Komentarz spod artykułu :
Piotr12 Maj, 2020 o 5:40 pmKościół Ukrzyżowanego
1. Kościół Chrystusa można poznać z jego historii w ciągu wieków, po
szczególnym znaku charakterystycznym: był on założony przez Ukrzyżowanego i
nosi na sobie piętno swego Założyciela. Zaledwo się ukazał na widowni świata,
zaraz go spotkały najkrwawsze prześladowania, podobnie jak jego Założyciela.
Prześladowania te zmieniały w rozmaitych czasach wygląd zewnętrzny, zawsze
jednak trwały i trwają po dziś dzień.
Dzieło Chrystusa nie może być przeprowadzone bez walki i przeciwieństwa.
Doznał tego Zbawiciel na sobie i przepowiedział to również swojemu Kościołowi (1).
Dla Chrystusa przede wszystkim Kościół bywa prześladowany i
wzgardzony (2).
Prześladują urząd nauczycielski Kościoła, bo Kościół chce poddać wszelki
rozum Bogu (3), bo Kościół zna tylko Chrystusa ukrzyżowanego, który dla pogan
był głupstwem, a dla żydów zgorszeniem (4).
23
Prześladują w Kościele urząd kapłański, gdyż on naucza o sumieniu, o
grzechu i o pojednaniu się z Bogiem (5). A świat drży i skwierczy, gdy jest mowa o
czystości i o sądzie.
Prześladują trwające w Kościele królestwo Chrystusowe, czyli pasterski urząd
Kościoła, ponieważ świat nie chce się poddać wymaganiom Chrystusa.
Nie brakuje też Kościołowi judaszów, którzy od czasu do czasu wychodzą z
jego łona, aby go w zdradziecki sposób wydawać na pastwę jego wrogów.
Nie brak też Kościołowi gnuśnych uczniów, którzy dla trochy złota i czci
zaniedbują najdroższe jego interesy i zasypiają w wygodnym dobrobycie ziemskim.
Nie brak Kościołowi napaści faryzeuszów i uczonych doktorów, którzy z
całym kramem błędnej nauki zarzucają Kościołowi ograniczoność i nieuctwo.
Nie brak Kościołowi prześladowań ze strony pogan, światowców i
epikurejczyków, którzy na wszelki możliwy sposób chcieliby Kościół zniszczyć. Nie
brak usiłowań i ze strony władz państwowych, które by chciały działalność
Kościoła sparaliżować. Władze te w swej pysze nie chcą ani Boga, ani religii przez
Niego ustanowionej, bo same w sobie widzą bóstwo, czyli praźródło wszelkich
praw i postanowień.
Prześladowanie Kościoła zaczyna się od napaści i szkalowania, następnie kuje
się wrogie ustawy, według których Kościół ma umierać.
2. Każdy prawy człowiek musi być boleśnie dotknięty, widząc, jak Kościół
wystawiony jest na oszczerstwa, na uciski i prześladowania bez liku, jak w ciągu
wieków walczono nieustannie przeciw niemu. Komuż się serce nie zakrwawi, gdy
widzi, że właśnie ten Kościół, który jedynie posiada prawdę, lekarstwo i ratunek na
niebezpieczeństwa, światu grożące, który jest wyłącznym rozdawcą
nieśmiertelnych łask odkupienia, który jest świętą Oblubienicą Chrystusa, podlega
mimo to nikczemnym oszczerstwom i prześladowaniom?
24
3. Nieustanne uciski Kościoła mają również stronę pełną pociechy. Są one tymi
klejnotami, które Chrystus zostawił swej Oblubienicy, jako ozdobę, która ją zawsze
wyróżniać będzie.
Jak Zbawiciel na ziemskie życie swoje obrał prześladowania i cierpienia, tak
też wskazywał często na nie Apostołom jako na spuściznę, która im po Nim
zostanie. „N i e j e s t s ł u g a w i ę k s z y n a d P a n a s w e g o . J e ś l i m n i e
p r z e ś l a d o w a l i i w a s p r z e ś l a d o w a ć b ę d ą ” (6).
Tak kroczy Kościół poprzez wieki, mając zawsze to przeświadczenie, że
należy do Chrystusa. Za Apostołami idą nieprzeliczone zastępy męczenników, a za
nimi tysiące i miliony wiernych ze wszystkich wieków. Towarzyszyła im i
towarzyszy nienawiść i pogarda świata, ale oni idą wysoko trzymając krzyż
Chrystusa, idą w ślady Chrystusa, ożywieni Jego miłością.
Chwalebny to i imponujący pochód, strojny w zasługi Zbawiciela, zdążający
przez ten świat do bram wieczności po palmę zwycięstwa.
Możemy się więc spodziewać w doczesności triumfu Kościoła, ale ten triumf
nie będzie innym, jeno triumfem Kalwarii.