Pierwsze badanie łączy szczepionki z gwałtownym wzrostem zachorowań na zespół Alfa-Gal - szczepionki DTaP zawierające żelatynę i adiuwant glinowy - sprawią że nie będą jeść mięsa, i nie tylko ...
Nicolasa Hulschera
Przedstawiamy przypadek dziewięciu niezaszczepionych biorców transfuzji krwi, u których wystąpiły poważne powikłania, w tym zakrzepy krwi, uszkodzenie serca, niewydolność wielonarządowa i zgon.
Niedawno opublikowane, dwuczęściowe badanie naukowe budzi poważne obawy dotyczące problemu, który do tej pory nie był przedmiotem szczególnej uwagi: co się dzieje, gdy krew od dawców zaszczepionych przeciwko COVID-19 jest przetaczana innej osobie? Banki krwi rutynowo badają donacje pod kątem rozpoznanych zagrożeń zakaźnych. Jednak obecnie nie przeprowadza się rutynowego badania krwi pod kątem mRNA pochodzącego ze szczepionek, białka kolca, DNA plazmidowego, amyloidu, kompleksów fibryna-mikroklot ani innych istotnych składników szczepionek.
Nasz nowo opublikowany, dwuczęściowy cykl bada tę ślepą plamkę z dwóch uzupełniających się kierunków. Autorami obu badań są: dr James A. Thorp, lekarz medycyny; Claire Rogers, MSPAS, asystent asystenta lekarza; dr R. Clinton Ohlers, dr M. Nathaniel Mead, dr Nicolas Hulscher, magister zdrowia publicznego (ja); Kirstin Cosgrove, CCRA; Sierra Hamm, pielęgniarka dyplomowana; dr David Speicher oraz dr Steven Hatfill, lekarz medycyny, magister medycyny.
Część I: Poważne powikłania po transfuzji u dziewięciu niezaszczepionych pacjentów - Potential Implications of COVID-19 Vaccination … Potencjalne implikacje szczepień przeciwko COVID-19 dla oddawania krwi: retrospektywny cykl przypadków i przegląd literatury — część I z II
W części I przedstawiono retrospektywną, hipotezotwórczą serię przypadków dziewięciu osób, które nie otrzymały szczepionki przeciwko COVID-19 i u których po otrzymaniu transfuzji krwi wystąpiły poważne zdarzenia medyczne.
Zgłaszane powikłania obejmowały chorobę zakrzepowo-zatorową, postępujące zaburzenia krzepnięcia, zapalenie mięśnia sercowego, chorobę osierdzia, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, niewydolność wielonarządową i zgon.
.
.
Stwierdziliśmy, że te przypadki, łącznie z istniejącą literaturą, budzą wystarczające obawy, aby uzasadnić przeprowadzenie bezpośredniego badania w celu ustalenia, czy biologicznie aktywne składniki pochodzące ze szczepionki mogą być obecne we krwi dawców:
Niniejsze badanie sugeruje, że krew pobrana od osób zaszczepionych przeciwko COVID-19 może zawierać biologicznie aktywne składniki pochodzące ze szczepionki, które mogą powodować niekorzystne skutki kliniczne. Opisy przypadków i cytowane badania wskazują na kwestie wymagające dalszych badań. W kilku badaniach wykazano, że wszystkie patogenne składniki szczepionki przeciwko COVID-19 lub jej produkty uboczne krążą we krwi zaszczepionych dawców. Pracownicy służby zdrowia muszą przestrzegać etycznych zasad autonomii pacjenta i nieszkodzenia oraz wspierać prośby pacjentów o autologiczną i skierowaną krew od dawcy. Badania przesiewowe krwi pod kątem obecności białka kolca, amyloidu, kompleksów fibryna-mikroklot, mRNA pochodzącego ze szczepionki i DNA plazmidowego z wykorzystaniem testów ilościowych i metod opartych na PCR powinny zostać rozważone do dalszej oceny przez odpowiednie organy zdrowia publicznego i organy regulacyjne, w tym CDC i FDA.
