Jan Paweł II, Luter i Światowa Rada nibyKościołów
“(…) My wszyscy, ochrzczeni prawdziwym Chrztem, jesteśmy związani więzią tej samej, niepodzielnej miłości Ojca, ożywiani przez tego samego, niepodzielnego Ducha Bożego, włączeni w jedynego Syna. Jeśli prawdą jest że są między nami podziały to mimo tego, jesteśmy związani tym co Ireneusza nazywa “dwoma dłońmi Ojca” (Synem i Duchem). To właśnie prowadzi nas do odnowienia węzłów komunii. (…) Mimo że jesteśmy nadal podzieleni, jesteśmy mimo to wszyscy zanurzeni w tajemnicę Pięćdziesiątnicy, antytezę Babel. Nasze podziały zatem kontrastują z istniejącą już jednością i dlatego są tym bardziej gorszące. Razem nauczyliśmy się postrzegać samych siebie w komunii z szacunkiem dla słowa Bożego (…)
Istnieje jeszcze inny aspekt chrześcijańskiej tajemnicy, który łączy nas teraz bardziej niż w przeszłości. Razem nauczyliśmy się lepiej rozumieć rolę Ducha w jej pełni. To odkrycie, którym znaczona jest odnowa katolickiej liturgii – uczyniło nas wrażliwymi na nowe wymiary naszego kościelnego życia. Duch jest źródłem wolności, która pozwala nam odnowić w wierności to co otrzymaliśmy od poprzednich pokoleń. On wie jak wymyślić nowe drogi albowiem jest to kwestia kroczenia razem ku jedności, opartej na prawdzie i poszanowaniu bogatej różnorodności prawdziwie chrześcijańskich wartości mających swą genezę we wspólnym dziedzictwie (Unitatis Redintegratio 4). Dzięki nowej czujności na obecność ducha nasza modlitwa przybrała szczególny nacisk. Stała się bardziej otwarta na działanie łaski, w której odrywamy się od naszych osobistych trosk by skupić nasze spojrzenie na dziele Bożym i cudach Jego łaski.
To spojrzenie daje nam nową świadomość Bożego planu dla Jego ludu w pewności prymatu Bożych inicjatyw. Nie wystarczy nam już razem zanosić błagania i wstawiać się, lecz coraz bardziej chcemy błogosławić Boga za dzieło Jego łaski. Ponadto, w naszym zainteresowaniu modlitwa zajmuje ważne miejsce. Jeśli jeszcze nie możemy sprawować razem Eucharystii Pana, komunikując przy tej samej mszy, coraz ważniejsze jest dla nas umieszczanie wspólnej modlitwy w centrum naszych spotkań (…)
W ten sposób postępując razem i zbliżając się do siebie, stało się możliwe dla nas, w tym doświadczeniu modlitwy, rozwinąć ową rzeczywistą”braterską solidarność” z soborem ekumenicznym i kościołami – członkami, o której mówił papież Paweł VI (…)”
---
Rok wcześniej Jan Paweł II uczcił 500-lecie urodzin Marcina Ludra specjalnym listem okolicznościowym (por.), w którym pisał m.in. o “głębokiej religijności Lutra, którą powodowany, stawiał z gorącą namiętnością (con bruciante passione) pytania na temat wiecznego zbawienia”. Czy przez ową gorącą namiętność lub też pasję Jan Paweł II rozumiał mowy stołowe czy też “buberyczną” relację “ja-ty” z Katarzyną von Bora, pewnie już się nie dowiemy. W każdym razie, Jan Paweł II, który w tym samym roku zmienił “ekumenicznie prawo kanoniczne”, zmieniając m.in. zasady communicatio in sacris z niekatolikami (dawny kanon 1258 zakazywał aktywnego communicatio in sacris w obrzędach niekatolickich dopuszczając bierną tj. czysto materialną obecność w sytuacji uzasadnionej wymogami urzędu bądź honoru, bądź ważnego powodu – zaaprobowanego w razie wątpliwości przez biskupa – w obrzędach takich jak pogrzeby, śluby i tym podobne oraz pod warunkiem że nie zachodzi niebezpieczeństwo deprawacji ani zgorszenia, z kolei kanon 2316 przewidywał wprost, że kto w jakikolwiek sposób dobrowolnie i świadomie pomaga w propagowaniu herezji bądź narusza wspomniany wyżej kanon 1258 jeśli chodzi o communicatio in sacris jest z mocy prawa podejrzany o herezję), postanowił wykonać jeszcze dalej idąc gest, tj. wybrał się 11 grudnia 1983 roku na luterańskie niedzielne nabożeństwo adwentowe w rzymskim zborze Christuskirche.
Ówczesna prasa światowa oceniła gest jako przełomowy. Oto co pisał amerykański New York Times (por.):
“W nadzwyczajnym geście ekumenicznym papież Jan Paweł II przyłączył się dziś do luterańskiego nabożeństwa, po raz pierwszy w dziejach papieży. Wizyta Jana Pawła w ewangelicko-luterańskim kościele Chrystusa, w roku 500-tnej rocznicy urodzin Marcina Lutra, nastąpiła po spontanicznym zaproszeniu w zeszłym roku przez członka rady kościelnej podczas spotkania z papieżem. Wizytę ogłoszono 11 listopada, w ten sam dzień Watykan wydał list z okazji urodzin Lutra, w którym Papież chwalił jego “głęboką religijność”. Przedstawiciele kościoła luterańskiego podkreślali że nabożeństwo to nie było ekumeniczne, lecz było to normalne nabożeństwo adwentowe.”
