Bóg katolików nie jest bogiem żydów czy muzułmanów. Kazanie o Trójcy Świętej. www.youtube.com/watchWięcej
- Zgłoś
Portale społecznościowe
- Umieszczony
Zmień wpis
Usuń wpis
Bóg katolików nie jest bogiem żydów czy muzułmanów. Kazanie o Trójcy Świętej.
Bóg katolików nie jest bogiem żydów czy muzułmanów. Kazanie o Trójcy ŚwiętejWięcej
Bóg katolików nie jest bogiem żydów czy muzułmanów. Kazanie o Trójcy Świętej.
Bóg katolików nie jest bogiem żydów czy muzułmanów. Kazanie o Trójcy Świętej
Bóg katolików nie jest bogiem żydów czy muzułmanów. Kazanie o Trójcy Świętej
1. NIE BĘDZIESZ MIAŁ BOGÓW CUDZYCH PRZEDE MNĄ.
- Zgłoś
Zmień komentarz
Usuń komentarz
NR 28.
OD DZISIAJ NUMERUJĘ KOMENTARZE, PONIEWAŻ SĄ KASOWANE.
DOGMATYKA
KATOLICKA
CZĘŚĆ OGÓLNA
KRÓTKO NAPISAŁ
KS. JACEK TYLKA
––––––––
II. Traktat
O religii chrześcijańskiej
"A my przepowiadamy Chrystusa..... Żydom wprawdzie zgorszenie a Grekom głupstwo, lecz wezwanym moc Bożą i mądrość Bożą" (1 Kor. 1, 23. 24).
––––––
Rozdział I.
O RELIGII W OGÓLE
–––––
Artykuł IV.
O obojętności, czyli …Więcej
NR 28.
OD DZISIAJ NUMERUJĘ KOMENTARZE, PONIEWAŻ SĄ KASOWANE.
DOGMATYKA
KATOLICKA
CZĘŚĆ OGÓLNA
KRÓTKO NAPISAŁ
KS. JACEK TYLKA
––––––––
II. Traktat
O religii chrześcijańskiej
"A my przepowiadamy Chrystusa..... Żydom wprawdzie zgorszenie a Grekom głupstwo, lecz wezwanym moc Bożą i mądrość Bożą" (1 Kor. 1, 23. 24).
––––––
Rozdział I.
O RELIGII W OGÓLE
–––––
Artykuł IV.
O obojętności, czyli indyferentyzmie w rzeczach religii (1)
1. W ścisłym związku z poprzednimi tezami zostaje pytanie: co myśleć o indyferentyzmie? (od łacińskiego indifferens – obojętny).
Jest to zapatrywanie, wedle którego nie trzeba szukać prawdziwej religii.
2. Dzieli on się na indyferentyzm "absolutny", czyli bezwarunkowy, który uznaje religię za rzecz wcale obojętną i niepotrzebną; i na "relatywny", czyli względny, który uznaje konieczność jakiejś religii. Ten znowu podzielić można na "powszechny", głoszący, że wszystkie religie, prawdziwe i fałszywe, są zarówno dobre i użyteczne i że człowiek może we wszystkich osiągnąć zbawienie; i na "względny" w ściślejszym znaczeniu, który jedną tylko religię uznaje za prawdziwą, ale sądzi, że nie ma żadnej różnicy między sektą a religią. Tak np. uważa religię chrześcijańską za prawdziwą, lecz sądzi, że każdy może się zbawić w swojej sekcie.
3. Ten indyferentyzm "względny" zaleca tak zwaną "tolerancję religijną". Tolerancja (wyraz z łacińskiego wzięty, oznacza znoszenie, cierpienie) da się podzielić na "dogmatyczną" czyli "religijną" i na "polityczną". Dogmatyczna znowu rozpada się na "szerszą" i "ciaśniejszą". "Szersza" uważa wszystkie religie, w świecie istniejące, za równie dobre i święte i głosi, że w każdej człowiek może osiągnąć zbawienie. Tolerancja "ciaśniejsza", inaczej "protestancką" nazwana, uznaje tylko wszystkie sekty chrześcijańskie za religie dobre.
Tolerancja taka nie jest więc niczym innym, jak tylko indyferentyzmem względnym.
