Tu są oficjalne fakty - Zasiewanie chmur – Wikipedia, wolna encyklopedia Zasiewanie chmur – forma modyfikacji pogody, będąca próbą zmiany ilości lub rodzaju opadów z chmur. Poprzez rozpylenie substancji służących jako jądra kondensacji lub zarodki krystalizacji powodowane są zmiany w procesach mikrofizycznych wewnątrz chmury. Zazwyczaj intencją jest zwiększenie opadów (deszczu lub śniegu), a na lotniskach praktykuje się ograniczanie gradu lub mgły[1]. Sporadycznie, termin używany jest do naturalnych zjawisk powodujących zmiany w procesach mikrofizycznych w chmurach, mających wpływ na opady z tych chmur – wówczas używane jest określenie naturalne zasiewanie chmur[2][3].
Urządzenie do zasiewu chmur zamontowane w samolocie Cessna Naziemna baza do zasiewania chmur w Kolorado SchematJak działa zasiewanie chmur[edytuj | edytuj kod]
Najczęściej używanych związków chemicznych do zasiewania chmur należy jodek srebra[4][5] i suchy lód. Rozprężanie ciekłego propanu w gaz było również używane i może wytworzyć kryształki lodu w wyższych temperaturach niż jodek srebra. Użycie materiałów higroskopijnych, takich jak sól, zwiększa swoją popularność z powodu pewnych obiecujących wyników badań naukowych[6]. Zasiewanie chmur wymaga, by zawierały przechłodzoną ciekłą wodę – to jest ciekłą wodę zimniejszą niż zero stopni Celsjusza. Wprowadzenie substancji takiej jak jodek srebra, który ma strukturę krystaliczną podobną do struktury lodu, wywoła nukleację (zarodkowanie) krzepnięcia (zamarzania). Rozprężanie suchego lodu lub propanu oziębia powietrze do tego stopnia, że kryształki lodu mogą zarodkować spontanicznie z pary cieczy (fazy gazowej poniżej swego punktu krytycznego). W przeciwieństwie do zasiewania przy pomocy jodku srebra, ta spontaniczna nukleacja (zarodkowanie) nie wymaga uprzedniej obecności kropel lub cząsteczek ponieważ wytwarza niezwykle wysokie przesycenie pary cieczy w pobliżu zasiewającej substancji. Jednakże istniejące krople są niezbędne dla dostatecznego wzrostu kryształków lodu, aby mogło z chmury padać.
W szerokościach geograficznych między kołem podbiegunowym a zwrotnikiem typowa strategia zasiewania chmur zasadza się na fakcie, że ciśnienie (prężność) pary nasyconej jest niższe dla równowagi z lodem niż dla równowagi z wodą, gdy cząsteczki lodu formują się w przechłodzonych chmurach. Fakt ten pozwala kryształkom lodu rosnąć kosztem kropel cieczy. Jeśli rozrost jest dostateczny, cząsteczki stają się dość ciężkie, by jako śnieg (lub, jeśli ulegną stopieniu, jako deszcz) opadać z chmur, które w innej sytuacji nie wytworzyłyby opadów. Ten proces jest znany jako zasiewanie „statyczne”.
W klimatach ciepłych lub tropikalnych zasiewanie konwekcyjnych chmur typu Cumulonimbus (Chmur kłębiastych) stara się wykorzystać ciepło przemiany fazowej uwalniane przy zamarzaniu. Ta strategia „dynamicznego” zasiewania zakłada, że dodatkowe ciepło przemiany fazowej podnosi temperaturę, przez co zwiększa siłę wyporu, wzmacnia prądy wznoszące powietrza, zapewnia konwergencję na niższym poziomie i w rezultacie powoduje gwałtowny wzrost chmur.
Związki chemiczne do zasiewania chmur mogą być rozpraszane przez samoloty lub przez naziemne urządzenia rozpraszające (generatory lub pojemniki wystrzelane z artylerii przeciwlotniczej lub rakiet). Przy uwalnianiu z samolotów race (flary) jodku srebra są odpalane i rozpraszane podczas gdy samolot leci przez formowaną chmurę. Gdy uwalniane przez urządzenia naziemne, po uwolnieniu drobne cząsteczki są niesione z wiatrem i wzwyż przez prądy powietrzne.
W 2010 roku został przetestowany mechanizm elektroniczny, gdzie podczerwone impulsy laserowe zostały nakierowane na powietrze nad Berlinem, przez badaczy z Uniwersytetu Genewskiego[7]. Prowadzący eksperyment postulowali, że impulsy spowodują, iż atmosferyczny dwutlenek siarki i dwutlenek azotu wytworzą cząsteczki działające jako zasiew.
Idąc tropem wcześniejszych badań izraelskich[8], brytyjscy naukowcy z wydziału Meteorologii Uniwersytetu Reading, oraz inżynierowie z Uniwersytetu w Bath, we współpracy z naukowcami z Fińskiego Instytutu Meteorologicznego w Helsinkach opublikowali wyniki prac wskazujące na możliwość wywoływania opadów poprzez sztuczne wyładowania elektryczne w chmurach, z użyciem dronów[9]. Ta metoda zasiewania chmur jest również testowana celem komercyjnego użycia w Zjednoczonych Emiratach Arabskich[10][11][12][13][14][15][16].
Wczesne próby australijskie i efektywność[edytuj | edytuj kod]
Odnosząc się do eksperymentów modyfikacji pogody z lat 1903, 1915, 1919, 1944 i 1947, Australijska Federacja Meteorologiczna zdyskredytowała „robienie deszczu”. W latach pięćdziesiątych Wydział Radiofizyki australijskiej Organizacji dla Badań Naukowych i Przemysłowych Wspólnoty Państw CSIRO przestawiła się na rozpracowywanie fizyki chmur i miała nadzieję na lepsze zrozumienie tych procesów do roku 1957. W latach sześćdziesiątych marzenia o robieniu pogody najpierw się rozwiały, by zostać na nowo rozpalone po prywatyzacji Funduszu Inwestycyjnego Gór Śnieżnych (jednego z największych na świecie i największego w Australii kompleksu hydroelektryczno-irygacyjnego) po to, by uzyskać „nadprogramową” wodę. Miało to zapewnić zwiększoną generację energii i wzrost profitów głównym udziałowcom tej spółki skarbu państwa (w większości publicznym). Wykazano, że zasiewanie chmur jest efektywne w zmienianiu struktury i wielkości chmur i w przemianie przechłodzonej wody w cząsteczki lodu. Ilość opadów, którą można przypisać zasiewaniu trudno jest zdeterminować. Zasiewając chmury można również ograniczyć opady.
Kluczowym wyzwaniem jest ustalenie, ile opadów miałoby miejsce, gdyby chmury nie były zasiewane. W sumie, jest ogólne oczekiwanie wyrażane przez organizacje profesjonalne, że zimowe zasiewanie chmur nad górami da efekt w postaci śniegu. Są dowody statystyczne na wzrost sezonowych opadów o około 10% przy zasiewaniu zimowym.
Rząd Stanów Zjednoczonych poprzez Narodowe Centrum Badań Atmosferycznych analizował zasiewane i niezasiewane chmury, by zrozumieć różnice pomiędzy nimi. Prowadził również badania nad zasiewaniem w innych krajach.
Chmury były zasiewane podczas Letniej Olimpiady w Pekinie w 2008 roku przy pomocy rakiet, by zapobiec opadom deszczu podczas ceremonii otwarcia i zamknięcia, choć niektórzy podważają twierdzenia o sukcesie tych operacji[17].
Wpływ na środowisko i zdrowie[edytuj | edytuj kod]
Będąc zakwalifikowany przez amerykański standard Narodowej Agencji Ochrony Przeciwpożarowej NFPA 704 do kategorii zagrożenia zdrowia, jodek srebra może powodować czasową niedyspozycję lub trwalsze szkody na zdrowiu ludzi i ssaków przy intensywnej lub przedłużonej, lecz nie chronicznej ekspozycji....
Podkradanie sąsiadom deszczu może skończyć się poważnym konfliktem
Gdyby Chiny zrealizowały swój plan o nazwie „Rzeka na niebie”, zaburzyłyby reżim wodny rzek i w praktyce zmodyfikowałyby nie tyle pogodę, ile klimat w całym regionie. To niepokoi Indie i kraje Azji Południowo-Wschodniej.... Podkradanie sąsiadom deszczu może skończyć się poważnym konfliktem

