Chleba naszego powszedniego (1).
Człowiek jest złożony z dwóch części: duszy i ciała. Obie te części potrzebują życia, ażeby zaś żyły, koniecznie potrzebują pokarmu. Ciało, jako materialne, ziemskie, zadowala się pokarmem ziemskim. Jedzenie, picie, odzież, mieszkanie i wszystko to, co służy do utrzymania ciała, jest pokarmem czyli chlebem ciała; a dusza, jako istota duchowa, potrzebuje pokarmu duchownego. Modlitwa więc, post, jałmużna, dobre uczynki, słowo Boże, natchnienia święte, spowiedź, a nade wszystko Komunia Najświętsza; to są pokarmy duszy. Prosząc więc Ojca Niebieskiego: „Chleba naszego powszedniego daj nam”, prosimy o takie pokarmy, czyli o taki chleb dla duszy. O czym teraz naprzód, choć tylko o niektórych ważniejszych pokarmach dla duszy pomówimy.
Mówimy: „Chleba naszego”, to jest chleba dzieci Bożych. Więc modlitwa, nauka Boża, czytanie ksiąg świętych, dobre chrześcijańskie uczynki, Komunia Najświętsza to jest chleb nasz, chleb duszy naszej. Jak ryba bez wody a ptak bez powietrza obyć się nie może …
Dobry kapłan.
Usilnie przeto i gorąco Pana Boga prosić powinniśmy, żeby nam dał dobrych kapłanów i nauczycieli, którzy by nasze dusze karmili chlebem niebieskim. I takich Pan Bóg chce dać, ale oto jaki warunek kładzie: „Nawróćcie się synowie, mówi Pan. I dam wam pasterzy według serca mego, i będą was paść umiejętnością i nauką”. Ale wprzód nawróćcie się i bądźcie dobrymi, umiejcie szanować i słuchać nauki Bożej. Gdyż do zmaterializowanych i obojętnych w świętej wierze, chociażby i sam Zbawiciel w swojej osobie z krzyża przemawiał, to tak samo obojętnie przyjmą, albo powiedzą: „toć Pan Jezus jest na to, aby nauczał”, bo tak nieraz wyrażają się o kapłanach. Teraz za życia Pan Jezus naucza i przemawia jako Ojciec, przyjaciel i brat, lecz gdy zacznie przemawiać do nich jako Bóg i Sędzia sprawiedliwy w godzinę śmierci i na sądzie ostatecznym, cóż wtedy tacy usłyszą? Idźcie ode mnie, i wieczna wam biada.
Fragment z: Podręcznik katechizmowy do nauk większych i mniejszych opracowany na treści …
Pilnuj nauki!
Kto jest więcej wykształconym i czyta odpowiednie książki prawdziwie naukowe, ten oświeca i karmi rozum i serce. Bóg jest źródłem wszelkiej wiedzy i mądrości, więc im kto w wyższym stopniu posiada prawdziwą oświatę i naukę, tym jest bliższy źródła wszelakiej mądrości, bliższy swego Stwórcy Boga; ten dobitniej i wyraźniej powinien przedstawiać obraz Boży na ziemi w spełnianiu wszelkich cnót, jakie Bóg pomiędzy ludźmi zaszczepia, „Któremu wiele dano, wiele od niego Żądać będą”, mówi Zbawiciel Jezus. „A któremu wiele zlecono, więcej będą chcieć od niego. Sługa, który poznał wolę Pana swego, a nie uczynił wedle woli Jego, wielce będzie karany”.
Nauka prawdziwa, rozumnie i w duchu Bożym pojęta, nie tylko uszczęśliwia tego, kto ją posiada i nad nią pracuje, ale i tych, co go otaczają. I w tym to duchu Apostoł mówi: „Pilnuj nauki, bo to czyniąc, samego siebie zbawisz, i tych, którzy cię słuchają” 2). „Zdrój żywota jest nauka tego, który ją ma, mówi Duch Święty, a nauka głupich …
Litania do Najsłodszego Serca Pana Jezusa o uproszenie życia w łasce Bożej i otrzymania błogosławionej śmierci.
