Dorota: Na dwa lata odeszłam z Kościoła. Dlaczego wróciłam? Czułam rozczarowanie – to najbardziej. Rozczarowanie ludźmi, którzy uważali się za katolików, a którzy byli pełni hipokryzji, rozczarowanie całą tą trudną sytuacją w Kościele. To z jednej strony. Ale przeważyło to, że czułam rozczarowanie swoim własnym życiem. Miałam wtedy 32 lata, kilka zakończonych związków, wszystkie z chłopakami z Kościoła, i ogromny zawód, że dzisiaj jestem w miejscu, w którym wcale nie chcę być. Czułam, że ktoś mnie gdzieś po drodze oszukał. Że uwierzyłam w jakieś obietnice związane z określonymi modlitwami, w sens ponoszenia jakiś trudów, w zasady, które nie wiedziałam, po co są.
Odeszłaś formalnie?
Nie. Po prostu przestałam chodzić do kościoła. To zewnętrznie. Ale ważniejsze jest to, że odeszłam wewnętrznie, sercem. Po prostu to, co mówi Kościół, przestało się dla mnie liczyć. W wielu kwestiach, zwłaszcza dotyczących moralności, przestałam się odnajdywać. Po prostu przestałam wierzyć, że to, co słyszę, jest prawdziwe.
A wcześniej? Byłaś zaangażowaną katoliczką? Zawsze byłam wierząca, choć z różnym natężeniem. Ale do tamtej pory nigdy nie podważałam tego, co mówi Kościół. Miałam też w większości wierzących znajomych. Na studiach byłam w duszpasterstwie akademickim, potem postakademickim u ojców dominikanów. Wyjeżdżałam z nimi na wakacje, spędzaliśmy razem sylwestra. To było w tamtym okresie moje środowisko. Taka zmiana po wielu latach budowania swojego życia w Kościele, to trochę jak wyjazd do innego, obcego kraju… Z jednej strony tak. Ale ja bardzo chciałam poznać ten inny kraj. Dzisiaj myślę, że byłam trochę jak pies na smyczy, z której się w końcu zerwałam. Żyłam według zasad, których sama nie wybrałam, tylko które przyjęłam, bez myślenia. Tu był chyba główny problem. Na to wszystko nałożyło się moje rozgoryczenie, rozczarowanie. Chciałam spróbować żyć tak, jak inni… Bez ograniczeń.
I w końcu żyłaś tak, jak chciałaś? Żyłam tak, jak myślałam, że chciałam. Nie byłam np. wychowana do zdrowej seksualności, dlatego cała kościelna etyka w tej kwestii była dla mnie ciasnym pancerzem, w którym nie wiedziałam jak chodzić. Chodziłam, bo tak było trzeba, a każdy „grzech” wiązał się z ogromnymi wyrzutami sumienia i wstydem. Z drugiej strony, katolicy czy księża, też wcale nie zawsze potrafią zdrowo i dobrze wyjaśnić, o co w tym wszystkim chodzi. Wzbudzanie wyrzutów sumienia nie kształtuje zdrowej seksualności, raczej patologie, które też widziałam. Dlatego uznałam to nauczacie za chore i chciałam inaczej (...) To dlaczego wróciłaś? Był w zasadzie tylko jeden powód. Miałam w resztkach pamięci pokój, który znałam tylko z modlitwy i ze spokoju sumienia. Takie spokojne szczęście, które wiązało się z pewnością, że Bóg jest i że jest przy mnie. To są najcenniejsze doświadczenia, jakie miałam do tej pory w życiu. To straciłam. I to chciałam odzyskać, bo czułam po prostu pustkę. Odczuwałam dużo przyjemności, ale nie czułam szczęścia. Po tym wszystkim zmiana, powrót do Kościoła, nie wiąże się z żadnymi emocjami… Nic mnie nie poruszyło, nie miałam żadnego duchowego przeżycia, nikt mnie zaprosił na jakąś mszę. Musiałam podjąć suchą decyzję. Spróbowałam żyć bez Boga, i wiem, że w tym świecie bez Niego jest dużo rzeczy, za którymi potrafię pójść, które są fajne. Ale w tym życiu, w którym decyduję się na jakieś limity i zasady, odnajduję więcej sensu. Ale powrót po takich doświadczeniach jest naprawdę trudny. Bo grzech smakuje. To nieprawda, że kiedy zaczniesz żyć tak, jak do tej pory nie żyłeś, to wyrzuty sumienia sprawią, że od razu na kolanach wrócisz! Tak nie jest. Grzech bywa bardzo przyjemny. Robiłam rzeczy, które w chwili, kiedy się dzieją, nasycają. Są szalone, czujesz euforię, silne emocje. Więc chcesz je ciągle powtarzać. Wszystko było dobrze, dopóki nie zaczynałam myśleć o przyszłości. Bo takie życie przestawało mieć dla mnie sens, kiedy dostrzegałam, że do niczego nie prowadzi. Że jestem coraz dalej od tego, czego naprawdę pragnę. A naprawdę pragnę mieć rodzinę, nie chwilowe znajomości. (...)