Tolerancja dogmatyczna znana jest jeszcze i pod innym nazwiskiem a mianowicie "wolności wyznań". Głosi ona, iż wolno wyznawać każdemu człowiekowi religię, jaka mu się spodoba a władza, czy to świecka, czy duchowna, niesłusznie postępuje, jeżeli znosi albo zmniejsza taką wolność wyznań. Zwolennikami jej byli Lamennais, a chwilowo i Lacordaire i Montalembert (2).
Tolerancja "polityczna" inaczej "cywilną" zwana, oznacza ducha ustaw świeckich pozwalających na publiczne wykonywanie praktyk religijnych, albo zapewniających równą opiekę jakiejkolwiek religii, a zatem tak prawdziwej jak i fałszywej.
Teza V. Indyferentyzm religijny zasługuje na potępienie.
Przeciwnikami tej tezy są: Herbert, Cherbury, Tindal, Rousseau itd.
1. Wszelka nauka bluźniercza zasługuje na potępienie, a taką jest indyferentyzm. Twierdzi bowiem, że wszystkie religie, albo że wszystkie sekty religii chrześcijańskiej są miłe Bogu i są dobre. Tak zaś twierdzić, to znaczy utrzymywać, iż kłamstwo i prawda, dobre i złe rzeczy są zarówno przyjemne w oczach Bożych, a to zdanie zaprzecza Bogu prawdziwości i świętości, czyli bluźni przeciwko Jego nieskończonym doskonałościom.
2. Nauka fałszywa godna jest potępienia, a taką jest indyferentyzm. Uczy bowiem, że człowiek ma prawo wybrać sobie według własnego upodobania jedną z pomiędzy wielu religii. To zaś jest fałszem. Albowiem człowiek nie posiada tego prawa ani z natury, bo do Boga jedynie należy określenie, w jaki sposób chce być czczony; ani też nie ma na to pozwolenia Bożego, bo Bóg jako istota najświętsza nie może na to zezwolić, aby Mu cześć oddawał Jego niegodną.
3. Nauka, która wprost zagraża podwalinom społeczeństwa, jest godną potępienia, a taką jest również indyferentyzm. Bez religii, nie może istnieć żadne społeczeństwo, nie może się ostać żadne państwo, a indyferentyzm znosi religię, ucząc, że każdy może mieć własne pojęcia religijne i że nie ma praw, obowiązujących wszystkich ludzi, a to przecież wprost wymierzone jest przeciwko religii, a tym samym i przeciwko społeczeństwu i państwu.
4. Nauka, która poniża człowieka, zasługuje na to, aby ją odrzucić, a taką jest indyferentyzm. Ten bowiem albo każe wierzyć, że wszystkie religie są prawdziwe, a więc i cześć oddawana bałwanom, nie jest niedorzeczną, a przez to okazuje jak największy nierozum; albo uznaje, że wszystkie sekty, z których jedna sprzeciwia się drugiej, równie są dobre.
Według tego zdania tak dobrą jest nauka np. arianów, głoszących, że Chrystus jest tylko człowiekiem, jak i nauka Kościoła katolickiego, który każe wierzyć, że Chrystus jest Bogiem i człowiekiem. Wtedy byłaby też równie dobrą nauka protestantów, twierdzących, że Papież jest Antychrystem, jak i nauka Kościoła św., że jest Namiestnikiem Chrystusa Pana.
Zapatrywanie to jest oczywiście niedorzeczne. Sam bowiem rozum dyktuje, że prawda jedną tylko być może.
Jednakowoż o ludziach, przyznających się do indyferentyzmu można nie bez podstawy przypuszczać, że właściwie żadnej religii nie uznają za prawdziwą: a wtedy są oni bezbożnikami.
Indyferentyzm potępiła kilkakrotnie Stolica Święta. I tak Pius IX, Encykliką z r. 1846 Qui pluribus; Encykliką z r. 1858 Singulari quidem; w Syllabusie prop. 15, 16 i 18 (3) i Leon XIII Encykliką z r. 1888 Libertas praestantissimum. To, co powiedzieliśmy o indyferentyzmie, odnosi się także i do tolerancji dogmatycznej (4) i wolności wyznań (5); są one także potępione w Syllabusie Piusa IX.
Zarzut. Sam Bóg obdarzył nas wolną wolą, wolno zatem wyznawać religię, jaka komuś przypada do gustu.
Prawdą jest, odpowiadamy, iż Bóg obdarzył wolną wolą człowieka, ale żąda aby tej wolnej woli używał w dobrym kierunku, czyli aby Mu cześć oddawał prawdziwą.