Kyrie eleyson, Chryste eleyson, Kyrie eleyson,
Serce Jezusa usłysz nas,
Serce Jezusa wysłuchaj nas,
Najukochańsze Serce Jezusowe przez miłość Twoją ku Ojcu Przedwiecznemu
Zmiłuj się nad nami, teraz i w godzinę śmierci naszej, Amen.
Najukochańsze Serce Jezusowe, przez miłość Twoją ku Słowu Wiecznemu, zmiłuj się nad nami, teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.
Najukochańsze Serce Jezusowe, przez miłość Twoją ku Duchowi Świętemu …
Najukochańsze Serce Jezusowe, przez miłość Twoją ku Bogu – Człowiekowi…
Najukochańsze Serce Jezusowe, przez miłość Twoją ku duszy Twojej …
Najukochańsze Serce Jezusowe, przez miłość Twoją ku Ciału Twemu…
Najukochańsze Serce Jezusowe, przez miłość Twoją ku Najdroższej Matce Twojej …
Najukochańsze Serce Jezusowe, przez miłość Twoją ku Świętemu Józefowi Piastunowi Twemu …
Najukochańsze Serce Jezusowe, przez miłość Twoją ku Aniołom Świętym Twoim…
Najukochańsze Serce Jezusowe, przez miłość Twoją ku Świętym wybranym Twoim….
Najukochańsze Serce …
Gniew. (1)
Gniew, jest to niepożądane wzruszenie, które pobudza nas do odpierania gwałtem tego, co nam się nie podoba lub szkodzi. Gniew rozumny niekiedy może być słusznym, jeżeli wzbudzony jest przez szlachetną gorliwość i ma na celu opór złemu a zdziałanie dobrego. Takim był gorliwy gniew Jezusa Chrystusa na tych, którzy handlem znieważali dom Boży, że zrobiwszy z powrozków bicz, wypędził ich ze świątyni. Takim jest gniew gorliwości kaznodziei, powstającego z mocną i energią przeciw nadużyciom. Takim może być gniew ojca lub przełożonego; na widok złych postępków dzieci lub podwładnych, gdzie potrzeba upominać, karcić i karać. O takim to gniewie i Pismo św. mówi: „Gniewajcie się a nie grzeszcie”. Ale znowu źle zrozumiana nawet i religijna gorliwość, nie jest ani pożyteczną ani chwalebną. Taką grzeszną gorliwością był religijny gniew Szawła na chrześcijan, że „on burzył Kościół, wchodząc w domy i ciągnąc mężów i niewiasty, podawał do więzienia, i parskał groźbami i morderstwem przeciw …
Dalej pożycie z ludźmi i pogląd, aż nadto przekonywają, że kto szarpie Kapłana, ten sam koniecznie jest złym człowiekiem.
Kapłaństwo. Bóg nie rzuca pereł przed wieprze.
Zbawiciel świata, znając nasze usposobienie i skłonności, jak inne święte Sakramenty tak i ten Sakrament Kapłaństwa ustanowił dla naszego dobra. Dusza bowiem nasza i sumienie potrzebują koniecznie przewodnika i orędownika przed Bogiem, a tymi właśnie są Kapłani, którzy nas rozgrzeszają, nauczają, błogosławią i przy ołtarzu wznoszą za nas najświętszą Ofiarę.
Przeto szanować i słuchać powinniśmy Kapłanów, jako przewodników dusz i sumień naszych. Ponieważ Syn Boży dając im tak wielką władzę, do nich to wyrzekł: „Kto was słucha mnie słucha, a kto wami gardzi, mną gardzi”. Kto więc nie szanuje i nie słucha Kapłanów, ten nie szanuje i nie słucha samego Pana Boga.
Nie powinniśmy zapominać, że Kapłani również wychodzą z tego świata z pośrodka ludzi; więc tymże samym ulegają słabościom i skłonnościom, jak i wszyscy ludzie. I mówiąc prawdę: jeżeli trafiają się niewzorowi Kapłani, to sami chrześcijanie temu winni, że dziś rodzice niedbale i nie w duchu chrześcijańskim wychowują …
Boże Ciało – Corpus Christi.