Powodem, dla którego jestem w Kościele. Jestem tylko dlatego, że Bóg naprawdę jest i że On walczy, nie ze mną, tylko o mnie. Tego jestem pewna. Ja też walczę o to, żeby być naprawdę szczęśliwa. Każdy z nas ma do tego prawo, niezależnie od tego, w co wierzy i ile błędów w życiu popełnił. Dorota: Na dwa lata odeszłam z Kościoła. Dlaczego wróciłam?
To dlaczego wróciłaś? Był w zasadzie tylko jeden powód. Miałam w resztkach pamięci pokój, który znałam tylko z modlitwy i ze spokoju sumienia. Takie spokojne szczęście, które wiązało się z pewnością, że Bóg jest i że jest przy mnie. To są najcenniejsze doświadczenia, jakie miałam do tej pory w życiu. To straciłam. I to chciałam odzyskać, bo czułam po prostu pustkę.
,,Ostateczną miarą miłości jest sam Bóg: „Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski”. Zdanie to bywa opacznie rozumiane i staje się źródłem fałszywej pobożności. Doskonałość w sensie moralnym, polegająca na nienagannym zachowywaniu przykazań, prowadzi zazwyczaj do perfekcjonizmu duchowego (który jest swoistym rodzajem pychy), woluntaryzmu, „samorealizacji”,… Zwykle …Więcej
,,Ostateczną miarą miłości jest sam Bóg: „Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski”. Zdanie to bywa opacznie rozumiane i staje się źródłem fałszywej pobożności. Doskonałość w sensie moralnym, polegająca na nienagannym zachowywaniu przykazań, prowadzi zazwyczaj do perfekcjonizmu duchowego (który jest swoistym rodzajem pychy), woluntaryzmu, „samorealizacji”,… Zwykle ma niewiele wspólnego z doskonałością i świętością Boga....,, Zmiłuj się, Panie, bo jesteśmy grzeszni.
,,Grecki wyraz „teleios” oznacza nie tylko „doskonały”, ale również: „pełny, całkowity, kompletny, dojrzały” i pochodzi od „telos” – „cel, spełnienie, kres, dojrzałość”. Dążyć do doskonałości, oznacza zmierzać do pełni, celu, którym jest Bóg – Miłość i Świętość poprzez pokorę, czyli zgodę na siebie; swoje życie i powołanie, akceptację grzeszności ale również świadomość własnej wartości …Więcej
,,Grecki wyraz „teleios” oznacza nie tylko „doskonały”, ale również: „pełny, całkowity, kompletny, dojrzały” i pochodzi od „telos” – „cel, spełnienie, kres, dojrzałość”. Dążyć do doskonałości, oznacza zmierzać do pełni, celu, którym jest Bóg – Miłość i Świętość poprzez pokorę, czyli zgodę na siebie; swoje życie i powołanie, akceptację grzeszności ale również świadomość własnej wartości i godności w Bogu.,,
Jak można wierzyć w Boga i jednocześnie analizować postępowanie innych katolików/księży/siosty/braci zakonnych itd.. Każdy z nas będzie rozliczany z własnych grzechów czy zaniedbań a nie z grzechów naszych bliźnich. Poczytać o mającym nastąpić prześwietleniu sumień, tam każdy indywidualnie otrzyma wizualizację wszystkich naszych grzechów oczami Boga; nie innych katolików!!!