Uwaga 1. Cóż należy sądzić o "tolerancji cywilnej"?
Jest ona dozwoloną tylko warunkowo a mianowicie, jeżeli państwo wskutek tego uniknie wielkich nieszczęść, jak up. wojen domowych, niezgody pomiędzy obywatelami; jeżeli władze państwowe nie popierają wprost błędów; jeżeli nie ma obawy, że religia prawdziwa straci wielu wyznawców.
Św. Tomasz, mając na oku tę tolerancję, powiada (6), iż rządy ludzkie powinny naśladować rządy Boskie. Bóg zaś, chociaż jest wszechmocny i najlepszy dopuszcza przecież, iż niejedno złe dzieje się w wszechświecie, które mógłby powstrzymać, aby usunięcie tego złego, nie zniweczyło większego dobra, lub nie ściągnęło rzeczy jeszcze gorszych.
Zarzut. Ale powiesz: pozwolenie bezwarunkowe i powszechne, udzielone wszystkim religiom, aby publicznie swoje obrzędy sprawowały i zasady swoje głosiły, nic zdrożnego w sobie nie zawiera. Prawda bowiem bardziej się podoba niż błąd, cnota więcej pociąga niż występek. Ten zaś skutek sprowadza zapoznanie się z różnymi wyznaniami.
Odpowiadamy, iż prawda, sama w sobie uważana, ma moc potężniejszą od występku, może tedy pociągać do siebie; ale z powodu naszej słabości i skłonności do złego, nie zawsze ten wpływ wywiera. Toteż już Paweł św. powiada o sobie (Rzym. 7, 15): "Bo nie, co dobrego chcę, to czynię, ale złe, którego nienawidzę, ono czynię". Bezwarunkowe tedy i powszechne pozwolenie, dane wszystkim religiom, nie rodzi dobrych owoców, co też stwierdza i historia.
Uwaga 2. To, cośmy powiedzieli o indyferentyzmie, da się zastosować i do "liberalizmu", który Pius IX potępił w Syllabusie prop. 77-80. Głosi on (7), że państwo ma być rządzone bez względu na religię, ani też nie powinno odróżniać religię prawdziwą od fałszywej. Dąży on do rzeczypospolitej bez Boga (l'état athée).
Uwaga 3. To wszystko odnosi się i do "socjalizmu międzynarodowego", który dąży do założenia państwa robotników (8). Rozumie się samo przez się, iż według zdania socjalistów, państwo to będzie bez Boga, bo religia u nich jest rzeczą "prywatną", o którą się nikt nie troszczy. Błąd ten potępiła Stolica Święta kilkakrotnie: Encykl.: Qui pluribus (1846); Nostis (1849) itd. Leon XIII zdemaskował go w Encyklice Rerum novarum, i zarazem podał reguły, których zachowanie może zapewnić polepszenie doli robotnikom.
–––––––––––
Dogmatyka katolicka. Część ogólna. Krótko napisał X. J. Tylka. Drugie wydanie. Tarnów 1900, ss. 45-49. (a)
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Pozwolenie Władzy Duchownej:
Nr. 30. / praes.
APPROBAMUS.
ORDINARIATUS EPPLIS.
Tarnoviae 6. Januarii 1900.
(L. S)
† IGNATIUS Eppus.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Przypisy:
(1) Cfr. Card. Mazzella, De religione et Ecclesia, Romae 1885, pag. 29 et seq.
(2) Cfr. Cathrein S. J., Moralphilosophie, Freiburg in Breisgau 1891, II, p. 526, 527.
(3) Prop. 15: "Liberum cuique homini est eam amplecti ac profiteri religionem, quam rationis lumine quis ductus veram putaverit"; Prop. 16: "Homines in cujusvis religionis cultu viam aeternae salutis reperire aeternamque salutem assequi possunt"; Prop. 18: "Protestantismus non aliud est, quam diversa verae ejusdem christianae religionis forma, in qua aeque ac in Ecclesia catholica Deo placere datum est".
(4) Prop. 15 Syllabusa śmiało do tolerancji dogmatycznej odnieść możemy.