Boże Ciało – Corpus Christi. To jest pierwsze i najmocniejsze lepiszcze narodu polskiego. Wiarołomni Żydzi, chcąc modyfikować duchowość polską za pomocą ateistycznej gnozy, zawsze uderzali w cześć do Najświętszego Sakramentu. Stąd wnioskowali, że Polacy bez czci do Najświętszego Sakramentu rozpadną się w zatomizowaną hołotę i warchołów. Dowody na takie działania żydowskich okultystów to choćby historia 3 Przenajświętszych Hostii z końca XIV wieku z Poznania, i ponad dwa wieki później w Sochaczewie. Świadczy o tym także również profanacja Najświętszego Sakramentu w czasie procesji Bożego Ciała 1 czerwca 1564 roku w Lublinie. Po tej profanacji król Polski, Zygmunt August Wielki, po przyjęciu ustaw Soboru Trydenckiego podpisuje edykt królewski Literae Universales contra haereticos.
Do profanacji w Lublinie doszło podczas procesji Bożego Ciała. Kalwiński poeta Erazm Otwinowski publicznie zbezcześcił Najświętszy Sakrament. Wyrwał monstrancję kapłanowi, rzucił ją na ziemię i …
A to właśnie ci, którzy odrzucali realną obecność Pana Boga w Najświętszym Sakramencie, nosili złośliwie drewniane szable. I właśnie ta postawa doprowadziła do upadku pierwszej najjaśniejszej Rzeczpospolitej i to również jest apogeum ich wkładu nie tylko w zniszczenie religii rzymsko – katolickiej, ale w zniknięcie Polski z mapy świata na ponad 120 lat.
Łakomstwo, czyli chciwość.
Łakomstwo jest to zbytnia miłość dóbr doczesnych, a zwłaszcza pieniędzy. Można sobie życzyć dostatków i uczciwie starać się o nie, można je nawet i miłować nie grzesząc, jeżeli staramy się i miłujemy w uczciwym celu; jeżeli staramy się i pragniemy dóbr dlatego tylko, że uważamy dostatki jako środek i skutki uczciwej pracy i cel przykładania się do chwały Bożej, wspierania bliźnich i ogólnie czynienia dobrze. Słowem, w celu uczciwego dostatkami ziemskimi rządzenia i szafowania do czasu, boć to jest znikoma błyskotka, która, jak zdawkowa moneta, co chwila do innych rąk przechodzi; więc człowiek rozumny i religijny, jako do rzeczy niestałej, nigdy zbytnio się nie przywiąże.
Przeto zbrodni łakomstwa nie stanowią bogactwa same z siebie, ani ich posiadanie, bo można być bardzo bogatym i zarazem bardzo cnotliwym, kto bogactwa uczciwie używa.
Ale jest zbrodnią zbytnie przywiązanie serca do rzeczy ziemskich, zbyt gorąca namiętność zebrania dostatków i chęć zachowania tego, co człowiek …
Ach, ten ogólny chłód religijny dziś na świecie, gdzie zdaje się, wszyscy ludzie chylą się do niewiary i bezbożności, gdzie wielu tylko dla zwyczaju odbywa święte przepisy Religii;
Życie i śmierć, dostatek i bieda: wszystko rozgrywa się w szacunku do Najświętszego Sakramentu.
Jeszcze w roku 1180 ś. Hildegarda przepowiedziała, że Niemcy za nieuszanowanie Najświętszego Sakramentu stracą Wiarę, co dziś bodaj już się spełniło.
Ach, ten ogólny chłód religijny dziś na świecie, gdzie zdaje się, wszyscy ludzie chylą się do niewiary i bezbożności, gdzie wielu tylko dla zwyczaju odbywa święte przepisy Religii; wielu już zupełnie odrętwiało w bezreligijności, a wielu szydzi ze świętych dogmatów.
To straszne zaślepienie jest karą Bożą za nieuszanowanie Najświętszego Sakramentu. Niektórzy w naszych czasach zgubiwszy ś. Religię swych ojców i cześć dla najświętszych Tajemnic, zgubili razem i mienie, gdyż kto gardzi życiem duszy i życiem nieba, Bóg odbiera mu sposób utrzymania życia ziemskiego.
Wielu, skoro pochylili się w odrętwienie religijne, chylą się też do upadku i majątkowo. Stracili skarby duszy i serca przodków, wypadają też im z rąk i majątki, a razem tracą w sobie ich imię, sławę i znaczenie.