Zgadza się, tylko dość często z obawy o to co pomyślą inni, my chowamy głowę w piasek i milczymy myśląc że to lepiej bo nie chcemy tworzyć napięć. A tu jest na odwrót bo sami grzeszymy/grzechy cudze i dajemy przyzwolenie, że inni dalej będą tak samo postępowali, że szkodą dla nas wszystkich.
Trudny temat poruszyłeś ,,Przyzwolenie,, Pan Jezus u Św Łukasza mówił tak: «Niepodobna, żeby nie przyszły zgorszenia; lecz biada temu, przez którego przychodzą. 2 Byłoby lepiej dla niego, gdyby kamień młyński zawieszono mu u szyi i wrzucono go w morze, niż żeby miał być powodem grzechu jednego z tych małych. Uważajcie na siebie! Obowiązek przebaczenia 3 Jeśli brat twój zawini, upomnij go; i …Więcej
Trudny temat poruszyłeś ,,Przyzwolenie,,
Pan Jezus u Św Łukasza mówił tak:
«Niepodobna, żeby nie przyszły zgorszenia; lecz biada temu, przez którego przychodzą. 2 Byłoby lepiej dla niego, gdyby kamień młyński zawieszono mu u szyi i wrzucono go w morze, niż żeby miał być powodem grzechu jednego z tych małych. Uważajcie na siebie!
Obowiązek przebaczenia 3 Jeśli brat twój zawini, upomnij go; i jeśli żałuje, przebacz mu! 4 I jeśliby siedem razy na dzień zawinił przeciw tobie i siedem razy zwróciłby się do ciebie, mówiąc: "Żałuję tego", przebacz mu!»
Jezus powiedział do swoich uczniów: «Powiadam wam, którzy słuchacie: Miłujcie waszych nieprzyjaciół; dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą; błogosławcie tym, którzy was przeklinają, i módlcie się za tych, którzy was oczerniają. Jeśli cię kto uderzy w policzek, nadstaw mu i drugi. Jeśli zabiera ci płaszcz, nie broń mu i szaty. Dawaj każdemu, kto cię prosi, a nie dopominaj się zwrotu od …Więcej
Jezus powiedział do swoich uczniów: «Powiadam wam, którzy słuchacie: Miłujcie waszych nieprzyjaciół; dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą; błogosławcie tym, którzy was przeklinają, i módlcie się za tych, którzy was oczerniają. Jeśli cię kto uderzy w policzek, nadstaw mu i drugi. Jeśli zabiera ci płaszcz, nie broń mu i szaty. Dawaj każdemu, kto cię prosi, a nie dopominaj się zwrotu od tego, który bierze twoje. Jak chcecie, żeby ludzie wam czynili, podobnie wy im czyńcie. Jeśli bowiem miłujecie tych tylko, którzy was miłują, jakaż za to należy się wam wdzięczność? Przecież i grzesznicy okazują miłość tym, którzy ich miłują. I jeśli dobrze czynicie tym tylko, którzy wam dobrze czynią, jaka za to należy się wam wdzięczność? I grzesznicy to samo czynią. Jeśli pożyczek udzielacie tym, od których spodziewacie się zwrotu, jakaż za to należy się wam wdzięczność? I grzesznicy pożyczają grzesznikom, żeby tyleż samo otrzymać. Wy natomiast miłujcie waszych nieprzyjaciół, czyńcie dobrze i pożyczajcie, niczego się za to nie spodziewając. A wasza nagroda będzie wielka i będziecie synami Najwyższego; ponieważ On jest dobry dla niewdzięcznych i złych. Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny. Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni; nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni; odpuszczajcie, a będzie wam odpuszczone. Dawajcie, a będzie wam dane; miarę dobrą, ubitą, utrzęsioną i wypełnioną ponad brzegi wsypią w zanadrza wasze. Odmierzą wam bowiem taką miarą, jaką wy mierzycie».Łk 6, 27-38