Ucieczka od Niniwy
Choć wody czasu płyną wciąż żywe
to błędy ciągle te same:
kiedy upomnieć chciał Pan Niniwę
to Jonasz uciekł przed Panem.
Uciekł do świata, zasnął głęboko,
choć burza pełzła w przestworzach,
a świat odwrócił łaskawe oko:
wrzucił Jonasza do morza.
Wołał z otchłani więc nieszczęśliwy
aż Bóg go na brzeg wyrzucił,
tam zgodził udać się do Niniwy
by ją do Pana nawrócić.
Lecz gdy Niniwa się nawróciła
po wysłuchaniu przesłania,
duma Jonasza znów przemówiła
z wielkiego rozczarowania:
– Bo przecież zawsześ jest miłosierny –
– wyrzut w proroku się zbudził –
– zawsze przebaczasz nawet niewiernym,
więc po co miałem się trudzić?
Po coś mnie na noc w potwora brzuchu
i inne męki narażał?
Ja bym im Boże – uważam w duchu,
od razu litość okazał.
Po co te sądy, nauk zawiłość,
pokuty obrzęd surowy –
– tu miłosierdzie by wystarczyło
i cała reszta jest z głowy!
To jak z tym krzewem: cień mi zesłałeś,
cieszyłem się z chłodu krzaka,
lecz oczywiście potem musiałeś
ów zniszczyć poprzez robaka.
Słusznie się gniewam, każdy to powie,
na ścieżek Twych zawiłości
i chcę by wartość znał swoją człowiek:
nie musiał żebrać litości.
On jest Twym dzieckiem w ziemskiej podróży,
więc traktuj proszę go godnie –
– i Jonasz żale by swe przedłużył,
lecz Pan mu przerwał łagodnie:
– Spójrz na Niniwę, to miasto ziemskie,
twych braci w skrusze i złości,
i dostrzeż pychę co niesie klęskę,
i bezmiar mojej miłości.
W sprawiedliwości jam miłosierny
i sam się o tym przekonasz,
gdy powiem ludziom, w miłości wierny:
oto coś więcej niż Jonasz.
to błędy ciągle te same:
kiedy upomnieć chciał Pan Niniwę
to Jonasz uciekł przed Panem.
Uciekł do świata, zasnął głęboko,
choć burza pełzła w przestworzach,
a świat odwrócił łaskawe oko:
wrzucił Jonasza do morza.
Wołał z otchłani więc nieszczęśliwy
aż Bóg go na brzeg wyrzucił,
tam zgodził udać się do Niniwy
by ją do Pana nawrócić.
Lecz gdy Niniwa się nawróciła
po wysłuchaniu przesłania,
duma Jonasza znów przemówiła
z wielkiego rozczarowania:
– Bo przecież zawsześ jest miłosierny –
– wyrzut w proroku się zbudził –
– zawsze przebaczasz nawet niewiernym,
więc po co miałem się trudzić?
Po coś mnie na noc w potwora brzuchu
i inne męki narażał?
Ja bym im Boże – uważam w duchu,
od razu litość okazał.
Po co te sądy, nauk zawiłość,
pokuty obrzęd surowy –
– tu miłosierdzie by wystarczyło
i cała reszta jest z głowy!
To jak z tym krzewem: cień mi zesłałeś,
cieszyłem się z chłodu krzaka,
lecz oczywiście potem musiałeś
ów zniszczyć poprzez robaka.
Słusznie się gniewam, każdy to powie,
na ścieżek Twych zawiłości
i chcę by wartość znał swoją człowiek:
nie musiał żebrać litości.
On jest Twym dzieckiem w ziemskiej podróży,
więc traktuj proszę go godnie –
– i Jonasz żale by swe przedłużył,
lecz Pan mu przerwał łagodnie:
– Spójrz na Niniwę, to miasto ziemskie,
twych braci w skrusze i złości,
i dostrzeż pychę co niesie klęskę,
i bezmiar mojej miłości.
W sprawiedliwości jam miłosierny
i sam się o tym przekonasz,
gdy powiem ludziom, w miłości wierny:
oto coś więcej niż Jonasz.