Upadli religijnie i moralnie, upadają też i upadną fizycznie, …
Życie i śmierć, dostatek i bieda: wszystko rozgrywa się w szacunku do Najświętszego Sakramentu.
Jeszcze w roku 1180 ś. Hildegarda przepowiedziała, że Niemcy za nieuszanowanie Najświętszego Sakramentu stracą Wiarę, co dziś bodaj już się spełniło.
Ach, ten ogólny chłód religijny dziś na świecie, gdzie zdaje się, wszyscy ludzie chylą się do niewiary i bezbożności, gdzie wielu tylko dla zwyczaju odbywa święte przepisy Religii; wielu już zupełnie odrętwiało w bezreligijności, a wielu szydzi ze świętych dogmatów.
To straszne zaślepienie jest karą Bożą za nieuszanowanie Najświętszego Sakramentu. Niektórzy w naszych czasach zgubiwszy ś. Religię swych ojców i cześć dla najświętszych Tajemnic, zgubili razem i mienie, gdyż kto gardzi życiem duszy i życiem nieba, Bóg odbiera mu sposób utrzymania życia ziemskiego.
Wielu, skoro pochylili się w odrętwienie religijne, chylą się też do upadku i majątkowo. Stracili skarby duszy i serca przodków, wypadają też im z rąk i majątki, a razem tracą w sobie ich imię, sławę i znaczenie.
Upadli religijnie i moralnie, upadają też i upadną fizycznie, …
Wspaniały artykuł, który nawiązuje do odwiecznej walki z żydowskim niedowiarstwem w prawdziwą i realną obecność Boga w Najświętszym Sakramencie. O jaka szkoda, że Szanowna Redakcja nie zamieściła wyobrażenia Monstrancji Trzech Przenajświętszych Hostii z Poznania. W tym to Poznaniu w roku 1399 wydarzył się cud Eucharystyczny, dzięki któremu katolicy z Polski odnieśli wspaniałe zwycięstwo wiary nad złośliwą niewiarą żydowsko- niemiecko-chazarską. Zatem nic dziwnego, że zwyciężywszy w duchu, pokonali fizycznie teutońską dominację w Europie.
Jak się czyni rachunek sumienia?
O. Należy rozebrać myślą przykazania Boskie, przykazania kościelne, grzechy główne, grzechy wspólne (cudze) i obowiązki swoje.
Tak jest, czyniąc rachunek sumienia należy i t. d. Kto umie czytać, ten w książkach ma wydrukowany sposób przypominania sobie grzechów, czyli rachunek sumienia. A kto czytać nie umie, albo takiej książki nie ma, ten najlepiej zrobi rachunek sumienia, przechodząc w myśli Przykazania Boże, kościelne, grzechy główne, grzechy cudze, grzechy przeciw Duchowi Świętemu i wołające o pomstę do Boga. A potem obowiązki stanu swego, miejsca, osoby i czasu, gdzie, kiedy i z kim przebywał i jak tam się zachował, w myśli, słowie i uczynku; oraz powinien się zastanowić, jakie ma lub poczuwa w sobie nałogi, pociągi i skłonności do złego.
Pierwsze przykazanie Boże zakazuje czcić bogów cudzych, więc zakazuje wszelkiego bałwochwalstwa, czy jakiejkolwiek osoby lub rzeczy miłowania i szanowania więcej, jak Boga. Zakazuje wszystkich zabobonów i guseł, a nakazuje oddawać szczerą …
Księga zapieczętowana.
„Bóg Stwórca każdemu człowiekowi daje księgę, a nią jest sumienie”, mówi św, Bernard. Tę księgę pilnie wertować należy, gdyż ze wszystkiego na ziemi, tylko księgę sumienia człowiek zabierze z sobą na tamten świat do wieczności”. „Gdy godzina spoczynku nadchodzi, mówi św. Chryzostom, i masz się udać na posłanie, wtedy wydostań z zanadrza księgę rachunkową swego sumienia, i czytaj w niej swoje życie i czyny. Chociaż ze zwyczajnej książki czytać nie umiesz, lub w nocy potrzebujesz światła, ale książkę sumienia swego możesz czytać, nie będąc uczonym i w nocy bez światła”. Sowy, puszczyki, a także żaby i ropuchy nie lubią dziennego światła, tak grzechy nie lubią światła łaski Bożej, które Duch Św. zapala przy rachunku sumienia.
