Tajemnica poliszynela to rzekoma tajemnica, o której wszyscy wiedzą, lecz nikt o niej głośno nie mówi. Aż znajdzie się jeden odważny....

Ordo caritatis (z łac. „porządek miłości” lub „porządek miłowania”) to klasyczna koncepcja teologiczno-filozoficzna w chrześcijaństwie, wywodząca się z pism św. Augustyna i usystematyzowana przez św. Tomasza z Akwinu. Zakłada ona, że choć miłość powinna być powszechna, to w praktyce należy zachować odpowiednią hierarchię w okazywaniu uczuć i pomocy.
Zgodnie z tą zasadą, człowiek ma większe zobowiązania wobec tych, z którymi łączą go silniejsze więzy lub większa bliskość, przy czym stopień zaangażowania powinien wyglądać następująco:
Sam Bóg – stawiany na pierwszym miejscu.
Jaźń – obowiązek troski o własne zbawienie i dobrostan (wynikający z przykazania „jak siebie samego”).
Rodzina i najbliżsi – małżonek, dzieci i rodzice (jako najbliżsi ciału i krwi).
Wspólnota i Ojczyzna – sąsiedzi, rodacy oraz ci, z którymi dzielimy wspólne dobro.
Obcy i wrogowie – cała ludzkość, w tym osoby nieznajome czy wrogowie, którym również należy się chrześcijańska miłość, ale na dalszym planie praktycznym.