Odpowiedź na pytanie "Walczyć o prawdę" - Łączność z obecnym papieżem Franciszkiem, to akceptacja jego nauczania, a jest ono sprzeczne z tym co reprezentuje religijnie Bractwo Piusa X, odrzucające modernizm. Takiego zamętu jeszcze w Kościele nie było. Gdzie katolik może znaleźć rozwiązanie tych problemów?
![](https://seedus4268.gloriatv.net/storage1/oc2qpmjf6ljr4u43iw0hppayye29d8tzui18cmz.webp?scale=on&secure=FYwG1r3PfmJi5bhbn6YElg&expires=1724654193)
Moim zdaniem żyjemy w czasach "nomen omen" powszechnego zepsucia i choćbyśmy nie chcieli
- zmuszeni jesteśmy do pewnych konsensusów.
To co można dziś Katolikowi uczynić to po pierwsze przylgnąć do Mszy Wszechczasów,
aby godność była zachowana - Kapłan obrócony gdzie trzeba etc.
Po drugie oddać resztę Bogu, wierząc że z naszej ofiary i woli trwania w Katolickim LEX ORANDI
- Bóg przez Swe niezmierzone Miłosierdzie wyprowadzi nam, nasze "LEX CREDENDI".
Dlatego wszystkie stronnictwa Tradycyjne powinny między sobą budować mosty
- nie wyłączając sedewakantystów.
Dziś wszyscy poniekąd błądzą i każdy ma obowiązek do pokornego wyznania "mea culpa".
I wśród tych środowisk nie powinno być podziałów typu "tylko my mamy rację",
odmawiając innym uczestnikom Mszy Katolickiej prawa do zbawienia.
Bardziej niż nam się wydaje uważać trzeba na czającą się pychę i obłudę,
która w innych wykonaniu jest nam piołunem - a w naszym słodyczą...
Ciągłość Nauczania została zerwana i powinniśmy się w tym odnajdywać
łącząc się i szukając braterstwa na fundamencie Mszy wszechczasów, nie dzielić - choć to zawsze łatwiejsze.
A kwestie ważności święceń, sakramentów w tych środowiskach trzeba powierzać Bogu,
bo nawet w Bractwie czy wśród sedewakantystów, nikt nie ma pewności,
czy właśnie ten ksiądz odprawiający Mszę ma niezbędną intencję, czy ma wiarę itd.
Jesteśmy ludźmi i często oceniamy powierzchownie.
U Bractwa boli mnie uznawanie ewidentnego degenerata apostatę i katolikożercę za ważnego Papieża,
u sedewakantystów ich podzielenie i nawet gdzieniegdzie wychyla się jakiś ich własny "Papież"...
"Uderz pasterza a owce się rozproszą" - oto czas w którym to obserwujemy.
Pamiętajmy o tym że jesteśmy tylko ludźmi i zachowujmy przez to pokorę i ufność Bogu,
choć możesz mi wierzyć, że w tej obecnej chwili, gdy o tej ufności piszę odczuwam w sercu ból...
Żyjemy w niewątpliwie niezwyczajnych czasach,
więc można się spodziewać, że Bóg w sposób nadzwyczajny będzie rozlewał
swą łaskę na tych, którzy Jego czci szukają. Nie potępiajmy tych,
którzy nieco inną mają drogę a przy Ofierze Chrystusa trwają,
abyśmy nie wpadli rychło w jaką zabójczą pułapkę.
Nie czuję już niechęci, ani do sedewakantystów, ani korzystających z indultu
- serca nasze wspólnie powinniśmy wznosić ponad sztorm który wszystkim nam zagraża.
W czasie szalejącej nawałnicy, kiedy maszty z hukiem rozbryzgują się na wykałaczki
i odlatują w ciemność ze strzępami żagli, a kadłub trzeszczy coraz głośniej i urwany ster...
zamiast miotani emocjami podejmować się próby skoku w morską toń,
trzeba zachować stalowe nerwy. Obserwator na dziób, by wypatrywał zagrożenia rafy,
a reszta pod pachą coś co na wodzie może ich utrzymać i na kolana przed Bogiem
z tym pływającym tobołkiem... uchwyceni czego na tańczącym pokładzie
i sieczeni uderzeniami lodowatych fal. W ufności, modlitwie i sile,
bo kto się puści wymiatany jest poza pokład.
Działania muszą być pragmatyczne i nie pochopne.
Tym jest dla mnie umiejętność spostrzegania zagrożeń, minimalizowania ich wedle możliwości
i trwanie na modlitwie - a Msza wszechczasów to już bardzo wiele na tym trzeszczącym
pokładzie. Radykalne działania bywają dobre, ale nie są gwarancją zachowania życia
- w tym przypadku duszy. Pułapek mamy bez liku na każdym stopniu rozwoju duchowości.
I choćby kto był w tym tak bliski Niebiosom, że centymetra brakuje do wyciągnięcia ręki,
i stamtąd może upaść na samo piekła dno.