Fragment z: Podręcznik katechizmowy do nauk większych i mniejszych opracowany na treści krótkiego katechizmu K. R. Filochowskiego.
Obraz tytułowy: The Old Book, William Merritt Chase, 1908 – c.1916.
Krótka nauka o Majowym Nabożeństwie.
(Ustanowione zostało na początku XIX wieku).
Głównym, a właściwie jedynym nabożeństwem pozostanie Msza święta, która sama jedna więcej znaczy, aniżeli tysiąc innych nabożeństw, jak powiada jeden z Ojców Kościoła. Jednakże serca ludzkie przepełnione miłością do Maryi, umiały sobie obrać i dobrać rozmaite sposoby nabożeństwa, które szczerze i pobożnie odprawione, nigdy nie są bez obfitych łask i dobrodziejstw. Po Bogu odbiera Najświętsza Maryja Panna cześć najwyższą, i z tego powodu właśnie owych różnych nabożeństw i pobożnych ćwiczeń ku Jej chwale jest najwięcej, jako to: Różaniec św., Koronki, Godzinki, Nowenny i inne. Na cześć Maryi Panny poświęconym też był już w pierwszych wiekach jeden dzień w tygodniu, to jest sobota.
Zdawało się jednakże przodkom naszym za słuszne, aby czci Najświętszej Mary Panny poświęcić cały jeden miesiąc w roku. I któryżby to miesiąc był najodpowiedniejszym, najstosowniejszym?
Nabożeństwo do Najśw. Panny nigdy się bez kwiatów nie odbywa. Czy to …
Krótka nauka o Majowym Nabożeństwie.
(Ustanowione zostało na początku XIX wieku).
Głównym, a właściwie jedynym nabożeństwem pozostanie Msza święta, która sama jedna więcej znaczy, aniżeli tysiąc innych nabożeństw, jak powiada jeden z Ojców Kościoła. Jednakże serca ludzkie przepełnione miłością do Maryi, umiały sobie obrać i dobrać rozmaite sposoby nabożeństwa, które szczerze i pobożnie odprawione, nigdy nie są bez obfitych łask i dobrodziejstw. Po Bogu odbiera Najświętsza Maryja Panna cześć najwyższą, i z tego powodu właśnie owych różnych nabożeństw i pobożnych ćwiczeń ku Jej chwale jest najwięcej, jako to: Różaniec św., Koronki, Godzinki, Nowenny i inne. Na cześć Maryi Panny poświęconym też był już w pierwszych wiekach jeden dzień w tygodniu, to jest sobota.
Zdawało się jednakże przodkom naszym za słuszne, aby czci Najświętszej Mary Panny poświęcić cały jeden miesiąc w roku. I któryżby to miesiąc był najodpowiedniejszym, najstosowniejszym?
Nabożeństwo do Najśw. Panny nigdy się bez kwiatów nie odbywa. Czy to …
Pycha (4).
Strzeżmy się więc, drodzy chrześcijanie, szkaradnej pychy, i wszelkiej próżnej chwały u świata. Niech nam własne sumienie daje świadectwo że dobrze robimy, a pochwały ludzkie są niczym. Ś. Jan Apostoł szczególnie był miłowanym przez Pana Jezusa, prawie pieścił się z Bogiem-Człowiekiem i na Jego piersi spoczywał. A kiedy w Ewangelii ś. o tym wspomina, żeby uniknąć samochwalstwa mówi tylko: „ten uczeń którego miłował Jezus”, a nie chwali się, że to on sam był tym Uczniem, — Sam Chrystus Pan, kiedy miał wskrzesić umarłą córkę dygnitarza synagogi i znalazł przy jej ciele wielu ludzi, rzekł: „odstąpcie, nie umarła dzieweczka ale śpi”. Nie chciał Zbawiciel ściągnąć na siebie uwagi i odbierać podziękowań i oklasków, że umarłą wskrzesił, tylko jakoby śpiącą obudził. Wielu świętych wolało raczej przyjmować nazwę głupich, aniżeli próżne oklaski od ludzi; a cokolwiek dobrego uczynili, nigdy nie przyznawali tego sobie, ale Panu Bogu, że to Jego wszechmoc, dobroć lub opatrzność …
Odkrywamy zakłamaną historię Kościoła.
