Szarańczą i miodem leśnym żywił się według Biblii Jan Chrzciciel (Mt 3,4 i Mk 1,6). Jest to oczywiście niemożliwe. Szarańcza, zaliczana do plag egipskich, pojawiała się co roku w bardzo niewielkich ilościach.
Jest więc prawie pewne, że Jan Chrzciciel żywił się głównie nie szarańczą, lecz szarańczynem, a szarańczą jedynie wtedy, gdy strąki drzewa świętojańskiego były zniszczone przez szarańczę.
Jan Chrzciciel żywił się szarańczynem strąkowym …

MEDALIK ŚW. BENEDYKTA Jeśli w Ewangelii św. Mateusza było by napisane, że żywił sie szarańczynem (szarańczyn to polska nazwa tej rośliny) to było by napisane keration, bo tak szarańczyn nazywał się w języku, w który ewangelista pisał. Jest napisane arkides, czyli słowo określające tego owada szarańczy przypominającego konika polnego.

Grzegorz70
Św. Jan Chrzciciel żywił się szarańczynem, bo nawet nazwa tej rośliny jest określona Jego Imieniem. Żywił się tym co wszyscy biedacy...szarańcza nie pojawiała się często, tylko w czasie plag... gdyby czekał na szarańczę to prędzej umarłby z głodu...dlaczego miałby żywić się robalami, skoro miał pokarm wartościowy i pod dostatkiem? Nie wszystko jest prawidłowo tłumaczone w Ewangelii... Często kapłan w kazaniu ujawnia jakie słowo było użyte w oryginale i co ono oznacza...

Grzegorz70
Podaje 1 dowód na niedokładne i niewłaściwe tłumaczenie z oryginału:
„Obyś był zimny albo gorący! A tak skoro jesteś letni i ani gorący, ani zimny, chcę cię wyrzucić z mych ust”.
Jednakże Chrystus dokładnie mówi: mello se emesai ek tou stomatos mou. Emesai dokładnie nie znaczy „wyrzucić”, ale „zwymiotować”, a niektórzy tłumaczą jeszcze dobitniej – „wyrzygać”.
Letni chrześcijanie są mdli i pod ich adresem …

MEDALIK ŚW. BENEDYKTA Ale szarańczyn z szarańczą kojarzy się jedynie w j. polskim, natomiast Ewangelista użył słowa ἀκρίδες określającego dokładnie tego owada.

Grzegorz70
Tak, greckie słowo ἀκρίδες (akrides) oznacza dosłownie szarańczę (owady).
Jednakże, w kontekście biblijnym (np. pożywienie Jana Chrzciciela na pustyni), gdzie to słowo często się pojawia, istnieje alternatywna interpretacja, że może ono oznaczać szarańczyn strąkowy (roślinę, z której pozyskuje się karob, zwany też "chlebem świętojańskim").
Rozbieżność ta wynika z faktu, że w dawnych tłumaczeniach i interpretacjach różnie rozumiano to słowo, a owoce szarańczynu (karob) były popularnym, pożywnym, choć skromnym pokarmem w regionie Morza Śródziemnego, często spożywanym przez biedotę i pustelników. (AI)

MEDALIK ŚW. BENEDYKTA

tylko leksykalnie w j. greckim nazwa tej rośliny w żadnym wypadku nie kojarzy się z tym owadem. Może chodzi o inny pokarm

Grzegorz70
Proszę nie trochę samemu pogłówkować a nie wszystko co nam podają i tłumaczą przyjmować...
Przecież nawet logicznie myśląc, po co miałby Święty Jan jeść robale, skoro miał pod dostatkiem pokarm zdrowy i smaczny? Robale szarańczy występowały tylko w czasie plag i nie były dostępne do codziennego spożywania ...robale się je w ostateczności z głodu gdy nie ma innej żywności.

Drugi dowód na niewłaściwe tłumaczenie Ksiegi Kohela
Współcześni tłumacze, nie tylko w języku polskim, ale w wielu językach, idą śladem św. Heronima, który przetłumaczył הֶבֶל (hebel) słowem vanitas, sugerując się z kolei greckim tłumaczeniem septuaginty. Stąd przyjęło się i rozpowszechniło tłumaczenie hebrajskiego הֶבֶל jako marność, co jest przekazem koncepcji, a nie obrazu – metafory, jaki ukazuje tekst hebrajski.
Słynny początek Księgi Koheleta po hebrajsku brzmi הֲבֵ֤ל הֲבָלִים (hăbēl hăbālîm). Wyrażenie to jest najwyższym stopniem przymiotnika, a więc dosłownie znaczy tchnienie ponad wszelkie tchnienie, czyli największe z możliwych, absolutne tchnienie. Z obserwacji życia i refleksji nad nim, Kohelet dzieli się spostrzeżeniem, że wszystko jest tchnieniem.
Według Koheleta tylko jedno nie jest tchnieniem: …