Część II: Nadzwyczajne sygnały bezpieczeństwa krwi, krzepnięcia i neurologicznego - Potential Implications of COVID-19 Vaccination … Potencjalne implikacje szczepień przeciwko COVID-19 dla oddawania krwi: część II — analiza VAERS i przegląd literatury
Część II rozszerza badanie na System zgłaszania niepożądanych odczynów poszczepiennych CDC/FDA, analizując raporty od 1 stycznia 1990 r. do 26 czerwca 2026 r. i porównując szczepionki przeciwko COVID-19 ze szczepionkami przeciwko grypie, szczepionkami zawierającymi DPT i wszystkimi szczepionkami innymi niż COVID razem wziętymi.
Analiza zidentyfikowała statystycznie istotne sygnały bezpieczeństwa w odniesieniu do każdego badanego punktu końcowego, w tym zgłoszone wskaźniki częstości występowania wynoszące:
Krwotok: do 101-krotności
Krwotok w ciąży: do 108 razy
Transfuzja krwi: do 62 razy
Powikłania po transfuzji: do 30-krotności
Biomarkery hiperkoagulacji: do 452-krotności
Zdarzenia zakrzepowe: do 1221 razy
Choroba Parkinsona: do 282 razy
Choroba Creutzfeldta-Jakoba: do 1333-krotnie
Choroba prionowa: 60-krotna
.
.
Sygnały te są szczególnie ważne, ponieważ pokrywają się z wieloma wzorcami klinicznymi zaobserwowanymi w Części I, obejmującymi zakrzepicę, krwotok, DIC i dysfunkcję wielu narządów . W części I opisano szereg poważnych zdarzeń występujących po transfuzji krwi, które wymagają zbadania. W części II zidentyfikowano istotne sygnały nadzoru farmaceutycznego, które dotyczą wielu tych samych układów biologicznych, w szczególności krzepnięcia, krwotoków, powikłań transfuzji i dysfunkcji wielu narządów.
Aby zachować integralność globalnego zaopatrzenia w krew, ramy regulacyjne powinny szybko wdrożyć bezpośrednie ilościowe badania przesiewowe w kierunku białek kolczastych i wysoce czułe cyfrowe testy PCR w celu wykrycia materiału genetycznego pochodzącego ze szczepionek w sieciach dawców, a także zbadać, czy składniki te zachowują aktywność biologiczną po oddaniu, przechowywaniu, przetworzeniu i transfuzji. globalresearch.ca/…ovid-19-vaccine-contamination-…
Pierwsze badanie łączy szczepionki z gwałtownym wzrostem zachorowań na zespół Alfa-Gal
Zespół Alfa-Gal (AGS) to potencjalnie niebezpieczna alergia na mięso, która może sprawić, że u ludzi wystąpi nagła reakcja alergiczna na wołowinę, wieprzowinę, jagnięcinę, produkty mleczne, żelatynę i inne produkty wytwarzane ze ssaków. Reakcje mogą obejmować pokrzywkę i silne objawy żołądkowe, a nawet zagrażającą życiu anafilaksję, często pojawiającą się kilka godzin po jedzeniu. Zachorowalność rośnie w zawrotnym tempie: wśród dorosłych badanych na obecność przeciwciał alfa-gal, liczba pozytywnych wyników wzrosła około 100-krotnie w latach 2013-2024. Odrębne badanie CDC z 2026 roku wykazało obecność przeciwciał alfa-gal u 24% dorosłych w pięciu stanach o wysokim stopniu zachorowań.
Aby zbadać, co może być przyczyną tego wzrostu, przeprowadziliśmy jeden z najbardziej kompleksowych jak dotąd przeglądów zespołu alfa-gal. Nasz nowy, liczący 104 pozycje, artykuł „ Czynniki ryzyka, patogeneza i leczenie zespołu alfa-gal ” jest efektem współpracy naukowców z Fundacji McCullough i The Wellness Company. Analizuje on przyczyny, mechanizmy, profilaktykę i leczenie AGS, podnosząc ważne, pomijane pytanie: czy alfa-gal pochodzący ze szczepionek może przyczyniać się do tego wzrostu?