(5) Prop. Syllabi 77: "Aetate hac nostra non amplius expedit religionem catholicam haberi tanquam unicam status religionem, ceteris quibuscumque cultibus exclusis"; Prop. 78: "Hinc laudabiliter in quibusdam catholici nominis regionibus lege cautum est, ut hominibus illuc immigrantibus liceat publicum proprii cujusque cultus exercitium habere"; 79: "Enimvero falsum est, civilem cujusque cultus libertatem, itemque plenam potestatem omnibus attributam, quaslibet opiniones cogitationesque palam publiceque manifestandi conducere ad populorum mores animosque facilius corrumpendos ac indifferentismi pestem propagandam".
(6) 2. 2. q. 10. a. 11: "Humanum regimen derivatur a divino regimine et ipsum debet imitari. Deus autem quamvis sit omnipotens et summe bonus, permittit tamen aliqua mala fieri in universo, quae prohibere posset, ne eis sublatis majora bona tollerentur, vel etiam pejora mala sequerentur, sicut Augustinus dicit in lib. 2 de Ordine cap. 4 circa med.: Aufer meretrices de rebus humanis, turbaveris omnia libidinibus... Aliorum vero infidelium ritus, qui nihil veritatis aut utilitatis afferunt, non sunt aliqualiter tolerandi, nisi forte ad aliquod malum vitandum, scilicet ad vitandum scandalum vel dissidium, quod et hoc posset provenire, vel impedimentum salutis eorum, qui paulatim sic tolerati convertuntur ad fidem. Propter hoc enim etiam haereticorum et paganorum ritus aliquando Ecclesia toleravit, quando erat magna infidelium multitudo".
(7) Dr. Stöckl, Der moderne Liberalismus und dessen atheistischer Charakter, Frankfurt 1897.
(8) Cathrein S. J., Der Sozialismus, Freiburg 1894; Le christianisme social. Propriété, capital et travail, par l'abbé Naudet, Paris 1899.
(a) Por. 1) Ks. Jacek Tylka, Dogmatyka katolicka. a) O własnościach religii. b) Traktat o Kościele Chrystusowym.
2) Papież Pius XI, Encyklika "Mortalium animos". O popieraniu prawdziwej jedności religii.
3) Mały katechizm o Syllabusie.
4) Henryk Hello, a) Nowoczesne wolności w oświetleniu encyklik. Wolność sumienia – wolność wyznania – wolność prasy – wolność nauczania. b) Syllabus w wieku XX.
5) O. Mikołaj Jamin OSB, a) O jedności prawdziwej religii. b) Poza Kościołem nie ma zbawienia. c) Jezus Chrystus potępia tolerantyzm.
6) Ks. Leonard Goffine, Nauka o konieczności wiary chrześcijańsko-katolickiej.
7) Bp Adolf Szelążek, a) Czy indyferentyzm ma rację bytu. b) Trwałość Kościoła Chrystusowego.
8) Ks. Franciszek Pouget, Indyferentyści.
9) Ks. Jakub Balmes, List do sceptyka. Problem wielości religii.
10) O. Tilmann Pesch SI, Chrześcijańska filozofia życia.
(Przyp. red. Ultra montes).
© Ultra montes (www.ultramontes.pl)
Cracovia MMXIII, Kraków 2013
OD DZISIAJ NUMERUJĘ KOMENTARZE, PONIEWAŻ SĄ KASOWANE.
DOGMATYKA
KATOLICKA
CZĘŚĆ OGÓLNA
KRÓTKO NAPISAŁ
KS. JACEK TYLKA
––––––––
II. Traktat
O religii chrześcijańskiej
"A my przepowiadamy Chrystusa..... Żydom wprawdzie zgorszenie a Grekom głupstwo, lecz wezwanym moc Bożą i mądrość Bożą" (1 Kor. 1, 23. 24).
––––––
Rozdział I.
O RELIGII W OGÓLE
–––––
Artykuł IV.
O obojętności, czyli indyferentyzmie w rzeczach religii (1)
1. W ścisłym związku z poprzednimi tezami zostaje pytanie: co myśleć o indyferentyzmie? (od łacińskiego indifferens – obojętny).
Jest to zapatrywanie, wedle którego nie trzeba szukać prawdziwej religii.
