Od skwaru krain z dala, gdzie z mocą wiatr wciąż wieje, bacówka jest i hala, i owiec tłum bieleje. I źródła strumień szczodry u boku jej wypływa, przy którym Baca dobry zwykł owce swe obmywać.
- Czy długo tu pasacie? wnet Baca się uśmiecha: - O, pasam, miły bracie, od świętego Wojciecha. Hej, Wojciech to był juhas na hali tej wspaniały, pnie stare wokół łupał, nóg owce nie łamały. I Staszek, Jacek, Jędrek, juhasi moi mili, stawiali koszar wiernie, przed bestią go bronili. Szły wilki zza rubieży, toczyli z nimi boje: ten głosem je uderzył, ów końcem laski swojej. Znam owce moje wszystkie, ba, lepiej niźli one, i widzę te co bliskie, i te co oddalone. W koszarze dobre zioła dam wszystkim, zdrową wodę i zagubione wołam, na powrót tutaj wiodę.
- Czy wypas pozostanie, koszara będzie stała? - A będzie, tak jest w planie, do świętego Michała. Bo Michał mężnym księciem i wodzem lasu straży, na pomoc mi przybędzie, żętycę będzie ważył. Juhasom mym zapłacę, stosownie do ich zasług, na owce też popatrzę co dały mi z wypasu. W redyku czas, gdy niebo pod wieczór rozświetlone, stąd pójdą jedne w lewo a drugie w prawą stronę. Te pierwsze w noc, gdzie błyska, gdzie wieczny strach się lęgnie a drugie na pastwiska, gdzie grom ich nie dosięgnie. Gdzie słońca czysta jasność i lato co nie minie, gdzie ja im będę Gazdą a one w mej gościnie.
Bywa i tak , że pasterz śpi , pies pasterski także , ale we śnie nawet biega mając o owce staranie, łapy mocno pracują . Jednak najważniejsze jest to , że liczni czuwają.pinterest.com/pin/1135821968510564303/