.
.
Połączenie szczepionek
Przez lata zakładano, że ukąszenia kleszczy stanowią wyjaśnienie zespołu alfa-gal. Jednak to wyjaśnienie pozostawia kilka istotnych pytań bez odpowiedzi. Dziesiątki milionów Amerykanów zostaje ukąszonych przez kleszcze, a jedynie niewielka część z nich ulega uczuleniu, a jedynie u części z nich rozwija się choroba kliniczna. Nigdy nie zmierzono nawet ilości alfa-galu faktycznie dostarczonego przez żerującego kleszcza .
Jednocześnie ponad 90% dzieci w USA jest narażonych na działanie żelatyny ssaczej zawierającej alfa-gal poprzez rutynowe szczepienia . Dziecko, które ukończyło dwudawkowy schemat szczepień MMR i ospą wietrzną, otrzymuje około 54 mg żelatyny ssaczej w zastrzyku przed rozpoczęciem nauki w szkole . Spożywanie produktów pochodzenia ssaczego zazwyczaj uczy jelita tolerowania alfa-galu. Iniekcja omija tę ścieżkę i wprowadza substancję bezpośrednio do przedziałów immunologicznych, które mogą wywoływać uczulenie.
Dwie możliwe ścieżki
W naszej pracy zaproponowaliśmy dwa niewyłączne mechanizmy.
BEZPOŚREDNIO: U osób podatnych wielokrotne wstrzykiwanie materiału ssaków zawierającego alfa-gal może bezpośrednio promować uczulenie na IgE swoiste dla alfa-gal.
PRIME-BOOST: Szczepienie mogłoby zamiast tego „PRIME” (pobudzić) układ odpornościowy , rozszerzając lub przekierowując istniejącą pulę pamięci immunologicznej specyficznej dla alfa-gal. Późniejsze ukąszenie kleszcza mogłoby następnie „POBUDZIĆ” tę odpowiedź na klinicznie istotne poziomy IgE.
.
.
Ten drugi model mógłby pomóc wyjaśnić jedną z głównych zagadek AGS: dlaczego tak wiele osób zostaje ukąszonych przez kleszcze, a tylko u niektórych rozwija się alergia. Szczepienie nie musiałoby zastąpić kleszcza jako czynnika wyzwalającego. Mogłoby potencjalnie określić, kto jest już immunologicznie przygotowany w momencie ukąszenia kleszcza.
Dowody japońskie
Niektóre z najbardziej uderzających dowodów na ludziach pochodzą z Japonii. Dzieciom podawano w przeszłości szczepionki DTaP zawierające żelatynę i adiuwant glinowy, a następnie stwierdzono u nich rozwój przeciwciał IgE przeciwko żelatynie oraz ciężkie reakcje alergiczne na późniejsze szczepionki zawierające żelatynę. Spośród 44 dzieci z zagrażającą życiu anafilaksją poszczepienną, 41 było nosicielami IgE przeciw żelatynie . Żadne z 54 chorych dzieci nie otrzymało szczepionki DTaP bez żelatyny, w porównaniu z 29% ze 101 zdrowych dzieci w grupie kontrolnej. Po usunięciu żelatyny z preparatów szczepionkowych, liczba zgłoszeń anafilaksji znacznie spadła.
Istnieje jeszcze jedna ważna wskazówka. Indukowane IgE reagowało z żelatyną pochodzącą od krów, myszy i kangurów, ale w dużej mierze nie z ryb, co jest zgodne z rozkładem gatunkowym alfa-gal. Alfa-gal został również bezpośrednio wykryty w żelatynie wołowej, ale nie w żelatynie rybnej. W związku z tym w naszej pracy uznajemy za prawdopodobne, choć formalnie nieudowodnione, że znaczna część indukowanych przez szczepionkę przeciwciał IgE anty-żelatynowych była skierowana przeciwko alfa-gal.