2. Dzieli on się na indyferentyzm "absolutny", czyli bezwarunkowy, który uznaje religię za rzecz wcale obojętną i niepotrzebną; i na "relatywny", czyli względny, który uznaje konieczność jakiejś religii. Ten znowu podzielić można na "powszechny", głoszący, że wszystkie religie, prawdziwe i fałszywe, są zarówno dobre i użyteczne i że człowiek może we wszystkich osiągnąć zbawienie; i na "względny" w ściślejszym znaczeniu, który jedną tylko religię uznaje za prawdziwą, ale sądzi, że nie ma żadnej różnicy między sektą a religią. Tak np. uważa religię chrześcijańską za prawdziwą, lecz sądzi, że każdy może się zbawić w swojej sekcie.
3. Ten indyferentyzm "względny" zaleca tak zwaną "tolerancję religijną". Tolerancja (wyraz z łacińskiego wzięty, oznacza znoszenie, cierpienie) da się podzielić na "dogmatyczną" czyli "religijną" i na "polityczną". Dogmatyczna znowu rozpada się na "szerszą" i "ciaśniejszą". "Szersza" uważa wszystkie religie, w świecie istniejące, za równie dobre i święte i głosi, że w każdej człowiek może osiągnąć zbawienie. Tolerancja "ciaśniejsza", inaczej "protestancką" nazwana, uznaje tylko wszystkie sekty chrześcijańskie za religie dobre.
Tolerancja taka nie jest więc niczym innym, jak tylko indyferentyzmem względnym.
Tolerancja dogmatyczna znana jest jeszcze i pod innym nazwiskiem a mianowicie "wolności wyznań". Głosi ona, iż wolno wyznawać każdemu człowiekowi religię, jaka mu się spodoba a władza, czy to świecka, czy duchowna, niesłusznie postępuje, jeżeli znosi albo zmniejsza taką wolność wyznań. Zwolennikami jej byli Lamennais, a chwilowo i Lacordaire i Montalembert (2).
Tolerancja "polityczna" inaczej "cywilną" zwana, oznacza ducha ustaw świeckich pozwalających na publiczne wykonywanie praktyk religijnych, albo zapewniających równą opiekę jakiejkolwiek religii, a zatem tak prawdziwej jak i fałszywej.
Teza V. Indyferentyzm religijny zasługuje na potępienie.
Przeciwnikami tej tezy są: Herbert, Cherbury, Tindal, Rousseau itd.
1. Wszelka nauka bluźniercza zasługuje na potępienie, a taką jest indyferentyzm. Twierdzi bowiem, że wszystkie religie, albo że wszystkie sekty religii chrześcijańskiej są miłe Bogu i są dobre. Tak zaś twierdzić, to znaczy utrzymywać, iż kłamstwo i prawda, dobre i złe rzeczy są zarówno przyjemne w oczach Bożych, a to zdanie zaprzecza Bogu prawdziwości i świętości, czyli bluźni przeciwko Jego nieskończonym doskonałościom.
2. Nauka fałszywa godna jest potępienia, a taką jest indyferentyzm. Uczy bowiem, że człowiek ma prawo wybrać sobie według własnego upodobania jedną z pomiędzy wielu religii. To zaś jest fałszem. Albowiem człowiek nie posiada tego prawa ani z natury, bo do Boga jedynie należy określenie, w jaki sposób chce być czczony; ani też nie ma na to pozwolenia Bożego, bo Bóg jako istota najświętsza nie może na to zezwolić, aby Mu cześć oddawał Jego niegodną.
3. Nauka, która wprost zagraża podwalinom społeczeństwa, jest godną potępienia, a taką jest również indyferentyzm. Bez religii, nie może istnieć żadne społeczeństwo, nie może się ostać żadne państwo, a indyferentyzm znosi religię, ucząc, że każdy może mieć własne pojęcia religijne i że nie ma praw, obowiązujących wszystkich ludzi, a to przecież wprost wymierzone jest przeciwko religii, a tym samym i przeciwko społeczeństwu i państwu.
4. Nauka, która poniża człowieka, zasługuje na to, aby ją odrzucić, a taką jest indyferentyzm. Ten bowiem albo każe wierzyć, że wszystkie religie są prawdziwe, a więc i cześć oddawana bałwanom, nie jest niedorzeczną, a przez to okazuje jak największy nierozum; albo uznaje, że wszystkie sekty, z których jedna sprzeciwia się drugiej, równie są dobre.
Według tego zdania tak dobrą jest nauka np. arianów, głoszących, że Chrystus jest tylko człowiekiem, jak i nauka Kościoła katolickiego, który każe wierzyć, że Chrystus jest Bogiem i człowiekiem. Wtedy byłaby też równie dobrą nauka protestantów, twierdzących, że Papież jest Antychrystem, jak i nauka Kościoła św., że jest Namiestnikiem Chrystusa Pana.
