Święty Cesarz...
13 lipca – Wspomnienie św. Henryka II
Drodzy Bracia i Siostry, Henryk II jest patronem królów. Syn księcia Bawarii, urodził się w 973 roku w pobliżu Bambergu i dorastał w głęboko chrześcijańskim środowisku. Wychowywał się najpierw u kanoników z Hildesheim, a następnie u biskupa Ratyzbony, św. Wolfganga.
Głęboka wiara, którą żyła jego rodzina, przejawia się również w wyborach dokonanych przez jego brata Brunona, który porzucił życie dworskie, aby zostać biskupem Augsburga; jego starszej siostry Gizeli, która poślubiła przyszłego świętego, króla Stefana Węgierskiego; oraz jego młodszej siostry Brygidy, która została zakonnicą.
Henryk II odziedziczył tron ​​po ojcu jako książę Bawarii w 995 roku, a następnie po swoim kuzynie Ottonie III jako król Niemiec w 1002 roku. W 1004 roku został również królem Włoch. Ostatecznie został koronowany na cesarza w Rzymie w 1014 roku przez papieża Benedykta VII, aby przewodzić Świętemu Cesarstwu Rzymskiemu.
Henryk poświęcił się wewnętrznemu wzmocnieniu Cesarstwa i obronie przed zagrożeniami zewnętrznymi. Popełnił błędy, jednym z nich było sprzymierzenie się z ludami pogańskimi w konflikcie z Polską, ale później zaakceptował jej niepodległość.
Henryk głęboko kochał swoją żonę, świętą Kunegundę. Nie mogli mieć dzieci. Historycy od dawna debatują, czy bezdzietność była spowodowana dobrowolnym wyborem życia w czystości, czy bezpłodnością Kunegundy, nie dochodząc jednak do jednoznacznej odpowiedzi. Pewne jest, że Henryk, w przeciwieństwie do tego, co często zdarzało się w podobnych przypadkach we wczesnym średniowieczu, odmówił rozwodu z Kunegundą, co przyczyniło się do jego reputacji świętości.
Jego wkład w reformę moralną Kościoła, która zrodziła się z opactwa w Cluny, był znaczący. Reforma ta wpłynęła nie tylko na życie monastyczne, ale także na cały Kościół, pomagając w zwalczaniu symonii – nabywania urzędów zakonnych za wynagrodzeniem – i przywróceniu centralnego miejsca celibatu kapłańskiego.
Przywrócił również biskupstwa, założył diecezję w Bambergu i wybudował katedrę, w której pochowany jest on i jego żona. Jego zainteresowanie liturgią i sprawami kościelnymi przejawia się również w jego apelach o wprowadzenie recytacji Credo do niedzielnej mszy świętej.
Henryk zmarł w 1024 roku i został kanonizowany w 1146 roku przez papieża Eugeniusza III.