Eksperymenty na zwierzętach pokazują, że ten mechanizm jest możliwy
Dowody eksperymentalne są równie ważne. Myszom z niedoborem alfa-gal badacze wstrzyknęli białko zawierające alfa-gal wraz z aluminiowym adiuwantem o jakości szczepionkowej . U zwierząt rozwinęła się swoista dla alfa-gal IgE i anafilaksja. Eksperyment zidentyfikował trzy kluczowe składniki: drogę narażenia, nośnik białkowy i adiuwant . Nie wiadomo, czy klinicznie stosowane formuły szczepionek mogą wywołać u ludzi uczulenie na alfa-gal przy rzeczywistych poziomach narażenia, ponieważ eksperyment ten nigdy nie został przeprowadzony.
Oczywisty eksperyment na ludziach nigdy nie został przeprowadzony
Pomimo dziesięcioleci badań nad zespołem Alfa-Gal, nie przeprowadzono żadnego badania prospektywnego mierzącego poziom przeciwciał specyficznych dla Alfa-Gal przed i po szczepieniu zawierającym żelatynę . Eksperyment jest niezwykle prosty: należy zmierzyć przeciwciała alfa-gal przed szczepieniem, powtórzyć pomiary po szczepieniu i określić, czy szczepienie powoduje serokonwersję lub znaczący wzrost poziomu przeciwciał. Badania na ludziach pokazują już, że żelatyna szczepionkowa może indukować uczulenie IgE, badania na zwierzętach pokazują, że wstrzyknięta alfa-gal może indukować produkcję swoistych dla alfa-gal IgE, a szczepionki zawierające żelatynę mogą aktywować układ odpornościowy u pacjentów z AGS. Brakuje jednak bezpośredniego połączenia tych odkryć u ludzi.
Znacznie więcej niż artykuł o szczepionkach
W naszej pracy, opartej na 104 pozycjach bibliograficznych , zbadano szybko zmieniającą się epidemiologię AGS, biologię kleszczy, narażenie na czynniki żywieniowe i medyczne, tolerancję doustną, podatność genetyczną, mechanizmy odpornościowe, profilaktykę, leczenie farmakologiczne, stabilizację mastocytów środkami botanicznymi i potencjalne podejścia do odczulania.
Przedstawiamy również 25 konkretnych, falsyfikowalnych eksperymentów, mających na celu rozwiązanie głównych nierozwiązanych dotąd pytań w tej dziedzinie. Obejmują one badanie zarchiwizowanej surowicy japońskiej pod kątem swoistych IgE alfa-gal, pomiar przeciwciał przed i po szczepieniu, porównanie osób zaszczepionych i osób, które nie były szczepione, z porównywalną ekspozycją na kleszcze, bezpośrednie ilościowe oznaczanie alfa-gal w materiałach szczepionkowych i ślinie kleszczy oraz przeprowadzenie kontrolowanych badań obiecujących terapii.
W największej zgłoszonej serii, 121 ze 126 pacjentów (96%) zgłosiło remisję objawów AGS . Spośród pacjentów z wcześniej zdiagnozowaną anafilaksją i dostępną obserwacją, 27 z 29 nie zgłosiło żadnych późniejszych objawów. Nie odnotowano żadnych działań niepożądanych.
.
.
Gdzie to nas zostawia
Łącznie dowody wskazują, że pochodząca ze szczepionki alfa-gal jest poważnym i pilnie wymagającym badania czynnikiem ryzyka zespołu Alfa-Gal, który dotychczas był w dużej mierze pomijany. Ponad 90% dzieci otrzymuje w iniekcji materiał pochodzący od ssaków zawierający alfa-gal. Wstrzyknięta alfa-gal może doświadczalnie wywołać uczulenie IgE. Żelatyna szczepionkowa indukowała u ludzi "de novo" uczulenie IgE. Szczepionki zawierające żelatynę mogą wywoływać reakcje u osób z rozpoznanym AGS. Doświadczenia japońskie stanowią uderzający historyczny przykład uczulenia na żelatynę związanego ze szczepionką, po którym nastąpiły ciężkie reakcje alergiczne.