Kto wpływa na pogodę, jest za nią odpowiedzialny.

Niektórzy wykorzystują Pismo święte aby przeczyć ,logice faktom i samemu Pismu. Gdzie pisze że człowiek nie może wpływać na klimat, każda działalność człowieka w mniejszym czy większym stopniu na niego wpływa. Od czasów wynalezienia broni atomowej ten wpływ może być niewyobrażalny, można jedną decyzją unicestwić wszelkie życie, spowodować niewyobrażalne trzęsienia ziemi, tsunami (takie jak w Japonii). Ostatnio za pomocą oprysków z jodkiem srebra chcą zazielenić Saharę, powodując opady (przez to w Europie była susza) - ostatnio przez to zatopili Dubaj - czyli nie umieją nad tym dostatecznie panować ale powodują jedynie zaburzenia, w stylu autodestrukcji. Geoinżynieria, to to samo co broń atomowa i polega na skażeniu świata metalami ciężkimi , aluminium... wszystko w celu depopulacji, ale Bóg ich powstrzyma, gdyż On jest Stwórcom który nad wszystkim Panuje i w czasach ostatecznych dopuszcza to aby Ukarać za grzechy, diabeł tylko małpuje Boga i nic nie może, jedynie zło ...

Kto wpływa na klimat, jest za niego odpowiedzialny.