Zapatrywanie to jest oczywiście niedorzeczne. Sam bowiem rozum dyktuje, że prawda jedną tylko być może.
Jednakowoż o ludziach, przyznających się do indyferentyzmu można nie bez podstawy przypuszczać, że właściwie żadnej religii nie uznają za prawdziwą: a wtedy są oni bezbożnikami.
Indyferentyzm potępiła kilkakrotnie Stolica Święta. I tak Pius IX, Encykliką z r. 1846 Qui pluribus; Encykliką z r. 1858 Singulari quidem; w Syllabusie prop. 15, 16 i 18 (3) i Leon XIII Encykliką z r. 1888 Libertas praestantissimum. To, co powiedzieliśmy o indyferentyzmie, odnosi się także i do tolerancji dogmatycznej (4) i wolności wyznań (5); są one także potępione w Syllabusie Piusa IX.
Zarzut. Sam Bóg obdarzył nas wolną wolą, wolno zatem wyznawać religię, jaka komuś przypada do gustu.
Prawdą jest, odpowiadamy, iż Bóg obdarzył wolną wolą człowieka, ale żąda aby tej wolnej woli używał w dobrym kierunku, czyli aby Mu cześć oddawał prawdziwą.
Uwaga 1. Cóż należy sądzić o "tolerancji cywilnej"?
Jest ona dozwoloną tylko warunkowo a mianowicie, jeżeli państwo wskutek tego uniknie wielkich nieszczęść, jak up. wojen domowych, niezgody pomiędzy obywatelami; jeżeli władze państwowe nie popierają wprost błędów; jeżeli nie ma obawy, że religia prawdziwa straci wielu wyznawców.
Św. Tomasz, mając na oku tę tolerancję, powiada (6), iż rządy ludzkie powinny naśladować rządy Boskie. Bóg zaś, chociaż jest wszechmocny i najlepszy dopuszcza przecież, iż niejedno złe dzieje się w wszechświecie, które mógłby powstrzymać, aby usunięcie tego złego, nie zniweczyło większego dobra, lub nie ściągnęło rzeczy jeszcze gorszych.
Zarzut. Ale powiesz: pozwolenie bezwarunkowe i powszechne, udzielone wszystkim religiom, aby publicznie swoje obrzędy sprawowały i zasady swoje głosiły, nic zdrożnego w sobie nie zawiera. Prawda bowiem bardziej się podoba niż błąd, cnota więcej pociąga niż występek. Ten zaś skutek sprowadza zapoznanie się z różnymi wyznaniami.
Odpowiadamy, iż prawda, sama w sobie uważana, ma moc potężniejszą od występku, może tedy pociągać do siebie; ale z powodu naszej słabości i skłonności do złego, nie zawsze ten wpływ wywiera. Toteż już Paweł św. powiada o sobie (Rzym. 7, 15): "Bo nie, co dobrego chcę, to czynię, ale złe, którego nienawidzę, ono czynię". Bezwarunkowe tedy i powszechne pozwolenie, dane wszystkim religiom, nie rodzi dobrych owoców, co też stwierdza i historia.
Uwaga 2. To, cośmy powiedzieli o indyferentyzmie, da się zastosować i do "liberalizmu", który Pius IX potępił w Syllabusie prop. 77-80. Głosi on (7), że państwo ma być rządzone bez względu na religię, ani też nie powinno odróżniać religię prawdziwą od fałszywej. Dąży on do rzeczypospolitej bez Boga (l'état athée).
Uwaga 3. To wszystko odnosi się i do "socjalizmu międzynarodowego", który dąży do założenia państwa robotników (8). Rozumie się samo przez się, iż według zdania socjalistów, państwo to będzie bez Boga, bo religia u nich jest rzeczą "prywatną", o którą się nikt nie troszczy. Błąd ten potępiła Stolica Święta kilkakrotnie: Encykl.: Qui pluribus (1846); Nostis (1849) itd. Leon XIII zdemaskował go w Encyklice Rerum novarum, i zarazem podał reguły, których zachowanie może zapewnić polepszenie doli robotnikom.
–––––––––––
Dogmatyka katolicka. Część ogólna. Krótko napisał X. J. Tylka. Drugie wydanie. Tarnów 1900, ss. 45-49. (a)
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Pozwolenie Władzy Duchownej:
Nr. 30. / praes.