W związku z podejrzeniem, że częstość występowania AGS wzrosła około stukrotnie w ciągu dekady , ten potencjalny czynnik ryzyka wymaga obecnie bezpośrednich badań.
.
Do tej pory w żadnej pracy naukowej nie podjęto próby zbadania, czy szczepionki zawierające Alfa-Gal mogą mieć z nim związek. globalresearch.ca/…inks-vaccines-explosion-alpha-…
Słowa Alergia i Anafilaksja zostały utworzone, aby opisać szkody po szczepionkach
Anafilaksja, wstrząs anafilaktyczny (łac. anaphylaxia, commotus anaphylaciticus; ang. anaphylaxis, anaphylactic shock) – to rodzaj nagłej, ciężkiej reakcji alergicznej lub niealergicznej, która może być przyczyną zgonu.
Terminy „alergia” i „anafilaksja” powstały jako następstwo dziwnej choroby, która dotknęła do 50% zaszczepionych dzieci u schyłku XIX wieku. Ta choroba nazywana była po prostu „chorobą posurowiczą” i pojawiła się po pierwszym masowym podawaniu surowicy przeciwbłoniczej. Austriacki pediatra Clemens von Pirquet przez długi okres czasu badał to zjawisko i zauważył, że objawy choroby posurowiczej przypominały objawy osób, które miały nadwrażliwość na pyłki i użądlenia pszczół. [zauważył, że u pacjentów, którym podawał szczepionkę na ospę rozwijają się znaczniej bardziej burzliwe reakcje po podaniu drugiej dawki, niż przy pierwszej iniekcji.] Aby lepiej opisać tą ”zmienioną reaktywność” na surowicę utworzył pochodzące ze starożytnej greki słowo allergy/alergia (allos-inny i ergon-praca) w 1906 roku. Książka Allergie – Clemens von Pirquet
W 1901 roku inny lekarz Charles Richet natknął się na takie samo zjawisko podczas prób szczepienia psów przeciw truciźnie meduzy. Zaczął wstrzykiwać psom śladowe ilości trucizny, aby utworzyć na nią pewien poziom tolerancji. Jednak, gdy wstrzykiwał zwierzętom tą samą truciznę po raz drugi, wywoływało to gwałtowną reakcję, która szybko zabijała psy. Dla tej reakcji użył terminu z łaciny ana-intensywna + phylaxis-ochrona lub anty-ochrona, ponieważ wynik był odwrotny do ochrony jaki szczepionka miała zapewnić. Richet eksperymentował dalej. Szybko odkrył, że każde białko w tym białka spożywcze wstrzykiwane do tkanek, przenikają do krwiobiegu, powodując uczulenie i anafilaksję podczas późniejszej ekspozycji na żywność. Richet wstrzykiwał niewielkie ilości mleka i białek mięsnych kotom, królikom oraz koniom i pokazał, że anafilaksja jest uniwersalną odpowiedzią obronną układu immunologicznego.
Przed pojawieniem się szczepień, masowe alergie takie jak choroba posurowicza były nieznane. Na początku XX wieku, lekarze zidentyfikowali problem alergii jako rezultat masowych szczepień – na których polegał rząd. Dylemat alergii wywołanej surowicą podsumował alergolog Warren Vaughan w 1941 roku: „Choroba posurowicza, jak jest nazywana, to dolegliwość stworzona przez człowieka. Jeśli nie mielibyśmy leczniczej surowicy, ani czegoś takiego jak strzykawka, którą można wprowadzać materiał pod skórę, nie byłoby chorób posurowiczych. Zamiast tego tłumy nadal umierałyby z powodu błonicy i szczękościsku … Tak więc mamy pewnego rodzaju dylemat i stoimy przed koniecznością wyboru mniejszego z dwóch potencjalnych zagrożeń.”... Słowa Alergia i Anafilaksja zostały utworzone, …