Na marginesie pewnych dialogów
![](https://seedus2043.gloriatv.net/storage1/z1je45nhpzw7p83inbwml5f4zjg8sd8vzehdin4.webp?scale=on&secure=G875oK4RJ3UlY6y394WNAg&expires=1724059490)
Po Soborze Watykańskim II Pan Jezus nie zmienił poglądów. Po Soborze Watykańskim II Pan Jezus nie zmienił swojego zamysłu na temat jedności.
Dialog. Słowo często stosowane i odmieniane przez wszystkie przypadki. Roboczo powiedzmy, że dialog jest tylko procedurą.
Jeśli akceptujemy dialog, rodzą się – nieodzownie (!) – dwa pytania fundamentalne, precyzujące: pytanie o zawartość merytoryczną i pytanie o cel. Prościej: jakie treści ma zawierać dialog i do jakiego celu ma prowadzić?
W encyklice Mortalium animos Ojciec Święty Pius XI wzywa wszystkich chrześcijan odłączonych do nawrócenia i powrotu do jedynego prawdziwego Kościoła Chrystusowego — Kościoła Katolickiego. Taka jest odwieczna nieomylna nauka Kościoła, umocowana w Tradycji.
Jeżeli anglikanie przychodzą do prawdziwego Kościoła czyli Kościoła Katolickiego, to znaczy, że zawartość merytoryczna ich dialogu zawiera się w kręgu prawdy i osiągnięto cel zgodny z wolą Chrystusa: włączyli się w jedność trwającą w jednym, świętym, katolickim, apostolskim, rzymskim Kościele, założonym przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Jeżeli Edyta Stein – św. Teresa Benedykta od Krzyża – przyszła do prawdziwego Kościoła czyli Kościoła Katolickiego, to znaczy, że zawartość merytoryczna jej dialogu zawierała się w kręgu prawdy i osiągnęła cel zgodny z wolą Chrystusa: włączyła się w jedność trwającą w jednym, świętym, katolickim, apostolskim, rzymskim Kościele, założonym przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Kilka dni temu wybrzmiało w liturgii Kościoła Słowo Boże:
„Najmilsi: Któż jest kłamcą, jeśli nie ten, kto zaprzecza, że Jezus jest Mesjaszem? Ten właśnie jest Antychrystem, który nie uznaje Ojca i Syna. Każdy, kto nie uznaje Syna, nie ma też i Ojca, kto zaś uznaje Syna, ten ma i Ojca” (1 J 2, 22-23).
To jest Słowo Boże. To są słowa poważne. To jest słowo o określonym znaczeniu. Ono znaczy to, co znaczy. A nie znaczy tego, czego nie znaczy. Nie można z tego Słowa żartować albo go wykoślawiać i przystosowywać do oczekiwań tych czy innych establishmentowych poprawności.
Jest jeszcze inne poważne Słowo. Boże Słowo. Boży nakaz! Bóg mówi:
„Nie wprzęgajcie się z niewierzącymi w jedno jarzmo. Cóż bowiem ma wspólnego sprawiedliwość z niesprawiedliwością? Albo cóż ma wspólnego światło z ciemnością? Albo jakaż jest wspólnota Chrystusa z Beliarem lub wierzącego z niewiernym? Co wreszcie łączy świątynię Boga z bożkami? Bo my jesteśmy świątynią Boga żywego – według tego, co mówi Bóg:
Zamieszkam z nimi i będę chodził wśród nich,
i będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem.
Przeto wyjdźcie spośród nich
i odłączcie się od nich, mówi Pan,
i nie tykajcie tego, co nieczyste,
a Ja was przyjmę”
(2 Kor 6, 14-17).
I jest jeszcze jedno słowo poważne, Boże Słowo – do Kościoła, do nas: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony” (Mk 16, 16).
Nakaz zaszczytny. Zobowiązanie naglące.
Deus dixit.
Fiat.
źródło: LINK