśleć o dobrów wspólnym,
będą sobie zazdrościć, powodzenia, pieniędzy, stanowisk
i nigdy dobrze wspólnie będzie zbudowany.
Dlatego tak ważne jest zwalczyć z zazdrością, zawiszczą,
a myśleć oczywiście, myślenie pełnych miłości,
które dobra wspólnego szuka, a nie dobra tylko partykularnego i dobro własnego.
Mój ojca jest najducha świętego, a nie będzie pokonany z Restus.