Komunia na rękę nigdy nie była praktyką kościelną.
Pomijając, że już w II wieku papieże potwierdzali i podtrzymywali zakaz dotykania naczyń liturgicznych oraz korporału przez świeckich, pierwszym papieżem, przy którym Liber Pontificalis (księga Pontyfików, inaczej mówiąc spis papieży pierwszych wieków Kościoła) wspomina o istnieniu pateny komunijnej, jest Papież Zefiryn (198-217). On stanowił prawa dla całego Kościoła, i ustanowił, że przy Mszy Świętej odprawianej przez biskupa, inni duchowni mieli trzymać przed sobą szklaną patenę. Również z wyjątkiem tego, co należy do biskupa, jedynie duchowny usługuje wszystkim obecnym.
Widać, że nie było żadnego diakonatu świeckich, a Komunię Świętą z użyciem pateny rozdzielali jedynie duchowni.
Papież Urban (223 – 230) wydał dla całego Kościoła zarządzenie, że naczynia liturgiczne, czyli mówiąc językiem Liber Pontificalis: naczynia święte, mają być wykonane ze srebra. Kazał wykonać 25 srebrnych paten. Był on wyznawcą czasów Dioklecjana …
Skoro cześć Najświętszego Sakramentu może być tylko w serduszku a nie geście, to dlaczego "taca" ma być w geście, pomimo "serduszka". Tak to biskupi chcą dla siebie czci także w geście, a Bogu wystarczyć ma "w serduszku". Dla głupich taka nauka.
Odkrywamy zakłamaną historię Kościoła.
Komunia na rękę nigdy nie była praktyką kościelną.
Pomijając, że już w I wieku papieże zabraniali dotykania naczyń liturgicznych oraz korporału, pierwszym papieżem, przy którym Liber Pontificalis (księga Pontyfików, inaczej mówiąc spis papieży pierwszych wieków Kościoła) wspomina o istnieniu pateny komunijnej, jest Papież Zefiryn (198-217). On stanowił prawa dla całego Kościoła, i ustanowił, że przy Mszy Świętej odprawianej przez biskupa, inni duchowni mieli trzymać przed sobą szklaną patenę. Również z wyjątkiem tego, co należy do biskupa, jedynie duchowny usługuje wszystkim obecnym.
Widać, że nie było żadnego diakonatu świeckich, a Komunię Świętą z użyciem pateny rozdzielali jedynie duchowni.
Papież Urban (223 – 230) wydał dla całego Kościoła zarządzenie, że naczynia liturgiczne, czyli mówiąc językiem Liber Pontificalis naczynia święte, mają być wykonane ze srebra. Kazał wykonać 25 srebrnych paten. Był on wyznawcą czasów Dioklecjana, czyli czasów krwawych prześladowań. …
Bóg zapłać szanownej redakcji za kontynuację nauki o grzechu głównym zwanym pychą. Jak zawsze treść nauki opieracie na solidnej podstawie katechizmowej.
Pycha (3).
Z pychy płynie obłuda i hipokryzja. Jak malarz, Chrystusa Pana malujący, przybiera różne postacie natchnienia, żeby w obraz wlał: poświęcenie, wiarę, rezygnację i majestat, słowem wszystkie przymioty Boga Człowieka cierpiącego za ludzkość; że ktoś patrząc na malarza a nie znając się, sądziłby, że widzi przed sobą natchnionego świętego, który ze swoim dziełem na tym świecie nie myśli się rozstać. Tymczasem malarz, skończywszy obraz, nakłada na niego cenę i wystawia na sprzedaż. Tak dumny hipokryta, na podobieństwo tego malarza, będzie udawał człowieka prawego, cnotliwego i poświęcającego się dla bliźnich; ale niech zdarzy się okazja dogodzenia próżnej dumie, tedy nie tylko bliźniego, przyjaciela, brata, sąsiada, ale jak Judasz samego Chrystusa Pana gotów sprzedać; a to wszystko pod pokrywką i pozorem prawości i cnoty.