Na oficjalnych stronach watykańskich (por.) można znaleźć treść przemówienia K. Wojtyły w zborze z owej okazji. Powiedział m.in.: “(…) W imię Jezusa Chrystusa i Jego słowa gromadzimy się tu dziś by wyznawać, chwalić i uwielbiać w jedności naszych serc i jednym głosem, naszego wspólnego Odkupiciela i Kyriosa. (…) Drodzy bracia i siostry w Chrystusie, dar tego spotkania do głębi porusza me serce. Chciałem by to spotkanie odbyło się właśnie w Adwencie (…) Jesteśmy na progu roku 2000. “Znajdujemy się, w pewnym sensie, w okresie Nowego Adwentu, okresie oczekiwania” (Redemptor hominis 1) (…) Przyszedłem ponieważ Duch Boży kieruje nami w te dni, przez dialog ekumeniczny w poszukiwaniu pełnej jedności chrześcijańskiej (…) Oglądamy się zjednoczeni głęboko w solidarności wszystkich chrześcijan Adwentu (…) Pragniemy gorąco jedności i próbujemy ją osiągnąć, nie zniechęcając się trudnościami, które mogą stanąć nam na drodze. Wreszcie, zdajemy się oglądać adwent przywrócenia naszej jedności i naszej wspólnoty, wznoszący się daleko niczym świt, w tę 500-tną rocznicę urodzin Marcina Lutra (…)”
Ferwor “ekumeniczny” Jana Pawła II dotyczył nie tylko Marcina Lutra i rocznicy jego urodzin. Odwiedzając w czerwcu roku 1984 Szwajcarię K. Wojtyła mówił do przedstawicieli tamtejszych protestantów o “gorliwości” (sic!) Kalwina i Zwinglego (por.):
“W roku tym pamiętamy o gorliwości, która poruszała dwie religijne osobowości o wielkiej wadze w dziejach Szwajcarii: Ulricha Zwinglego, którego 500-lecie obchodzicie różnymi wydarzeniami na cześć jego osoby i jego dzieła oraz Jana Kalwina, urodzonego 475 lat temu.”
Jako uzupełnienie tych przykładów odstępstwa wojtyliańskiego przypomnijmy wizję Katarzyny Emmerich z 13 maja 1820 roku dotyczącą zboru luterańskiego w Rzymie:
„Ujrzałam obecnego Papieża i mroczny kościół jego czasów w Rzymie. Wydawał się jak duży, stary dom przypominający ratusz z kolumnami na frontonie. Nie było tam żadnego ołtarza, lecz tylko ławki a w środku coś przypominającego pulpit. Modlili się tam i śpiewali, lecz nic więcej i bardzo niewielu uczęszczało tam. A oto najosobliszy widok! Każdy członek kongregacji wyciągnął z piersi bożka, ustawił przed nim i modlił się do niego. To było jakby każdy człowiek wyjął na światło dzienne swe tajemne myśli lub żądze pod postacią ciemnego obłoku, który na zewnątrz przyjął okresloną formę (…) Najosobliwszym w tym było, że bożki napełniły owo miejsce. Kościół, choć czcicieli było niewielu, był zatłoczony bożkami. Kiedy nabożeństwo się skończyło bożek każdego wrócił na swe miejsce na piersi. Cały kościół był udrapowany na czarno i wszystko co miało tam miejsce było spowite mrokiem”.
Wizja ta jest dwuwymiarowa: dotyczy zboru protestanckiego w Rzymie za Piusa VII, ale i nowego, wypaczonego „kościoła”, w którym każdy oddaje cześć samemu sobie, swoim namiętnością i uczuciom, temu co ma na piersi – czyli w sercu. Nie jest to kościół Bożej światłości, lecz ciemności skupionego na sobie człowieka. Ów drugi wymiar wizji znajduje uwypuklenie i rozszerzenie w dalszych słowach:
„Potem ujrzałam związek między dwoma Papieżami i dwoma świątyniami. Przykro mi, nie pamiętam liczb, lecz pokazano mi jak słaby ten [tj. Kościół Bonifacego] był w zwolenników i ludzkie poparcie, lecz jak silny męstwem by obalić tak wiele bogów oraz zjednoczyć w jedno tak wiele kultów i jednocześnie jak silny liczbowo i jak chwiejny w działaniu był drugi [tj. „nowoczesny” kościół], albowiem, zatwierdzając wznoszenie fałszywych świątyń pozwolił by jeden prawdziwy Bóg i jedyna prawdziwa religia zostały zgubione pośród tak wielu fałszywych bogów i fałszywych religii”.
podobne tematy:
Jan Paweł II: Ut unum sint czyli “Kościół posoborowy” par excellence
Droga do Lund: Jan Paweł II i świętowanie rocznicy urodzin Ludra
Jan Paweł II spotyka niearcybiskupów Canterbury
Jan Paweł II spotyka niearcybiskupów Canterbury (2)
Jan Paweł II spotyka niearcybiskupów Canterbury (3)
Św. Brygida i zbuntowane pszczoły
Jan Paweł II: “ziarna prawdy” w religiach niechrześcijańskich
Jan Paweł II – spotkanie w Lizbonie z muzułmanami, żydami i sektami
Jan Paweł II i Rok Młodzieży Muzułmańskiej
Jan Paweł II: NOM wynikiem wielkiej i bezinteresownej pracy
![](https://seedus6826.gloriatv.net/storage1/dfkr1fk7antwtjl2l3ahxzzuu0rqcb09uqbx8il.webp?crop=800.494&scale=on&secure=wZ05e8zNjbabMvR-YRzjFg&expires=1724882082)