APPROBAMUS.
ORDINARIATUS EPPLIS.
Tarnoviae 6. Januarii 1900.
(L. S)
† IGNATIUS Eppus.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Przypisy:
(1) Cfr. Card. Mazzella, De religione et Ecclesia, Romae 1885, pag. 29 et seq.
(2) Cfr. Cathrein S. J., Moralphilosophie, Freiburg in Breisgau 1891, II, p. 526, 527.
(3) Prop. 15: "Liberum cuique homini est eam amplecti ac profiteri religionem, quam rationis lumine quis ductus veram putaverit"; Prop. 16: "Homines in cujusvis religionis cultu viam aeternae salutis reperire aeternamque salutem assequi possunt"; Prop. 18: "Protestantismus non aliud est, quam diversa verae ejusdem christianae religionis forma, in qua aeque ac in Ecclesia catholica Deo placere datum est".
(4) Prop. 15 Syllabusa śmiało do tolerancji dogmatycznej odnieść możemy.
(5) Prop. Syllabi 77: "Aetate hac nostra non amplius expedit religionem catholicam haberi tanquam unicam status religionem, ceteris quibuscumque cultibus exclusis"; Prop. 78: "Hinc laudabiliter in quibusdam catholici nominis regionibus lege cautum est, ut hominibus illuc immigrantibus liceat publicum proprii cujusque cultus exercitium habere"; 79: "Enimvero falsum est, civilem cujusque cultus libertatem, itemque plenam potestatem omnibus attributam, quaslibet opiniones cogitationesque palam publiceque manifestandi conducere ad populorum mores animosque facilius corrumpendos ac indifferentismi pestem propagandam".
(6) 2. 2. q. 10. a. 11: "Humanum regimen derivatur a divino regimine et ipsum debet imitari. Deus autem quamvis sit omnipotens et summe bonus, permittit tamen aliqua mala fieri in universo, quae prohibere posset, ne eis sublatis majora bona tollerentur, vel etiam pejora mala sequerentur, sicut Augustinus dicit in lib. 2 de Ordine cap. 4 circa med.: Aufer meretrices de rebus humanis, turbaveris omnia libidinibus... Aliorum vero infidelium ritus, qui nihil veritatis aut utilitatis afferunt, non sunt aliqualiter tolerandi, nisi forte ad aliquod malum vitandum, scilicet ad vitandum scandalum vel dissidium, quod et hoc posset provenire, vel impedimentum salutis eorum, qui paulatim sic tolerati convertuntur ad fidem. Propter hoc enim etiam haereticorum et paganorum ritus aliquando Ecclesia toleravit, quando erat magna infidelium multitudo".
(7) Dr. Stöckl, Der moderne Liberalismus und dessen atheistischer Charakter, Frankfurt 1897.
(8) Cathrein S. J., Der Sozialismus, Freiburg 1894; Le christianisme social. Propriété, capital et travail, par l'abbé Naudet, Paris 1899.
(a) Por. 1) Ks. Jacek Tylka, Dogmatyka katolicka. a) O własnościach religii. b) Traktat o Kościele Chrystusowym.
2) Papież Pius XI, Encyklika "Mortalium animos". O popieraniu prawdziwej jedności religii.
3) Mały katechizm o Syllabusie.
4) Henryk Hello, a) Nowoczesne wolności w oświetleniu encyklik. Wolność sumienia – wolność wyznania – wolność prasy – wolność nauczania. b) Syllabus w wieku XX.
5) O. Mikołaj Jamin OSB, a) O jedności prawdziwej religii. b) Poza Kościołem nie ma zbawienia. c) Jezus Chrystus potępia tolerantyzm.
6) Ks. Leonard Goffine, Nauka o konieczności wiary chrześcijańsko-katolickiej.
7) Bp Adolf Szelążek, a) Czy indyferentyzm ma rację bytu. b) Trwałość Kościoła Chrystusowego.
8) Ks. Franciszek Pouget, Indyferentyści.
9) Ks. Jakub Balmes, List do sceptyka. Problem wielości religii.
10) O. Tilmann Pesch SI, Chrześcijańska filozofia życia.
(Przyp. red. Ultra montes).
© Ultra montes (www.ultramontes.pl)
Cracovia MMXIII, Kraków 2013