Duch Świetego Franciszka Salezego - O skrupułach i o ich głównym zródle.
DUCH
ŚWIĘTEGO FRANCISZKA SALEZEGO
CZYLI
WIERNY OBRAZ MYŚLI I UCZUĆ TEGO ŚWIĘTEGO
CZĘŚĆ XII
O POKUSACH, SKRUPUŁACH I INNYCH DOŚWIADCZENIACH WEWNĘTRZNYCH
ROZDZIAŁ V
O SKRUPUŁACH I O ICH GŁÓWNYM ŹRÓDLE
Św. Biskup utrzymywał, że źródłem skrupułów jest pycha ukryta, tj. tak delikatna i subtelna, że bywa niewidzialną, nawet dla tych, w których się znajduje. Skrupulat, mówił Święty, nie chce zgodzić się na zdanie ludzi oświeconych w znajomości dróg Bożych; ale upornie stoi zawsze przy swoim mniemaniu, sądząc, że on jeden ma słuszność. Czyż więc można dziwić się jego trwodze i niepokojom? Gdyby tylko chciał wyrzec się swoich mniemań, pokój panowałby w jego duszy; ale ponieważ nie chce posunąć aż do tego stopnia zaparcia się siebie, słusznie więc cierpi za to zbytnie przywiązanie do siebie samego.
Czyż mielibyśmy współczucie dla chorego, który mając wszelką po temu możność, nie chciałby lekarstw, mogących zmniejszyć jego cierpienia, a nawet go uleczyć? Albo czyż litowalibyśmy się nad cierpieniami człowieka zgłodniałego, który wobec zastawionych przed nim pokarmów uparłby się umrzeć z głodu?
Jeżeli Duch Święty w Piśmie świętym przyrównywa nieposłuszeństwo do bałwochwalstwa, cóż należy powiedzieć o uporze skrupulatów? Oni to właśnie są takimi czcicielami swoich uczuć, takimi niewolnikami swoich zdań i ślepo przywiązani do własnych rozumowań, że bez względu na światło rozumu i gorliwość swoich przewodników – mniemają o nich uporczywie, że się mylą, że ich nie rozumieją, że ukrywają przed nimi prawdę, albo że oni sami źle się oskarżają; słowem, nie chcą oddać swego zdania pod sąd tych, którzy mają łaskę i poselstwo do ich oświecania!
–––––––––––
Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego. Tłumaczył z francuskiego ks. Adolf Pleszczyński K. Ś. T., Warszawa 1882, ss. 291-292.
ŚWIĘTEGO FRANCISZKA SALEZEGO
CZYLI
WIERNY OBRAZ MYŚLI I UCZUĆ TEGO ŚWIĘTEGO
CZĘŚĆ XII
O POKUSACH, SKRUPUŁACH I INNYCH DOŚWIADCZENIACH WEWNĘTRZNYCH
ROZDZIAŁ V
O SKRUPUŁACH I O ICH GŁÓWNYM ŹRÓDLE
Św. Biskup utrzymywał, że źródłem skrupułów jest pycha ukryta, tj. tak delikatna i subtelna, że bywa niewidzialną, nawet dla tych, w których się znajduje. Skrupulat, mówił Święty, nie chce zgodzić się na zdanie ludzi oświeconych w znajomości dróg Bożych; ale upornie stoi zawsze przy swoim mniemaniu, sądząc, że on jeden ma słuszność. Czyż więc można dziwić się jego trwodze i niepokojom? Gdyby tylko chciał wyrzec się swoich mniemań, pokój panowałby w jego duszy; ale ponieważ nie chce posunąć aż do tego stopnia zaparcia się siebie, słusznie więc cierpi za to zbytnie przywiązanie do siebie samego.
Czyż mielibyśmy współczucie dla chorego, który mając wszelką po temu możność, nie chciałby lekarstw, mogących zmniejszyć jego cierpienia, a nawet go uleczyć? Albo czyż litowalibyśmy się nad cierpieniami człowieka zgłodniałego, który wobec zastawionych przed nim pokarmów uparłby się umrzeć z głodu?
Jeżeli Duch Święty w Piśmie świętym przyrównywa nieposłuszeństwo do bałwochwalstwa, cóż należy powiedzieć o uporze skrupulatów? Oni to właśnie są takimi czcicielami swoich uczuć, takimi niewolnikami swoich zdań i ślepo przywiązani do własnych rozumowań, że bez względu na światło rozumu i gorliwość swoich przewodników – mniemają o nich uporczywie, że się mylą, że ich nie rozumieją, że ukrywają przed nimi prawdę, albo że oni sami źle się oskarżają; słowem, nie chcą oddać swego zdania pod sąd tych, którzy mają łaskę i poselstwo do ich oświecania!
–––––––––––
Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego. Tłumaczył z francuskiego ks. Adolf Pleszczyński K. Ś. T., Warszawa 1882, ss. 291-292.