Faryzeusze dali Judaszowi za zdradę Pana Jezusa 30 srebrników. Ale potem, gdy Judasz te pieniądze im rzucił i sam się powiesił, nie chcieli tej sumy przyjąć, …
To z przyczyny pychy ludzie popełniają grzechy. Gdyby nie pycha, to nie zaistniałby grzech pierworodny.
Z Janem i Bernardem czekamy na kolejną porcję. Gratulacje.
Pycha. (1)
Cała złośliwość pychy polega na przypisywaniu nie Bogu, ale sobie tego, co posiadamy, na puszeniu się i próżnym chlubieniu z darów Bożych, jakby one nasze własne były i od nas tylko zależały. Iluż to nieszczęsnych, jeżeli nie słowami to postępkami dają znać, że lubują się w sobie, wychwalają siebie i z tajemną lub nawet wyraźną radością a pogardą innych, uwielbiają w sobie to, co posiadają, jakby oni sami byli twórcami darów Bożych i sami je sobie dali. Taka zarozumiałość i „pycha jest początkiem każdego grzechu”, mówi Duch Święty. Taka pycha Aniołów zepchnęła z Nieba i zamieniła w szatanów. Taka pycha zgubiła pierwszych naszych rodziców, że i my do dziś dnia za to cierpimy. Taka pycha tysiące tysięcy ludzi, nawet rzeczywiście nieraz znakomitych, strąciła ze świata i wygubiła ich rody, którzy dary Boże przypisywali sobie, nadymali się i nadużywali onych. Taka „pycha obmierzła jest przed Bogiem i przed ludźmi”, mówi Pismo ś. 1). Ona to rodzi wielką liczbę wad, grzechów i …
Na wysypisku medialnym nieustannie znajdujemy brudne pampmersy załadowane bieżączką walki modernizmu z modernizmem. Zawartość tych treści opiewa skandale i nietyrzymanie moczu, przez co fetor roznosi się okrutny. Tymczasem ucieka czas i sposobna chwila życia na zapoznanie się i aplikację czystych treści katolickich. Prowokatorzy modernizmu, jego twórcy i koryfeusze tak sprytnie skompilowali modernizm, iż większość walczących z modernizmem jeszcze bardziej się zanieczyszcza,fajdając na lewo i prawo aktualnymi skandalami. Ci tępi, bez formacji agenci myślą, że walczą z modernizmem, rozszerzając jego skandale. Treści papieży prezentowane przez Święta tradycję są jak środek bakteriobójczy na każdą herezję. Ale któż z sekciarskiego PGR-u kryptoptoprotestantów chciałby aplikować sobie te gorzkie pigułki. Wydaje się, że o wiele zabawniej jest zarzucić błotem skandali ostatnie fragmenty czystego wzroku maluczkich wierzących bez pasterza. Bóg zapłać redakcji za udostępnienie tak zdecydowanie …More
Świadectwa starożytnych papieży przeciw modernistycznym archeologom chrześcijaństwa.
Papież Sykstus, męczennik (116 – 126?), żyjący za czasów Hadriana, aż do Werusa i Annikulusa, zakazał dotykania przez osoby świeckie naczyń służących do liturgii. Ustanowił on, że poświęcone naczynia mogą być dotykane tylko przez duchownych.
Papież Soter (162-170?), również męczennik, ustanowił, że żaden mnich nie ma prawa dotykać poświęconego korporału i nie ma prawa nakładać kadzidła w świętym kościele.
Papież Urban (223 – 230?) ustanowił, że święte naczynia mają być srebrne, wykonał 25 srebrnych paten. W czym widzimy, że patena, z której używania dziś Kościół rezygnuje, nie jest wynalazkiem czasów średniowiecza, ale od pierwszych wieków towarzyszy kapłańskiej czci do Najświętszego Sakramentu.
To wyraźnie, w sposób oczywisty wyklucza podawanie Ciała Pańskiego do rąk wiernych, jak chcą nam wmówić kościelni gnostycy i kłamcy na urzędach, którzy wmawiają prostym katolikom jako prawdy naukowe i odkrycia historyczne, że infantylizacja, upokorzenie obyczajów katolickich, …